#روایت
🗓 ایستگاه جایگزین سیا در شمال پارک لاله
🔹 پس از تسخیر سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ و افشای بیش از ۱۱ هزار صفحه سند از لانه جاسوسی، واشنگتن برای حفظ شبکههای نفوذ خود به هتلهای بهجامانده از دوران پهلوی روی آورد. کانون این تحرکات، هتل آمریکایی اینترکنتینانتال تهران بود. با وجود پیروزی انقلاب اسلامی، نفوذ جریان لیبرال در ساختار مدیریتی نوپای کشور مانع از تصفیه این مرکز شد و تا سال ۱۳۵۹ همچنان یک تبعه آلمانی مدیرکل و یک فرد انگلیسی مدیر امور مالی آن بودند و کارکنان خارجی از امتیازاتی مشابه کاپیتولاسیون برخوردار ماندند.
🔸 استمرار همین مدیریت خارجی و مناسبات طاغوتی، فضای هتل را به پناهگاهی برای عوامل سیا، خبرنگاران اخراجی با هویتهای جعلی و چهرههایی نظیر خسرو قشقایی، «شانمن» (جاسوس مشهور سیا) و کیت میلت (رهبر تظاهرات زنان مخالف حجاب و از عوامل سیا) تبدیل کرد.
🔹 بالا گرفتن این اعتراضات سرانجام به خریداری سهام خارجی و ملیسازی این مرکز با نام «هتل بینالمللی لاله» انجامید. آمریکاییها در این دوره تلاش کردند تا با تغییر تاکتیک، خلأ ناشی از تعطیلی سفارت را با فعال کردن پوششهای غیررسمی و بهرهگیری از زیرساختهای اقتصادی و تجاری بهجامانده از دوران پهلوی جبران کنند. ترفندی که با هوشیاری انقلابیون و ملیسازی زیرساختهای کلیدی، در رسیدن به اهداف براندازانه خود ناکام ماند.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
📚 تاریخ را از پشت پرده اسناد بخوانید!
🔻ماجرای تسخیر سفارت آمریکا در تهران، فراتر از آن چیزی است که تاکنون شنیدهاید.
🔸کتاب «ایستگاه خیابان روزولت» روایتی مستند و ایرانی از واقعه ۱۳ آبان ۱۳۵۸ است؛ روایتی مبتنی بر اسناد اطلاعاتی و دیپلماتیک که از ساختار پنهان اطلاعاتی سفارت آمریکا در دوران پهلوی پرده برمیدارد و فعالیتهای مداخلهجویانه این سفارتخانه علیه انقلاب اسلامی را بررسی میکند.
🔹از رمزگشایی اسناد رشتهشده و شناسایی عوامل ایرانی سازمان سیا تا روایت تسخیر سفارت و سرنوشت گروگانها؛ این کتاب دریچهای تازه به یکی از مهمترین وقایع تاریخ معاصر ایران میگشاید.
🔸موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی به مناسبت فرا رسیدن ایام ۱۳آبان این کتاب را با تخفیف ۲۰ درصد و ارسال رایگان عرضه کرده است.
🎁 همین حالا کتاب «ایستگاه خیابان روزولت» را از [اینجا] سفارش دهید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓 محاصرهای که شکست
🔹 در ۱۴ آبان ۱۳۵۹، در روزهای آغازین جنگ که ارتش بعث در یک قدمی اشغال آبادان قرار داشت، فرمان تاریخی و قاطعی از سوی امام خمینی (ره) صادر شد: «من منتظرم که این حصر آبادان از بین برود و هشدار میدهم به پاسداران قوای انتظامی و فرماندهان قوای انتظامی که باید این حصر شکسته بشود، در آن مسامحه نشود، حتماً باید شکسته بشود [...] نگذارید اینها بیایند در آبادان وارد بشوند.»
🔸 این فرمان از آن رو صادر شد که صدام میخواست با تصرف تأسیسات نفتی و بندری آبادان، بر شمال خلیج فارس مسلط شود و بستن شریان نفتی ایران را ابزار فشار سیاسی قرار دهد. بعثیها از ۱۹ مهر با قطع راههای زمینی، شهر را به جزیرهای محاصرهشده تبدیل کرده بودند.
🔹 در پی این ایستادگی و فرمان امام، مقاومت ۳۴۹روزه برای حفظ این شریان استراتژیک ادامه یافت. با این حال، آماده نبودن ساختارهای نظامی در ماههای نخست و کمکاری بنیصدر، اجرای فرمان شکستن حصر را به تأخیر انداخت.
🔸 با عزل بنیصدر در خرداد ۱۳۶۰، هماهنگی میان نیروهای نظامی شکل گرفت و وحدت ارتش، سپاه، بسیج و نیروهای مردمی به مرحله اجرا درآمد. این وحدت در ساعت ۱۲ شب چهارم مهر ۱۳۶۰ با آغاز عملیات «ثامنالائمه» به اوج رسید.
🔹 سرانجام در غروب ۶ مهر ۱۳۶۰، حصر ۳۴۹ روزه کاملاً شکسته شد. پیروزی بزرگی که فرمان ۱۴ آبان امام را محقق ساخت و نشان داد محاصرهای که برای بستن شریان نفتی و اعمال فشار سیاسی طراحی شده بود، با وحدت درونی و اقدام تهاجمی درهم میشکند.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓بنبست در دولت موقت
🔹یک روز پس از تسخیر لانه جاسوسی در ۱۳ آبان ۱۳۵۸، مهدی بازرگان استعفای خود را تقدیم امام خمینی کرد. این استعفا درحالی صورت گرفت که دولت موقت از ابتدای فعالیت، با رویکردی متفاوت از مسیر انقلابی امام و مطالبات مردم حرکت میکرد. نهضت آزادی در بیانیه خود، دخالت مراکز متعدد قدرت و انتقادها را از عوامل ناکامی دولت دانست؛ اما واقعیت آن بود که اختلاف بر سر جهتگیری سیاسی دولت، ریشهای عمیقتر داشت.
🔸بازرگان از ماه دوم نخستوزیری، بارها با استعفا یا تهدید به آن، در پی تحمیل دیدگاههای خود به امام و شورای انقلاب برآمد. استعفاهای تیر و شهریور ۱۳۵۸، پیش از استعفای نهایی، نشاندهنده اختلاف عمیق دولت موقت با مسیر انقلاب بود. در همین حال، دیدار بازرگان و اعضای کابینه با برژینسکی، مشاور امنیت ملی آمریکا، در الجزایر، نشانهای آشکار از فاصلهگیری دولت موقت از حساسیتهای انقلابی و رویکردی بود که نسبت به آمریکا در میان نیروهای انقلابی شکل گرفته بود.
🔹جنبش مسلمانان مبارز، بنبست دولت بازرگان را نتیجه بینش لیبرالی و مشی سیاسی آن دانست و معتقد بود این رویکرد به تثبیت نظام سرمایهداری وابسته منجر میشد. با وجود استعفای دولت، امام با ابقای بازرگان در شورای انقلاب موافقت کرد؛ اما اختلافها ادامه یافت. حتی برخی نیروهای انقلابی خواستار کنار گذاشتن نهضت آزادی و روشنفکران غربگرا از شورا بودند. این تقابل، از شکاف عمیق میان تفکر سیاسی دولت موقت و جهتگیری انقلابی امام حکایت داشت.
متن کامل این روایت را در [اینجا] بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓️ مهندسی برای حذف منتقدان در دوره رضاخان
🔹 فرخی یزدی، نمایندهٔ منتقد مجلس هفتم، در ۱۴ آبان ۱۳۰۹ با پایان مصونیت پارلمانیاش ناپدید شد. اسناد نشان میدهد رضاشاه از دی ۱۳۰۸ پروندهای برای او گشوده و تعقیب را به «موقعیت مناسب» موکول کرده بود.
🔸 در سندی به تاریخ ۲۳ دی ۱۳۰۸، سرتیپ کوپال گزارش میدهد: «مشارالیه [فرخی] در موقع خود تعقیب خواهد شد». سه روز بعد، در سندی به تاریخ ۲۶ دی ۱۳۰۸، رضاشاه در جلسهٔ فراکسیون ترقی از نمایندگان همراه دولت خواست در برابر «مهملبافی» فرخی ساکت نمانند.
🔸 با نزدیک شدن به پایان مجلس هفتم، در ۱۴ آبان ۱۳۰۹ فرخی ناپدید شد و او یک روز پیش از انقضای مجلس تهران را ترک کرد. او ابتدا به روسیه و سپس به آلمان رفت و در برلین اقامت گزید.
🔹 چندی بعد فرخی نشریه نهضت را تأسیس کرد و مقالاتش خشم رضاشاه را برانگیخت. دولت آلمان به او دستور داد خاک آلمان را ترک کند و تیمورتاش از طرف شاه امان نامه داد. فرخی فریب خورد و در ۱۳۱۲ به تهران بازگشت. نهایتأ هم او را به سی ماه حبس محکوم کردند.
🔸 سرانجام فرخی در ۲۴ مهر ۱۳۱۸ در بیمارستان زندان قصر درگذشت. علت مرگ «تزریق آمپول هوا» توسط «پزشک احمدی» بود و دادگاه بعدها او را مقصر قتل فرخی دانست. حذف فرخی، نمونهای از یک رویه نظاممند بود که در آن منتقد، پیش از هر اقدامی، به پرونده تبدیل میشد و سرنوشتی تاریک داشت.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓️ سیلی دیپلماتیک به کاخ سفید
🔹 پس از تسخیر سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ و استعفای دولت موقت، کارتر تصمیم گرفت رمزی کلارک و ویلیام میلر را به صورت محرمانه به ایران اعزام کند.
🔸 هنوز مقدمات سفر به سرانجام نرسیده بود که امام خمینی در غروب ۱۶ آبان با پیامی کوبنده، رشتههای کاخ سفید را پنبه کرد: «ملاقات با من به هیچوجه برای نمایندگان ویژه ممکن نیست.» بعد از این هم کلارک و میلر در ۲۳ آبان، ناامیدانه به واشنگتن بازگشتند.
🔹 کاخ سفید در همین میان فاز تنبیهی ادعایی خود مبنی بر تحریمهای گسترده و حتی عملیات نظامی (پنجه عقاب) را نیز آغاز کرد که جملگی با شکست مواجه شد.
🔸 مرور این زنجیره نشان میدهد آمریکا از آبان ۱۳۵۸ تا اردیبهشت ۱۳۵۹ تمام ظرفیتهای خود را برای تحمیل ارادهاش به کار گرفت، اما در همه جبههها به بنبست خورد. سیلی ملت ایران به کاخ سفید، درست در همین نقطه فرود آمد. ملت بهپاخاستهای که خواست خود را مشخص کرده بود، ارادهاش را بر تصمیم آمریکا غلبه داد و هیمنه ابرقدرت غرب را درهم شکست.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#سند
🗓 میراث مهم تفرقهافکنی
🔹 پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، اگرچه شیعیان عراق (بهرغم اکثریت جمعیتی) از مناصب حکومتی و نظامی محروم بودند، اما این اختلافات مانع از همبستگی آنها در برابر اشغالگران خارجی نشد. بهترین گواه این مدعا، «انقلاب بزرگ ۱۹۲۰ عراق» بود که در آن، شیعیان و اهل تسنن با فتوای علمای نجف و کربلا، دوشادوش یکدیگر علیه قیمومیت بریتانیا قیام کردند.
🔸 انگلیسیها که از این اتحاد غافلگیر شده و هزینههای سنگینی پرداخته بودند، برای حفظ سلطه خود بر منابع نفتی و موقعیت استراتژیک عراق، سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» را در ساختار دولت جدید عراق (به پادشاهی فیصل اول در ۱۹۲۱) اجرا کردند. طی این سیاست، قدرت سیاسی، اداری و ارتش را به نخبگان اقلیت سنی (افسران سابق عثمانی) سپردند تا اکثریت شیعه و مرجعیت دینی را که مخالف سرسخت معاهدات استعماری بودند، به حاشیه برانند و دو مذهب را روبهروی هم قرار دهند.
🔹 اوجگیری همین مهندسی سیاسی بریتانیا در شهریور ۱۳۰۶ (۱۹۲۷م)، با سه اتفاق جامعه عراق را به مرز انفجار رساند. تلاش برای تصویب قانون خدمت وظیفه اجباری (که جوانان شیعه را به عنوان سرباز صفر، زیر دست افسران سنی قرار میداد)، جنجال انتشار کتابی در مدح بنیامیه در بغداد، و نهایتاً فاجعه کاظمین در محرم همان سال که مأموران و نظامیان به دستههای عزاداری شیعیان حمله کردند، از جمله این اتفاقات بود. بریتانیا از این تنشهای خونین به عنوان اهرم فشاری استفاده میکرد تا به نخبگان حاکم عراق ثابت کند که بدون حضور نظامی انگلیس، قادر به کنترل کشور و جلوگیری از انقلاب شیعیان نیستند.
🔸 این التهابات به دلیل هممرزی با خوزستان و پیوندهای مذهبی، به شدت مورد توجه و نگرانی ارتش ایران قرار داشت. چنانکه رئیس ارکان حرب لشکر جنوب در تلگرافی محرمانه به تاریخ ۵ شهریور ۱۳۰۶ به تهران هشدار داد: «قرار راپورت واصله، در بینالنهرین بین شیعه و سنی مجدداً اختلافات عمده تولید گردیده که بیم انقلاب شدیدی میرود.» این نگرانی از آن جهت بود که انگلیسیها همزمان با تضعیف عراق، از طریق مهرههایی چون شیخ خزعل به دنبال جداسازی خوزستان از ایران هم بودند و عملاً آشوب در شرق فرات و تجزیهطلبی در غرب کارون، به مثابه دو تیغه یک قیچی مینمود.
🔹 یک قرن بعد، همان فرمولِ نگه داشتن عراق در وضعیت چندپارگیِ قابل مدیریت توسط آمریکا بازتولید شد. توماس باراک، فرستاده ویژه دولت آمریکا، صریحاً اعتراف کرد که واشنگتن با تحمیل مدل فدرالی، عراق را به سبک یوگسلاوی «بالکانیزه» کرد. پروژهای که در پیشنهاد علنی مسرور بارزانی برای تقسیم عراق به «سه موجودیت جداگانه شیعه، سنی و کُرد» هم به خوبی نمایان است.
🔸 برای امنیت ملی ایران، پیامد این بالکانیزاسیون بسیار ملموس است. تضعیف دولت مرکزی بغداد عملاً خلأ قدرتی در اقلیم کردستان ایجاد میکرد تا گروههای مسلح تجزیهطلب (پژاک، کومله و حدکا) با پشتیبانی مالی و تسلیحاتی واشنگتن و تلآویو، شمال عراق را به سکوی ناامنسازی مرزهای ایران تبدیل کنند. در این چارچوب، ابزار از «شکاف مذهبی در بغداد» به «گروههای مسلح در اربیل و سلیمانیه» تغییر کرد، اما همچنان کارکرد ژئوپلیتیکی آن ثابت مانده بود. کارکردی که در قالب گروگان گرفتن امنیت ایران از طریق یک همسایه تکهتکه شده نمود داشت.
🔹 تفاوت بزرگ امروز با سال ۱۳۰۶ در نحوه واکنش ایران است. در سند ۱۳۰۶، ارتش ایران صرفاً ناظری نگران بود که تنها بیم سرایت بحران به خوزستان را به تهران گزارش میداد؛ اما ایرانِ امروز با درک این زنجیره تاریخی، خود به کنشگری فعال برای شکستن آن تبدیل شده است. امضای «توافقنامه امنیتی ۱۴۰۱» با بغداد برای خلع سلاح و اخراج گروههای تجزیهطلب از مرزها، و حملات مستقیم موشکی و پهپادی به مقر این گروهها در شمال عراق در پی تعلل در اجرای توافق، پاسخی قاطع به همان دسیسهای است که نخستین حلقههای آن یک قرن پیش در تلگراف لشکر جنوب ثبت شده بود.
تصویر این سند را در اینجا ببینید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓 تحریم به بهانههای اقتصادی
🔹 در ۲۱ آبان، شورای انقلاب تصمیم گرفت صادرات نفت به آمریکا را متوقف کند. همان روز، جیمی کارتر نیز با صدور فرمانی واردات نفت از ایران را ممنوع کرد؛ اقدامی که در بحبوحه بحران انرژی، فشار اقتصادی قابلتوجهی بر آمریکا وارد میکرد.
🔸 دو روز پس از فرمان نفتی کارتر، ابوالحسن بنیصدر اعلام کرد ایران قصد دارد تمام سپردههای ذخیره ارزی خود را از بانکهای آمریکایی خارج کند. این تصمیم میتوانست ضربهای سنگین به اقتصاد آمریکا وارد کند؛ چراکه حدود دوازده میلیارد دلار از داراییهای ایران در بانکهای آمریکایی و شعب خارجی آنها نگهداری میشد. در چنین شرایطی، کارتر با صدور فرمان اجرایی ۱۲۱۷۰، وضعیت اضطراری اعلام کرد و دستور داد داراییهای دولت، بانک مرکزی و سازمانهای حکومتی ایران مسدود شود.
🔹 اقدام ایران برای خروج داراییها، بازارهای جهانی ارز را دچار تلاطم کرد. با انتشار خبر تصمیم تهران، ارزش دلار کاهش یافت و نگرانی از انتقال ذخایر ایران به ارزهای دیگر بالا گرفت.
🔸 واشنگتن فرمان بلوکه کردن داراییهای ایران را به بحران گروگانگیری نسبت میداد، اما مواضع رسمی مقامات آمریکایی روایت دیگری داشت. جرج ویلیام میلر، وزیر خزانهداری، صریحاً اعلام کرد هدف از این فرمان، حفظ دعاوی مالی آمریکا علیه ایران است و ارتباطی با گروگانها ندارد. بنابراین، اسناد نشان میدهد انگیزه اصلی این تصمیم، حفاظت از منافع اقتصادی آمریکا بود، نه صرفاً واکنش سیاسی به تسخیر سفارت.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓 مقاومت در برابر جنگ حقوقی صهیونیسم
🔹 سیام مردادماه ۱۳۸۲، هادی سلیمانپور، دیپلمات ۴۷ ساله ایرانی، توسط پلیس بریتانیا دستگیر شد. دستگیری او به اتهام مشارکت در انفجار مرکز یهودیان «آمیا» در بوئنوس آیرس در سال ۲۷ تیر ۱۳۷۳ صورت گرفت. اتهامی که صهیونیستها آن را متوجه ایران و حزبالله لبنان کرده بودند.
🔸 وکلای سلیمانپور و مقامات ایران بر بیاساس بودن اتهامات تأکید کردند. در نهایت، در ۲۱ آبان ۱۳۸۲، «دیوید بلانکت»، وزیر کشور بریتانیا، اعلام کرد که به دلیل عدم وجود شواهد کافی، دستور لغو بازداشت موقت هادی سلیمانپور و رسیدگی قضایی برای استرداد وی را صادر نمیکند. یک روز بعد، در ۲۲ آبان، دادگاه مقدماتی باواستریت لندن با استناد به این دستور، پرونده را مختومه اعلام کرد و سلیمانپور بهطور کامل از قید وثیقه آزاد شد.
🔹 مهمترین تأیید بر بیاعتباری این پرونده از سوی خودِ دستگاه قضایی آرژانتین صادر شد. دادگاه کیفری فدرال شفاهی شماره ۳ آرژانتین، تحقیقات یازدهساله گالئانو را باطل اعلام کرد و نوشت که مقامات بهجای تحقیق واقعی، دست به ساختن یک فرضیه اتهامی زده بودند.
🔸 آزادی هادی سلیمانپور اگرچه به ظاهر یک رویداد حقوقی بود، اما در واقع پایانی بر یک پروندهسازی سیاسی بود که با فشار لابیهای صهیونیستی و بر پایه شهادتهای مشکوک و مدارک فاقد اعتبار شکل گرفته بود و نشان داد به رغم سیطره صهیونیسم بر مصادر امور غرب، مقاومت جواب خواهد داد.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓 مشروعیتبخشی به اشغال
🔹 سعید نفیسی، استاد دانشگاه تهران، در آذر ۱۳۳۶ به دعوت وزارت خارجه اسرائیل و با واسطه مئیر عزری، سفیر این رژیم، راهی فلسطین اشغالی شد. عزری با هدف شکستن انزوای اسرائیل، از وجهه علمی نفیسی برای تطهیر این رژیم در میان فرهیختگان بهره میگرفت.
🔸 این دعوت با استقبال نمایندگان وزارت خارجه و دانشگاه عبری اورشلیم همراه شد. در جریان این سفر نیز پیشنهاد تشکیل «انجمن نهضت فرهنگی ایران و اسرائیل» مطرح شد. نفیسی در سال ۱۳۳۶ قطعه «گل امید» را در تجلیل از اشغالگران سرود و اسرائیل را پر از شادی خواند. او در ۱۲ آذر ۱۳۳۶ هم در «یادبود سفر به اسرائیل»، فلسطین را «یک توده خاک» و اسرائیل را «تمدنی بر ویرانه فلسطین» نامید.
🔸 توسعه روابط میان نمایندگی اسرائیل و نخبگان ایران برای مهندسی ادراک جامعه، تنها به سعید نفیسی محدود نمیشد. با این حال، این پروژه همواره با موانع جدی روبهرو بود. جریان منتقد به نمایندگی جلال آلاحمد در سفرنامه «سفر به ولایت عزرائیل» با ارائه گزارش واقعیتهای میدانی اشغال فلسطین، روایتهای تبلیغاتی آنها را به چالش کشید که نشاندهنده شکست پروژه صهیونیسم بود.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir
#روایت
🗓 یک قرن توطئه در امتداد اروند
🔹 در آبان ۱۳۸۴، جک استراو، وزیر خارجه وقت بریتانیا، در سفری به بغداد رفت. مقامات عراقی در به او گلایه کردند که نظامیان انگلیسی مستقر در عراق، از خاک این کشور برای مداخله در امور داخلی ایران و ناامنسازی خوزستان استفاده میکنند. این اعتراض رسمی در بغداد، سند گویایی از تداوم یک راهبرد استعماری بود. راهبردی که طمعورزی لندن به خوزستان را از ۱۲۳۶ و ورود ناوگان دریایی انگلیس به اروندرود، تا طرح عمران خوزستان و پروژه شیخ خزعل در سال ۱۳۰۳ دنبال کرده بود.
🔸 در بهمن ۱۳۵۷، خوزستان دوباره به کانون عملیات سرویسهای اطلاعاتی غرب و رژیم بعث تبدیل شد. در ۸ خرداد ۱۳۵۸، عناصر مسلح خلق عرب حملهای سازمانیافته را در خرمشهر آغاز کردند. در نهایت این شورشها سرکوب شد و سرکردگان مسلح آن به عراق گریختند. ده ماه بعد، شش عضو مسلح همین گروهک فراری به سفارت ایران در لندن حمله کرده و ۲۶ نفر را به گروگان گرفتند. در طول آن شش روز، رسانه دولتی بیبیسی به تریبون آزاد تروریستها تبدیل شدند تا خواستههای آنان را مخابره کنند.
🔹 از طرف دیگر، کنترل جنوب عراق و بصره پس از حمله آمریکا به عراق به بریتانیا واگذار شد. در ۲۱ اسفند ۱۳۸۳ جک استراو با فردی به نام منصور اهوازی از سرکردگان تجزیهطلب مقیم لندن دیدار کرد. مدتی بعد و در ۲۲ خرداد ۱۳۸۴ زنجیرهای از بمبگذاریهای خونین در اهواز به وقوع پیوست. مرور این پرونده نشان میدهد که لندن همواره با چشم طمع به خوزستان نفتخیز ایران نگریسته است.
متن کامل این روایت را در اینجا بخوانید.
🔗 ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید:
🆔 @psri_ir