‌ ◇ ‌تاریخی که با «توحید» آغاز می‌شود، از بین رفتنی نیست ◇ 🎥 گفتگو با #استاد_طاهرزاده به مناسبت شهادت ولی امر مسلمین حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای با عنوان: 🔸 شهادت رهبر معظم انقلاب و حضورِ فعّال انقلاب اسلامی در جهان بشری ● پخش سه‌شنبه ۱۲ اسفند ماه ۱۴۰۴ از شبکه اصفهان ● ساعت ۲۲:۰۰ @soha_sima

گر بمیرد عاشقی در بند دوست سهل باشد، زندگانی مشکل است به آن عزیز سفر کرده که صد قافله دل همره اوست در زیارت نامه ها می خوانیم: پدر و مادرم به فدایت. مگر ولایت معصوم با دل آدمی چه می کند که آدمی خود و اهل بیت خود را برای فدای او شدن می پسندد؟ شاید از سر دوست داشتن خود و اهل بیت است که نمی خواهد لحظه ای پس از ولی نفس بکشد و آن زمان را ببیند. یاران همه دوست دارند تا پیش پای محبوب به زمین بیافتند و امام هم گاهی از سر محبت و دوست داشتن اجازه و رخصت می دهند تا آنها پیش از امام به میدان بشتابند و در اوج محبت و دوست داشتن سرفرازانه بر زمین بیافتند. اما آقای ما با اهل بیتش با شوق و سرور تا لحظه ی آخر به پیشواز شهادت رفتند.او شهید شد و با عشق تا پایان و با همه چیز پای مردم ایران ایستاد.آبرویش، تنش و جانش و حتی نوه ی کوچک و شیرخواره اش. خداوند به مردم ایران عنایت کند تا حق بزرگ او بر گردن آنها را ادا کنند که این آیت خدا میزان حق و ناحق و رستگاری و هلاک است. اما بعد ما همچون مادری هستیم که طفلش پیش او سربریده باشد. نه اشکمان خشک می شود و نه اندوهمان را پایانی تا شاید روزی به او بپیوندیم. اما حالا چگونه تصویر و سخنانت را بشنویم و از نفس کشیدن خود خجالت نکشیم؟ آقای ما، شما بزرگترین قصه ی عالم را آفریدید و در شهادتتان آیت خدا و کربلای این تاریخ شدید. آنگونه که نجاست این تاریخ فقط شما را در مقابل خود می دید و هرچه کرد نتوانست شما را نادیده بگیرد. آنها رویای فتح و روایت ظفر را اینبار به گور می برند. مفتضح شدن در پیشگاه عالم برای این ارازل البته کافی نیست. خداوندا به حق حضرت زهرا، آنها که او را از ما گرفتند را بی آبرو و آواره کن. و ما را به او ملحق کن آنچنان که شرمنده ی آن چشمان و دست ها نباشیم و زود تر از آنکه دل هامان تیره و تار گردد و از یاد ببریم که با محبت و دوست داشتن او زنده بودیم.

میناب را به یاد آور

✍ #خط_دیدار | نهضت ملی درختکاری را جدی بگیرید 🔹️مرور تصویری بیانات رهبر انقلاب پس از کاشت نهال در روز درختکاری. ۱۴۰۳/۱۲/۱۲ 💻 Farsi.khamenei.ir

راستش را بخواهید او و غرس کردن درخت ها، همان تصویریست که سالها می دیدیم و با هجمه ی آنها جور در نمی آمد. او که هر سال متعهدانه قتلگاه خود را با درخت هایی بی آلایش و ساده، همچون پیراهن و عبایش به رنگ سبز می‌کشید تا هرگز فراموش نکنیم که او درخت می‌کاشت و قامت رشیدش مهربان و سرشار از زندگی‌بود. من پسرکی بودم که براایم این تصویر سوال بود. او به عنوان فردی قدرتمند و در روایت آن بی خبران، اهل زور و استبداد، چرا درخت می‌کارد. همواره در دلم نوری بود که فکر می‌کردم در نماز جماعت هایش و در کاشتن درخت، جایی برای من نیز هست. بزرگ تر که شدم، فهمیدم او کل عمر‌را درخت کاشته است و به ایران به عنوان نهالستانی نگاه می‌کند که باید هربار نهالی در‌گوشه ای از آن بکاری و صبر کنی تا پیش چشمانت بزرگ شود و از دیدن قد و قامت آنها به یاد آوری که دیگر پیر و سالخورده نیستی و در آن سایه ها و نسیم های آن درخت ها جایی برای آویزان کردن کهنه عبایت و صفا و مهربانی داری. ای کاش می توانستم مانند‌تو نگاه کنم. من سراسر حسرت نگاه تو به مردم و ایرانم. تو که امروز جز خجالت برای ما باقی نگذاشتی. تویی که مشتاق رویت بودم و حسرتش به دلم ماند.

#epic_failure از شخصیت او و کوتاهی قامتش که بگذریم، شاید بد نباشد به این توجه ‌کنیم که او سیاست را بدون روح یا پشتوانه ای از جنس قدرت نرم می بیند. شباهتش با یزید صرفا آفریدن کربلا های تاریخ ساز نیست که او مصداق مصرع"بنی هاشم با ملک بازی کردند" است. او انجام می دهد چون می تواند و حزم و دوراندیشی و همت و صبر را کنار گذاشته است. آمریکای او، آمریکای حقوق و قانون و قدرت نرم سرمایه و تکنیک نیست که خود سیطره ی تکنیک و سیادت آن است. اما حتی می توان از این هم عبور کرد و به زبان او پرداخت. من فکر می کنم که او آینده ندارد چون زبانش وسعتی برای آینده ایجاد نمی کند. سادگی‌تهوع آور زبان او از پوچی سیاست و شخصیت کثیفش قابل توجه تر است. زبان او نشانی از آینده ندارد و هیچ امکانی در کلماتش به دست نمی آید. پیچیدگی زبان چیزیست و وسعت آن چیز دیگری. وجدانا نمی توان از وسعت زبان،رهبر انقلاب در راهگشایی و تبیین آینده گذشت. حضوری که در سیاست، تاریخ، علم، اقتصاد مقاومتی، روایت پیشرفت، حلقه های میانی ، گام دوم انقلاب اسلامی و استراتژی نظامی ظرافتی را به میدان می آورد که توسط مردم ایران فهم می شد و پیگیری. شهادتش این زبان وسیع، رسا و قتبل سنایش را به استواری کوه شخصیتش و عظمت حضورش در تاریخ ماندگار کرد. زبان چیز مهمی است.خانه ی وجود آدمی است و مگر نه اینکه ما امیر مومنان را از زبان ایشان و خواندن و بازخواندن نهج البلاغه می شناسیم و دوباره می شناسیم. این نبرد نبرد آینده و گذشته است. در طول تاریخ و هربار سخن از نبرد یا انقلابی اسست،‌گذشته با فعلیت خود بر علیه امکان های وسیع آینده قیام می کند و مقاومت آینده کلید شکل گیری صورتی از زندگی بر روی این کره ی خاکی است‌که شایسته ی آن مقاومت کنندگان است.

#dilemma دیلیما در زبان انگلیسی به معنای مخیر شدن در میان انتخاب هایی است که همگی بد و ناپسند هستند. وضعیت آمریکا امروز در نبرد با ایران یک‌دلیماست. ترامپ حالا در انتخاب میان بد و بدتر است و باید درباب نارضایتی جهانی و یا درگیری وحشتناک برای باز کردن تنگه یا پذیرش شرایط ایران یکی را انتخاب کند. او که سابقه ی دلالی و کارچاقکنی مسابقات بوکس و mma را در کارنامه دارد، به خوبی می داند که هر قهرمانی با مسابقه ی آخرش قضاوت می شود و برد های گذشته خیلی راحت از یاد می روند.(حالا بگذریم از این که مختصر شدن سیاست در برد و باخت در زبان رئیس یک قدرت چقدر بی نسبت با آینده و پروای امروز است.) شاید این شرایط را هیچ کس همچون کارتر درک نکند. او که نماینده ی یک‌ تفکر‌نوین‌ در‌ سیاست آمریکایی بود و می خواست تا برق کاخ سفید را با انرژی خورشیدی تامین کند، با چنین انتخابی مواجه شد و از راه سختش فهمید که دورانش هنوز شروع نشده، پایان خواهد یافت و اولین کار کابوی های پس از او این بود که این سلول های خورشیدی را از روی سقف به زمین بکوبند تا به جهان نماد کله خر بودن و غرور را روایت کنند. کارتر تا پایان عمر طولانی بیش از یک قرنش شانس این را پیدا کرد تا بصیرتی بیشتر از برژینسکی، مشاور و دست راستش درباب انقلاب اسلامی پیدا کند و تا آخرین لحظه از نهاد یک پیر با تجربه ی روبه روشدن با ایران، ایالات متحده را به خویشتن داری و پرهیز دعوت کند. ترامپ البته دقیقا در طرف مقابل کارتر بیش از این که شیک و باکلاس باشد یا بتواند چند کلمه ای حرف بزند یا با پرستیژ یا تحصیلاتش کسی را تحت تاثیر قرار دهد، نماد روزگاریست که انسان ها کمتر به آینده می اندیشند و بخصوص آمریکایی های سفید پوست یوتیوبر، همچون حیوانات نر در فصل جفت گیری، یکدیگر را به چالش می کشند و تقابل می طلبند. حالا کسی که پنج بار از زیر بار اعزام به ویتنام فرار کرده است ژست شجاعت و رهبری گرفته و با باند ارازلش بر یک ماشین جنگی بزرگ مسلط شده اند و نمی دانستند که اندازه ی دهانشان به ایران و ایرانی شباهتی ندارد اما با فرض عدم اصابت حتی یک موشک به هیچ کجا، صبر ما برای بی آبرویی و خلع ید او کافی است. هزینه ی ما اینبار آنقدر بزرگ است ‌که می ارزد یکبار در حفظ ایران و آینده ی فرزندانمان متحد و صبور باشیم.

🎙 میان دشمن و وطن، ننگ بر آن که شک کند 🔹قطعه جدید محسن چاوشی برای وطن با نام «حسبی‌الله» منتشر شد. @Farsna

شب ۲۳رمضان، پیام رهبری و وضعیت جنگ در سومین شب قدر رمضان امسال و پس از متن فوق العاده ی رهبر انقلاب، متنی که فقط از یادگار رهبر شهید انتظار می رفت، وضعیت جنگ به طرز معجزه (طبس*)واری حداقل در ساحت روایت در حال شکل دادن مخمصه ی جدیدی در کنار مخمصه ی خلیج فارس و تنگه است. ابتدا خبر رسید که ناو هواپیما بر آبراهام لینکلن دور از سواحل ایران با آسیبی فراتر از سطح و پهپاد و کروز مواجه شده است و در زیر سطحش اصابتی رخ داده که دیگر باید به سواحل آمریکا برگردد و آن آرمادای عظیم نبرد نا آزموده نیامده دارد برمی گردد. درباب نبرد دریا هیچ خبری نداریم جز تنگه. به نظر می رسد در دریا سانسور سازمان یافته پس از روز اول در کشور های منطقه،آمریکا و رژیم بسیار جدی تر است بخصوص که این آرمادای خیالی حیثیت آمریکایی ها بوده است و ما هیچ خبری از نبرد در دریا و زیر دریایی های ایرانی نداریم. در همین حوالی و ظاهرا با آتش سوزی عمدی، ناو هواپیما بر دیگر آمریکا در منطقه که به سمت خلیج فارس در حرکت بود در کنار حواشی فاضلابش دوباره به صدر خبر ها برگشت. درحوالی دعای مردم ایران و در شب های قدر خبر رسید که هواپیما های سوخترسان آمریکایی مورد اصابت قرار گرفته اند و یکی سقوط کرده و دیگری توانسته بدون دم در بن گوریون بنشیند. واشنگتن و ارازل وزارت دفاع و ستاد مشترک در تلاش اند تا همه ی حوادث جنگ و تلفات خود را تصادفی جلوه دهند و طبق معمول ظرافت این مسئله را نیز حفظ نمی کنند‌. کم کم باید پرسید که دوناو هواپیما بر، ۶اف۱۵ و دو هواپیمای سوخت رسان اگر در کمتر از دو هفته عملیات به صورت تصادفی یا از دست. رفته اند یا غیر عملیاتی شده اند، پس معلوم می شود که سازماندهی و آمادگی نیرو های آمریکایی افتضاح است و کوچکترین تسلطی وجود ندارد. البته این حوادث با تصاویر بمب افکن ها و اباطیل پیت هگزیت و تهدید ها و شاخ و شانه کشیدنش ابدا تحت تاثیر قرار نگرفت و آقای رئیس ستاد مشترک هم به نظر می رسد می داند که با این همه تجربه و تحصیلات، بازیچه ی این بچه شده و مجبور است تا آخر ادامه دهد. چیزی که من از چهره ی دن کین می فهمم این است که میداند قرار است به مثالی در تاریخ نظامی گری در فداکردن اصول در پای ریاست احمق ها شود. او تنها کسی است که در آینده شاید به وظایف فرماندهی و مسئولیتش درقبال مردانش فکر کند و وجدان درد بگیرید. اما حضور مردم و مسئولان و در زیر بمب باران در راهپیمایی قدس این کمتر از ۲۴ ساعت را به یک کابوس حماسی برای این باند کم عقل و کوته نظر نبدیل کرده است و امکان خروج و اعلام پیروزی را روی آنها بسته است.