#روایت 🗓️غروب خونین‌گلوبندک 🔹پانزدهم شهریور ۱۳۶۱ نخستین جلسه دادگاه صادق قطب‌زاده، متهم به براندازی نظام جمهوری اسلامی و تلاش برای به شهادت رساندن امام خمینی بود. همزمان با آن، منافقین در تهران ترورهایی انجام‌ دادند که دردناک‌ترین آن انفجار در خیابان خیام، بالاتر از چهارراه گلوبندک بود‌. 🔸بمب‌گذاران در اتومبیل شورلتی در کنار یک پل عابر پیاده بمب را جاساز کردند و در زمانی که همه مردم در حال بازگشت به منازل خود بودند و اتوبوس از کنار پل در حال عبور بود، منفجر کردند. شدت انفجار به حدی بود که تا شعاع ۱۰۰۰ متری حادثه، شیشه اغلب مغازه‌ها و ادارات و کارگاه‌ها خرد شد و ۱۵ نفر، از کودکی هفت ساله تا پیرمردی کشک‌فروش به شهادت رسیدند و ۱۶۹ نفر نیز مجروح شدند که همگی از مردم عادی و اتوبوس سوار بودند، خلق زحمتکشی که سازمان مدعی بود برای رهایی آنها از یوغ امپریالیسم می‌کوشد. 🔹پروفسور حامد الگار که چند روز پیش از این حادثه از آمریکا به تهران آمده بود از محل حادثه و بعد هم از اجساد این جنایت بازدید کرد و گفت: «کسانی که این جنایت را مرتکب شده‌اند، نه‌تنها ضدانقلاب شما که اصلاً ضد بشریت هستند. دشمنان ایران بر این تصور هستند که با این اعمال، خلأیی در روند انقلاب‌تان ایجاد می‌کنند که باید بگویم این اعمال، به انقلاب شما ثبات بیشتری می‌بخشد.» متن کامل این روایت را اینجا بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: 🆔 @psri_ir

#سند 📷نقش پررنگ زنان در حماسه ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ 🔹روز ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ در تاریخ ایران به‌عنوان روزی مملو از حماسه و مقاومت ثبت شده است. در این روز خونین، زنان ایرانی همانند مردان، سهم بسزایی در خیزش‌های مردمی علیه رژیم پهلوی داشتند؛ زنانی که با بچه‌های کوچک خود دست به دست هم جمع شدند و در برابر گلوله‌های داغی که به سویشان شلیک می‌شد، ایستادگی کردند. 🔸حضور زنان در این تظاهرات نه‌تنها به عنوان یک اقدام فردی، بلکه به عنوان نمادی از همبستگی و اراده عمومی برای دستیابی به آزادی مطرح بود. در میدان ژاله، زنان با صدای بلند شعار می‌دادند و در کنار هم با قدرتی بی‌نظیر با ظلم و ستم مبارزه کردند؛ درحالی‌که فرزندانشان را در آغوش داشتند. این مسأله به حدی تأثیرگذار بود که حتی توسط امام خمینی (ره) مورد تقدیر قرار گرفت و آن‌ها را «زنان شیردل» نامید. 🔹در ساعت‌های پایانی این روز، مظلومیت این زنان در پی شلیک گلوله‌ها و وحشی‌گری نیروهای نظامی به اوج خود رسید. در میان هیاهو و فریادهای «همه را کشتند»، زنان دلیری که در میدان حاضر بودند، همچنان به مقاومت ادامه دادند و شجاعتشان به عنوان نماد نبرد مردم ایران در برابر ظلم شناخته شد. در این روز بیش از ۶۰۰ زن‌ شهید شدند و یادشان همیشه در دل تاریخ باقی خواهد ماند. گزارش ساواک از این‌ روز را اینجا بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: 🆔 @psri_ir

#سند #روایت 📷 از کشف نامه جلال به امام تا تردیدها درباره مرگش 🔹ساواک اواخر شهریور ۱۳۴۷ در کتابخانه امام خمینی(ره) در قم که پس از تبعید ایشان بارها مورد بازرسی قرار گرفت، نامه‌ای از جلال آل‌احمد به ایشان و اسنادی از ارتباط آنها به‌دست آورد. از جمله خطاب به امام خمینی نوشته بود: «حقیر گوش به زنگ هر امر و فرمانی است که از دستش برآید.» 🔸حدود یک سال بعد، جلال آل‌احمد به دیار باقی شتافت و مرگ او موجب شایعات فراوان شد. اسناد نشان می‌دهد نگرانی اصلی ساواک پس از مرگ او، مدیریت واکنش‌های عمومی و جلوگیری از تبدیل شدن این رویداد به یک مسئله امنیتی بوده است؛ به‌طوری‌که حتی به دستور ساواک افراد مربوط به مراسم‌ ترحیم و عزاداری بازجویی شدند. 🔹اما موضوع مرگ مشکوک جلال، حتی به درون بدنه ارتش نیز کشیده شد: «سرهنگ بازنشسته کمیلی می‌گفت که شنیده است که جلال آل‌احمد را کشته‌اند و چون این موضوع جنبه سیاسی دارد فعلاً مسکوت مانده است ضمناً کمیلی می‌گفت که کتاب‌هایی که جلال آل‌احمد نوشته جمع کرده‌اند و به او اجازه طبع و نشر نداده‌اند.» برای خواندن اسناد ساواک از ارتباط بین آل‌احمد و امام خمینی اینجا را بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: 🆔 @psri_ir

#سند 📋اولین هفته وحدت در ایرانشهر 🔹اسناد ساواک نشان می‌دهد در دوران تبعید آیت‌الله خامنه‌ای به ایرانشهر، برای نخستین بار ایشان هفته وحدت برگزار کردند. 🔸️سند مورخ ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۷ از شهربانی ایرانشهر به ساواک، از فعالیت‌های روحانیون تبعیدی از جمله آقای خامنه‌ای گزارش می‌دهد. بر اساس این گزارش، شیخ محمد کفعمی از این روحانیون خواسته بود برای تبلیغ امور دینی به منطقه بزمان بروند. آقای خامنه‌ای به همراه دو روحانی دیگر چندین بار با خودروی یک کاسب به بزمان رفته بودند. 🔹پس از دریافت دستور ساواک، آقای خامنه‌ای در تاریخ ۱۰ اردیبهشت به شهربانی احضار و به او به طور رسمی اخطار داده شد که حق خروج از شهر یا بیان مطالب تحریک‌آمیز را ندارد و تمام فعالیت‌هایشان تحت کنترل خواهد بود. 🔸️وقتی اهالی بزمان واقع در یکصد کیلومتری ایرانشهر از او دعوت کردند، نه نگفت و با آقای حجتی کرمانی راهی آنجا شد. از آن به بعد، هفته‌ای یک یا دو بار به بزمان می‌رفت و غیر از اقامه نماز جماعت، سخنرانی‌های کوتاهی برای اهالی ایراد می‌کرد. 🔹 گام دیگری که ایشان در ایجاد زمینه مشارکت میان شیعیان و اهل سنت برداشت برپایی جشن در روزهای ۱۲ تا ۱۷ ربیع‌الاول بود. روز نخست را اهل سنت و روز بعدی را اهل تشیع تاریخ تولد پیامبر اسلام می‌دانند. ایشان با علماء سنی به توافق رسید که جشنی مشترک برپا کنند. 🔸️ متن کامل این گزارش سند را در [اینجا] بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید 🆔 @psri_ir

#مصاحبه 🎤ناگفته‌هایی از پرونده آیت‌الله شریعتمداری 🔹آیت‌الله شریعتمداری از مراجع تقلید پیش از انقلاب بود که اگرچه در ابتدا با نهضت امام همراهی کرد، اما مبانی و نگاهش با امام و انقلاب اسلامی متفاوت بود. پشتیبانی از خزب خلق مسلمان، همراهی در کودتای صادق قطب‌زاده، کشف اسنادی از روابط با آمریکا و همراهی با براندازانی که قصد جان امام را داشتند باعث شد دادگاه به حبس خانگی ایشان حکم دهد. 🔸متن پیش رو گفتگوی یکی از مسئولین پرونده آیت‌الله شریعتمداری است که بخشی از آن را می‌خوانید. ❓شایعاتی مطرح شده بود مبنی بر این‌که آقای ری‌شهری در بازجویی به آقای شریعتمداری سیلی زدند. 📍خیر. من یادم هست که آقای ری‌شهری با لحنی مؤدبانه و البته پرسشگرانه سؤالاتی از آقای شریعتمداری می‌کرد و ایشان جواب می‌داد. این پاسخ‌ها را آقای ری‌شهری خودش یادداشت می‌‌کرد و آقای شریعتمداری هم آخرش آن را مهر یا امضا می‌‌کردند. فقط یکی از این کاغذها را یادم هست آقای شریعتمداری با خودنویس خودشان یک جمله‌ای بالایش نوشتند یا چیز مختصری را خط زدند و اصلاح کردند و بعد امضا کردند. ادبیات صحبت‌هایی که در این دو جلسه من شاهدش بودم و هرکدام شاید بیش از یک ساعت طول کشید، توهین‌آمیز نبود، البته لحن و خطاب آقای ری‌شهری کاملاً پرسشگرانه و جدی بود، ولی یادم نمی‌آید کلمه جسارت‌آمیزی بوده باشد. پرسش‌ها محترمانه، ولی در عین حال خیلی جدی بود. از جانب آقای ری‌شهری بی‌احترامی، بی‌ادبی یا جسارت نسبت به آقای شریعتمداری اصلاً و مطلقاً نبود. برای خواندن متن کامل این مصاحبه اینجا را بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: 🆔 @psri_ir

#روایت 🗓 از شهادت هادی نصرالله تا پایان افسانۀ مرکاوا 🔹۲۲ شهریور ۱۳۷۶ هادی نصرالله پسر ۱۸ساله دبیرکل حزب‌الله لبنان شهید شد و ابراز عمومی همدردی با نصرالله در لبنان به اعتبار او افزود. رفیق حریری بسیار متاثر شد و گفت: همۀ رهبران سیاسی در لبنان معمولاً برای بچه‌های‌شان ماشین‌های خوب تهیه می‌کنند، آن‌ها را به بهترین دانشگاه‌ها می‌فرستند و برای به ارث بردن نقش‌های سیاسی خود آماده می‌کنند؛ فقط حسن نصرالله فرزندش را برای شهادت می‌فرستد. 🔸نصرالله از پذیرفتن تسلیت امتناع کرد در عوض به هوادارانش گفت که شهادت هادی را به او تبریک بگویند و در مراسمی که یک هفته بعد برگزار شد نصرالله اعلام کرد که حزب‌الله در حال تشکیل واحد مقاومت جدیدی به نام گردان‌های مقاومت لبنان است که درِ آن به روی همه داوطلبان، فارغ از هر مذهبی باز است. 🔹پس از تشکیل این گروه و آموزش نیروها، حزب‌الله دست به عملیاتی زد که برای اولین‌بار توانست با موشک، تانک مرکاوا را هدف قرار دهد و افسانه پوشالی مرکاوا را پایان دهد. این تانک مجهز به لایه‌ای متراکم از زره‌های واکنشی است که قبل از رسیدن موشک‌ها به پوسته فولادی آن، کلاهک‌های ضدتانک را منفجر می‌کند توانایی جدید حزب‌الله برای استفاده از موشک برای شکافتن زره مرکاوا طراحان آن را به سرعت واداشت تا نقطه ضعفی را که نصرالله به پیدا کردن آن می‌بالید، پیدا و رفع و رجوع کنند. برای خواندن متن کامل این روایت اینجا را بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: 🆔 @psri_ir

#روایت 🗓حمله سازمان منافقین به اتوبوس امپریالیستی 🔹در ۲۴ شهریور ۱۳۶۰، گروهی از اعضای سازمان منافقین خلق در حالی که عکـسی‌هایی از رهبران فراری خود در دست داشتند، با دادن شعارهایی علیه دولت و مقامات مسئول از خیابان دکتر فاطمی به راهپیمایی پرداختند و در مقابل فروشگاه قدس خیابان ولی‌عصر اجتماع کردند و به اتوبوس شرکت واحد حمله بردند. 🔸یک ساعت بعد حدود ۲۰ دختر از هوادار سازمان منافقین خلق در خیابان کریمخان در حالی که عده‌ای موتورسوار آنها را همراهی می‌کردند به طرف میدان ولیعصر آمدند و به یک اتوبوس حمله کردند. با تهدید مسافران اتوبوس را پیاده و با مواد آتش‌زا اتوبوس را به آتش کشیدند. 🔹فردای آن روز روزنامه اطلاعات با تیتر «اتوبوس امپریالیستی!» در آشکار سازی دروغین بودن شعارهای سازمان نوشت: «انهدام و آتش زدن اتوبوس کدام هدف را تعقیب می‌کند و کدام بعد ضد امپریالیستی مبارزه شما را نشان می‌دهد؟» اما سازمان نه تنها از این روش خود دست بر نداشت؛ بلکه در ۲۵ مهرماه ۱۳۶۰ با به آتش کشیدن یک دستگاه اتوبوس شرکت واحد در شیراز باعث سوختن دو کودک در آتش شدند. علاوه بر این ۱۵ نفر از ۳۰ مسافر اتوبوس مجروح شدند. متن کامل را اینجا بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: 🆔 @psri_ir