#dilemma دیلیما در زبان انگلیسی به معنای مخیر شدن در میان انتخاب هایی است که همگی بد و ناپسند هستند. وضعیت آمریکا امروز در نبرد با ایران یک‌دلیماست. ترامپ حالا در انتخاب میان بد و بدتر است و باید درباب نارضایتی جهانی و یا درگیری وحشتناک برای باز کردن تنگه یا پذیرش شرایط ایران یکی را انتخاب کند. او که سابقه ی دلالی و کارچاقکنی مسابقات بوکس و mma را در کارنامه دارد، به خوبی می داند که هر قهرمانی با مسابقه ی آخرش قضاوت می شود و برد های گذشته خیلی راحت از یاد می روند.(حالا بگذریم از این که مختصر شدن سیاست در برد و باخت در زبان رئیس یک قدرت چقدر بی نسبت با آینده و پروای امروز است.) شاید این شرایط را هیچ کس همچون کارتر درک نکند. او که نماینده ی یک‌ تفکر‌نوین‌ در‌ سیاست آمریکایی بود و می خواست تا برق کاخ سفید را با انرژی خورشیدی تامین کند، با چنین انتخابی مواجه شد و از راه سختش فهمید که دورانش هنوز شروع نشده، پایان خواهد یافت و اولین کار کابوی های پس از او این بود که این سلول های خورشیدی را از روی سقف به زمین بکوبند تا به جهان نماد کله خر بودن و غرور را روایت کنند. کارتر تا پایان عمر طولانی بیش از یک قرنش شانس این را پیدا کرد تا بصیرتی بیشتر از برژینسکی، مشاور و دست راستش درباب انقلاب اسلامی پیدا کند و تا آخرین لحظه از نهاد یک پیر با تجربه ی روبه روشدن با ایران، ایالات متحده را به خویشتن داری و پرهیز دعوت کند. ترامپ البته دقیقا در طرف مقابل کارتر بیش از این که شیک و باکلاس باشد یا بتواند چند کلمه ای حرف بزند یا با پرستیژ یا تحصیلاتش کسی را تحت تاثیر قرار دهد، نماد روزگاریست که انسان ها کمتر به آینده می اندیشند و بخصوص آمریکایی های سفید پوست یوتیوبر، همچون حیوانات نر در فصل جفت گیری، یکدیگر را به چالش می کشند و تقابل می طلبند. حالا کسی که پنج بار از زیر بار اعزام به ویتنام فرار کرده است ژست شجاعت و رهبری گرفته و با باند ارازلش بر یک ماشین جنگی بزرگ مسلط شده اند و نمی دانستند که اندازه ی دهانشان به ایران و ایرانی شباهتی ندارد اما با فرض عدم اصابت حتی یک موشک به هیچ کجا، صبر ما برای بی آبرویی و خلع ید او کافی است. هزینه ی ما اینبار آنقدر بزرگ است ‌که می ارزد یکبار در حفظ ایران و آینده ی فرزندانمان متحد و صبور باشیم.

🎙 میان دشمن و وطن، ننگ بر آن که شک کند 🔹قطعه جدید محسن چاوشی برای وطن با نام «حسبی‌الله» منتشر شد. @Farsna

شب ۲۳رمضان، پیام رهبری و وضعیت جنگ در سومین شب قدر رمضان امسال و پس از متن فوق العاده ی رهبر انقلاب، متنی که فقط از یادگار رهبر شهید انتظار می رفت، وضعیت جنگ به طرز معجزه (طبس*)واری حداقل در ساحت روایت در حال شکل دادن مخمصه ی جدیدی در کنار مخمصه ی خلیج فارس و تنگه است. ابتدا خبر رسید که ناو هواپیما بر آبراهام لینکلن دور از سواحل ایران با آسیبی فراتر از سطح و پهپاد و کروز مواجه شده است و در زیر سطحش اصابتی رخ داده که دیگر باید به سواحل آمریکا برگردد و آن آرمادای عظیم نبرد نا آزموده نیامده دارد برمی گردد. درباب نبرد دریا هیچ خبری نداریم جز تنگه. به نظر می رسد در دریا سانسور سازمان یافته پس از روز اول در کشور های منطقه،آمریکا و رژیم بسیار جدی تر است بخصوص که این آرمادای خیالی حیثیت آمریکایی ها بوده است و ما هیچ خبری از نبرد در دریا و زیر دریایی های ایرانی نداریم. در همین حوالی و ظاهرا با آتش سوزی عمدی، ناو هواپیما بر دیگر آمریکا در منطقه که به سمت خلیج فارس در حرکت بود در کنار حواشی فاضلابش دوباره به صدر خبر ها برگشت. درحوالی دعای مردم ایران و در شب های قدر خبر رسید که هواپیما های سوخترسان آمریکایی مورد اصابت قرار گرفته اند و یکی سقوط کرده و دیگری توانسته بدون دم در بن گوریون بنشیند. واشنگتن و ارازل وزارت دفاع و ستاد مشترک در تلاش اند تا همه ی حوادث جنگ و تلفات خود را تصادفی جلوه دهند و طبق معمول ظرافت این مسئله را نیز حفظ نمی کنند‌. کم کم باید پرسید که دوناو هواپیما بر، ۶اف۱۵ و دو هواپیمای سوخت رسان اگر در کمتر از دو هفته عملیات به صورت تصادفی یا از دست. رفته اند یا غیر عملیاتی شده اند، پس معلوم می شود که سازماندهی و آمادگی نیرو های آمریکایی افتضاح است و کوچکترین تسلطی وجود ندارد. البته این حوادث با تصاویر بمب افکن ها و اباطیل پیت هگزیت و تهدید ها و شاخ و شانه کشیدنش ابدا تحت تاثیر قرار نگرفت و آقای رئیس ستاد مشترک هم به نظر می رسد می داند که با این همه تجربه و تحصیلات، بازیچه ی این بچه شده و مجبور است تا آخر ادامه دهد. چیزی که من از چهره ی دن کین می فهمم این است که میداند قرار است به مثالی در تاریخ نظامی گری در فداکردن اصول در پای ریاست احمق ها شود. او تنها کسی است که در آینده شاید به وظایف فرماندهی و مسئولیتش درقبال مردانش فکر کند و وجدان درد بگیرید. اما حضور مردم و مسئولان و در زیر بمب باران در راهپیمایی قدس این کمتر از ۲۴ ساعت را به یک کابوس حماسی برای این باند کم عقل و کوته نظر نبدیل کرده است و امکان خروج و اعلام پیروزی را روی آنها بسته است.

«حقیقتاً امروز بشریّت از همیشه محتاج‌تر است برای فهم‌کردنِ معنای بعثت و حقیقت بعثت». (۹۵/۲/۱۶) 🎙 #بشنوید ...شهادت رهبری و تقابل جهان «سنت» با جهان ساختگی «رسانه» در این بعثت تاریخی... 🔻مجموعه گفتگوهایی با استاد طاهرزاده در ایام شهادت سیدالشهدای انقلاب اسلامی🔻 @soha_sima

◇‌ شهادت رهبر انقلاب و تقابل جهانِ «سنت» با جهانِ ساختگی «رسانه» در این بعثت تاریخی گفتگو با استاد اصغر طاهرزاده ● جلسه اول 📅 تاریخ:۱۴۰۴/۱۲/۱۷ @soha_sima

◇‌ شهادت رهبر انقلاب و تقابل جهانِ «سنت» با جهانِ ساختگی «رسانه» در این بعثت تاریخی گفتگو با استاد اصغر طاهرزاده ● جلسه دوم: ثمره بیعت 📅 تاریخ: ۱۴۰۴/۱۲/۱۹ @soha_sima

◇‌ شهادت رهبر انقلاب و تقابل جهانِ «سنت» با جهانِ ساختگی «رسانه» در این بعثت تاریخی گفتگو با استاد اصغر طاهرزاده ● جلسه سوم 📅 تاریخ: ۱۴۰۴/۱۲/۲۱ @soha_sima

جهان رسانه و خستگی مردمان از بی آیندگی سیدعلی میری گاهی از خود سوال می کنم که بر سر مردم آمریکا چه رفته است که ترامپ را انتخاب می کنند؟ یادم می آید که قبل از این احوالات می خواستم مستندی در این باره تحت عنوان "پدرکشی" تهییه کنم و به این بپردازم که چه شد که به اینجا رسیده اند و رسیدیم و انتخاب شهادت حاج قاسم را در‌تاریخی که پیش آنده، چه برای ما و چه برای آنها تبیین کنم. اما حالا و با طرح بحث استاد، فکر می کنم که بتوان خیلی راحت تر از وضعیت جهانی که در آن به سر می بریم سخن گفت. وضعیتی که جای سوال و تعجب دارد این است که یک کشور ابرقدرت و صاحب علم و فناوری و اقتصاد و نیروی قهریه چگونه مردمی دارد که به ترامپ و زبانش برای قدرت اعتماد می کنند. برای کسانی که به زبان انگلیسی آشنایی دارند، وسعت زبانی ترامپ و حدود فهم و تصویرش از این دنیا جای تعجب دارد. او پیرمردی است که شبیه بچه های لوس و بی ادب با پدر و مادر های بی ملاحظه در آموزش و پرورش فرزندشان بخصوص در حوزه ی زبان و معاشرت صحبت می کند. جالب اینجاست که در زمان رقابت اولییه ی او وقتی که عبارات سخیف او در توصیف خانم ها و تعاملش با آنها منتشر شد، محبوبیت ترامپ بیشتر شد همانطور که وقتی صحبت از اپستین و ایمیل ها و تعاملات او با ترامپ شد، احتمالا آسیب قابل توجهی به پایگاه اجتماعی او وارد نشد. خوب این چه وضعی است؟ در آمریکا گویی دیگر پروای آینده وجود ندارد. هواداران و کسانی که به او در زبان شباهت دارند، نه از دل تلویزیون( که در قبضه ی رقیبان اوست)، که از دل یوتیوب و و فضای اینفلوئنسری میدان داری می کنند‌. درست مانند mma در کنار بوکس که گویی خشن تر، پر خون تر است و اجازه می دهد تا مبارزه کننده ها قبل و بعد از مسابقه از کوچکترین توهین و تهدیدی برای وایرال شدن مبارزه دریغ نکنند، یوتیوبر ها نیز برخلاف تلویزیون کوچکترین خط قرمزی برای ادب یا فرهیختگی ندارند و اینها در این فضا ضد ارزش است. ترامپ محصول فضایی است که ادب یا فرهیختگی و توانایی در سخن وری، تلاشی پروپاگاندازده برای فریب عوام شناخته می شود و در تجربه ی انباشته ی آمریکایی ها چیزی استعلایی در عمق آمریکایی بودن از اخلاق یا ارزش ها یا شعار ها معنایی ندارد و هرچه که هست، منم و توانایی ام در استیلا و بروز قدرت و ثروت و تقابلم با رقیبانم در این راه. این خودآگاهی آمریکایی بخصوص درمیان مرد های سفید پوست و با افتخار جامانده از تحصیل یا اجتماعات فرهیختگانی و روشنفکری در شهر های بزرگ، بر عهده ی سیاست آمریکایی از و جهان و قواعد رسانه در خدمت آن است. از ریگان تا اوباما شما با سخنرانی های پر لعاب و فرهیخته و از لحاظ فرم و اجرا بی نقص مواجهید که در هر مرحله گروهی را از واقعیت سیاست و آرمان ها و ارزش هاشان ناامید می کنند. از مالکان آمریکا که با رویای آمریکایی و تولید و کار به اعتقاد به ارزش های آمریکایی بودن و افتخار به کشورشان به ریگان رای دادند تا سیاهانی که مبهوت سخنوری یک سیاه دیگر همچون دکتر کینگ شدند و البته خیلی زود فهمیدند که دیگر از دکتر کینگ و دوران طلایی سیاهان در ادب و فرهنگ و قیام بر بی عدالتی خبری نیست. آنچه هست عملگرایی کثیف است در قالبی مردم پسند که هربار خود را در دل گروهی ارائه می کند و در نهایت در قالب رئیس جمهور زن، توسط آمریکایی ها رد شد و ترامپ دو بار این الگو را از بین برد. گویی تسلط بر روش های سخنوری و اصول رسانه و پروپاگاندا در اوجش و تسوط متخصص ترین ها در آمریکا باعث شد تا مردم آمریکا در واکسینه کردن خود ضد رسانه ها، هرچه از ارزش و آینده و رویا در سر داشتند را فراموش کنند و به ترامپی رای دهند که به بردن و باختن می اندیشد. اصلا مگر می شود با صرفا به بردن یا باختن در این جهان و نمایش اسباب بازی هایمان و تحقیر مثلا ونزوئلا و غیره به آینده فکر کرد؟ زبانی که بسیط است و هیچ چیز را از پس چیز ها یا رویداد ها یا تاریخ نمی بیند، چه آینده ای می تواند پیش آورد؟ چیزی که جای فکر دارد ظرافتی است که بر سنت های الهی استوار است و بیش از آن که بر روش های روایت یا رسانه یا پروپاگاندا سوار شود، بر دل و جان مردم و تاریخ می نشیند. سخنان و زبان رهبر انقلاب دقیقا در همین موضع بی شباهت به کلام امیرالمومنین در موقف ولایت نیستند. گویی ولایت یعنی به سخن آوردن سنت ها در دل تاریخ و این زبان آینده می آفریند. آینده ای که بیش از عمل ککردن یا نکردن به آن سخنان بر روی دوش خود آن زبان ایستاده و خود ضامن تحقق خود است. خوب است یکبار دیگر به اشاره های رهبر انقلاب به سمت آینده ی ایران و انقلاب و راه جوانان این سرزمین در آن آینده را مرور کنیم و اینبار با اشک دوباره به تک تک آن کلمات و شاید وصیت نامه ای که مشتاق آن هستیم فکر کنیم تا شاید بتوانیم خودمان را دوباره در دل تاریخ پیدا کنیم و امید به روش های نوین رسانه ای یا پرواپاگاندا نبندیم و مسئله مان را

در ندانستن این روش ها و کمیت روایت ها و استیلای روایی مختصر نکنیم.

#پیروزی من فکر می‌کنم این تصویر، تصویر پیروزی است. تقوا در این کلمات است و این که شاید بیش از افق ویرانی این موشک ها در هرجا که فرود می آیند، کلمات و ماندگاری اینکه رزمندگان اسلام در لحظه ی دفاع از ایران به جای خشم و کینه، به برادری و تضرع مشغولند و خود و تسلیحات خود را در مقابل خداوند هیچ می بینند، مایه ی غرور و نماد فتح است. سابقه ی پیروزی های بزرگ فتح المبین و بیت المقدس نیز به ما نشان می دهد که این تصویر، پیروزی است.