به نظرِ من قوی‌ترین اثرش همون "منِ‌او" ی عزیزمه. خودم اولین چیزی که ازش خوندم همین بود، دوست‌ش داشتم خیلی زیاد

ولی بی‌وتن هم خوبه، رهش هم هست ولی من زیاد باهاش حال نکردم[نظر شخصی*]

:) :))

طی یک عملیات انتحاری و گسستاننده، برای درآوردن لج خودم تصمیم گرفتم بزنم از بیخ و بن همه چیزایی که بهش عادت داشتم رو خراب کنم😂 و این شامل فونت گوشی هم شد. فونت‌ش رو از تم‌ها عوض کردم.

عجب مرحله‌ای بود، پدرم درومد تا عادت کردم=)))))

سؤال سختی بود :)))))))

هم آره، هم نه:) آره بخاطر اینکه معذب‌ترین جایی‌که من رو توش ممکنه ببینید، مدرسه‌ست. راحت نمی‌تونم باشم و یجورایی انگار از اول تا آخرش تو ژله گذاشتنم. دست و پام چسبناکه و اصن یه حااالی ام. نه هم بخاطر افراد عزیزی که اونجا هستن. بخاطر اینکه سه سال از پر حس و حال‌ترین روزهام رو توش بودم. بخاطر یسری چیزا که بیرون نیست:)

بچها گوش‌تونُ بیارید جلو. اگه بگم نمی‌تونم مجازی دوست بشم خیلی بده؟ =))))))))

اسماعیل من حتی حضوری‌شم بعدِ دو سال تازه می‌تونم به این فکر کنم که آیا با طرف صمیمی بشم یا نه:)))))) مجازی چی میگه؟

تنها دوستِ مجازیم رایحه‌ست [ادمین پناه]* رایحه بهارنارنج. مهربون و تحت هرشرایط، می‌شه گفت که هست. احساسات رو می‌فهمه و قرار نیست پیشش مثل همه‌ی دور و بری‌هات خیلی تنذ با همچی برخورد کنی. می‌شه جدی باهاش درباره همه‌ی چیزهای درک نشدنی حرف زد و آخر سر با پلی‌لیست مشترک گریه کرد-

هدف.. بزرگ‌ترین جای خالی زندگیم شاید. برای مدل آدم‌هایی مثل من واقعاً خالی بودن این جای بزرگ و عمیق، می‌تونه خیلی وحشتناک باشه-

هیچ چیزی وجود نداره که بنظرم جامع و کامل بیاد و هدف باشه، ولی دلم می‌خواد آخرش خوب تموم شه. خوب تموم شم.