هم آره، هم نه:) آره بخاطر اینکه معذب‌ترین جایی‌که من رو توش ممکنه ببینید، مدرسه‌ست. راحت نمی‌تونم باشم و یجورایی انگار از اول تا آخرش تو ژله گذاشتنم. دست و پام چسبناکه و اصن یه حااالی ام. نه هم بخاطر افراد عزیزی که اونجا هستن. بخاطر اینکه سه سال از پر حس و حال‌ترین روزهام رو توش بودم. بخاطر یسری چیزا که بیرون نیست:)

بچها گوش‌تونُ بیارید جلو. اگه بگم نمی‌تونم مجازی دوست بشم خیلی بده؟ =))))))))

اسماعیل من حتی حضوری‌شم بعدِ دو سال تازه می‌تونم به این فکر کنم که آیا با طرف صمیمی بشم یا نه:)))))) مجازی چی میگه؟

تنها دوستِ مجازیم رایحه‌ست [ادمین پناه]* رایحه بهارنارنج. مهربون و تحت هرشرایط، می‌شه گفت که هست. احساسات رو می‌فهمه و قرار نیست پیشش مثل همه‌ی دور و بری‌هات خیلی تنذ با همچی برخورد کنی. می‌شه جدی باهاش درباره همه‌ی چیزهای درک نشدنی حرف زد و آخر سر با پلی‌لیست مشترک گریه کرد-

هدف.. بزرگ‌ترین جای خالی زندگیم شاید. برای مدل آدم‌هایی مثل من واقعاً خالی بودن این جای بزرگ و عمیق، می‌تونه خیلی وحشتناک باشه-

هیچ چیزی وجود نداره که بنظرم جامع و کامل بیاد و هدف باشه، ولی دلم می‌خواد آخرش خوب تموم شه. خوب تموم شم.

نجات جهان🚬

سختهههه

ولی بیشتر چون هم‌مود هستیم و باهاشون همزاد پنداری دارم نسک هم بخاطر اینکه با قلمش حال می‌کنم و جزئیات.

نه هنوز

همون دیگه، با شخصیت ادمینا حال می‌کنم، اینکه خودشونن و حق می‌گن و «عههه، من» وگرنه که وایب و اینها سرم نمی‌شه و حس می‌کنم همه‌ش اداست👩‍🦯