دستم رو دورِ دومین لیوان چایی این فصل حلقه می‌کنم. در حالی‌که توی دهن کولر نشستم، چشم‌هام رو به گرمی دیواره لیوان می‌چسبونم. پولک‌های زرد و نارنجی پشت پلک‌ها آروم می‌گیرن و درد و بلای محتویات لیوان رو تو سرِ صفحه‌های روبه‌رو می‌زنن. عزیزم، مجموعه جواب این نامعادله‌ها تویی. دورت بگردم، ساده و بی‌ادا ترین. درد و بلات بخوره تو سرِ معادلات جبری.

امروز بدون وا دادن به مغزم و گشت و گذار در چمن‌زارهای خاکستری درس خوندم، ولی هنوز حتی نصف کتاب هم تموم نشده.

بله دوستان مشکل از من نیست، مشکل از پروسه‌ای به نام امتحانه.

بریم برای لیوان سوم.

با دو فصل نگاه نشده، شببخیر.

اما موفقیتِ "واقعی" تلاشیه بچها، و دنیا پره از موفق‌های شانسی و پول و پارتی‌ای. دیدن موفقیت "واقعی" دیگران شیرینه و یه نوشِ بزرگ پشت‌بندش. نوش جون‌ش، هرکی با تلاش به جایی رسیده.

عباس معروفی توی مصاحبه‌ای می‌گه اولین‌بار که داستانی رو به استادش-که اتفاقاً نویسنده معروفیه- نشون داده، برگشته بهش گفته عباس تو این‌کاره نیستی. رها کن برو دنبال یچیز دیگه. می‌گه من خودم رو کشتم تا این‌کاره "بشم".

اومدیم روستای زنعمو و پسر، دلم می‌خواد با تک‌تکِ پیرزن‌های اینجا دوست شم😭

حس می‌کنم تو زندگی قبلیم مسئول خانه سالمندان بودم.