. توی جلسه ماتِ خنده‌هایشان مانده‌ام. هر خاطره‌ای تعریف می‌کنند خط لبخند از گونه‌ها به سمت زیرچشم‌هایشان کشیده می‌شود. هردو شصت‌وچند ساله‌اند‌. از نوجوانی برایم تعریف می‌کنند تا همین حالا و برای عبور از هر مرحله‌ای لبخند عمیق‌تری می‌زنند. بعد از داستان روزهای انقلاب و کتک خوردن توسط کدخدا قهقهه می‌زنند. بعد از داستان رفتن به جبهه و عملیات والفجر قهقهه می‌زنند. هر پیج تاریخی را که می‌گذرانند تا من صدایشان را ضبط کنم با آرامش بیشتری می‌روند سراغ پیچ بعدی. یک دفعه سوالی خارج از مصاحبه می‌پرسم. دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. بهشان می‌گوید: «چجوری می‌تونید بخندید؟! من بعد از شهادت آقا هروقت خواستم بخندم یه ترکش رفت توی قلبم.» تازه می‌فهمند چقدر آرامشی که دارند برایم عجیب است. می‌فهمند نیاز به تقویت روحیه دارم. آن‌قدر خاطراتی از شرایط بحرانی می‌گویند که راضی شوم پیروزیم و نیازی به غمگین بودن نیست. که راضی شوم ایران ابرقدرت جهان شده و این روزها بهای روزهای خوش در راه است. جانباز شیمیایی می‌گوید: «ما با دست خالی هشت سال یه وجب خاک بهشون ندادیم الان که همه چیز داریم.» آن یکی جانباز پایش را روی زمین می‌کشد. شیرینی و چای می‌آورد و می‌گوید: «آقا به آرزوش رسید. آرزوی همه ما.» لب‌هایم به خنده‌ای کش می‌آیند، اما هم‌زمان اشک‌ها از هر دوطرف صورتم چکه‌چکه می‌کنند. از جلسه که می‌روم بیرون همه جا بارانی شده و لبخندهای عمیق‌تری می‌زنم. @chiiiiimeh .

درسته این روزا، درِ شهادت کاملا بازه... ولی در لیاقتِ من و تو کاملا بسته است!😕 همین کمکت میکنه دیگه از صدایِ انفجارا نترسی!🙏 @naneebrahim

#ولدی! جلوی چشمانم هستی و باز دلتنگت می‌شوم. نمیدانم ولی این روزها مدام دلم میگوید کاش اگر کودکی شهید می‌شود، مادرش هم همراهش باشد که شاید برای یک مادر، کمال انقطاع، گذشتن از فرزندش است. #خدایا ما رو خانوادگی خرج مسیر ظهور کن

گفتگوی صافکار سپاه با راننده هواپیمای آواکس آمریکایی:

دختر سه ساله شهید حسین امیدواری بابام مال خودمه دعا کردم شهید بشه بره پیش آقا شهیدمون😭😭

روانشناسی از پس تربیت «کودک مقاومت» برنمی‌آید این یادداشت فقط برای این روزهاست؛ یعنی اگر روز دیگری بود و روزگار دیگری، بعید بود سراغ نوشتنش بیایم. اما جنگ همان اندازه که حرف‌هایی دارد که «الآن وقتش نیست»، حرف‌هایی دارد که «همین الآن وقتش است». فروردین‌ماه است. چهار سال از جوانه‌زدن مجموعۀ زینو می‌گذرد. همان ماه‌های اول کار بود که فهمیدم آنچه به عنوان والدگری، روانشناسی تربیت، فرزندپروری و... در مجموعه‌های مشابه و همکار وجود دارد یک اشکالی دارد. نه این‌که بد باشد، نه! برای ما نیست. دقیق‌تر بگویم؟ مادران مذهبی را می‌دیدم که می‌خواستند مجاهدانی برای سربازی امام زمان تربیت کنند. مادرانی که مذهبی، انقلابی و دغدغه‌مند بودند و هر روز توسط گروه‌هایی استثمار می‌شدند که یک روز به نام پرورش کودک بالنده، یک روز به نام ارتباط بدون خشونت و روز دیگری با نام دیگر سارق جیب نان‌های حلال مردان زحمت‌کش این خانواده‌ها بودند و پول کمترین چیزی بود که در این معامله ربوده می‌شد. نسلی به سمت فردگرایی می‌رفت. نسلی با استراتژی مرکز جهان بودن، خودت مهمی و نه دیگری، تو آرام باش، تو اضطراب نگیر، تو، تو و تو داشت هر چه فردگراتر می‌شد؛ در حالی که ذات اسلام، تربیت اسلامی، ذات انسان شرقی و ایرانی با چنین روحیه‌ای سازگاری ندارد. کسی با محوریت خود نمی‌تواند مجاهد در راه خدا باشد. این نگرانی ابتدا یک حدس بود، سپس یقین شد. من شاهد بودم که مادرانی با دنبال‌کردن، شرکت در دوره‌ها، جمع‌ها و... تبدیل به افرادی نارسیسیست، خودشیفته و با اختلالاتی جدید می‌شدند و در یک چرخه کودکانی تربیت می‌کردند با اختلالاتی دوچندان که -اگر هم مسلمان بودند- سکولار بودند و هیچ نسخۀ زیست جمعی مناسب غرب آسیا در پیش‌فرض‌های مغزشان وجود نداشت. به سراغ افراد با سویه‌های اسلامی رفتم. از تربیت اسلامی و ادعاهای مشابه شنیده بودم؛ اما آنچه دیدم از قبل هم وحشتناک‌تر بود: ایده‌های همان روانشناسی زرد، فردگرا و ضد بشری با قال الصادق و قال الباقر ادغام شده بود و در عمل تفاوت چندانی نداشت. عزیزان! روسری سرکردن حرف ما را حرف اسلام نمی‌کند. روانشناس مسلمان الزاماً حرف اسلام را نمی‌زند؛ روانشناسان مطرح میان ما پیامبران حوزۀ تعلیم و تربیت نیستند! حالا که زمان جنگ و جهاد است، بگذارید صریح‌تر با هم حرف بزنیم. علم روانشناسی اگر چه خوب است؛ اما بدون بومی‌سازی دقیق و خلق علم، در وضعیتی که ما صرفاً مصرف‌کنندۀ نظریات روانشناسی باشیم، برای ما کاربردی بیشتر از استثمار مغزی و اختلالات روانی ندارد. چرا؟ دلیل آن پیچیده نیست، کافی‌ست نگاهی به مسیری که یک نظریه طی می‌کند تا از مسئله به نظریه تبدیل شود بیاندازیم. در هر جامعه با توجه به فرهنگ، سبک زندگی، آداب و رسوم و... مسائل شکل می‌گیرند. اندیشمندان مختلف به دنبال حل یا پاسخ برای آن مسئله دست به تولید علم می‌زنند. سوژه‌های مطالعه «از» آن جامعه‌اند و جواب -بر فرض اینکه صحت داشته باشد- «برای» آن جامعه کاربرد دارد. جامعه‌ای که مسئلۀ مقاومت ندارد، جامعه‌ای که از توسعه عبور کرده و جامعۀ سکولار چطور می‌تواند مولد نظریه‌ای باشد که پاسخ‌گوی جامعۀ در حال توسعه، کشوری در غرب آسیا، کشوری مسلمان در قلب کشورهای مسلمان با فرهنگی به قدمت تاریخ بشریت و سبک زندگی در ادغام پیوسته با سنت باشد؟ جنگ روزی تمام می‌شود. ما نمی‌دانیم آیا جنگ بعدی وجود دارد و اگر وجود دارد، کی خواهد بود؛ اما تعارف را کنار بگذاریم، این ره که برای تربیت کودکان‌مان می‌رویم به ترکستان است. باید چارۀ دیگری دست‌وپا کرد و راه دیگری یافت... #هدی_محمدی

سیزده بدری بشینیم کارتون ببینیم. کارتون @hariradeli

هروقت از رفتن به خیابان خسته شدید؛ به این آیه فکر کنید: «هیچ حرکتِ دسته‌جمعی که کفّار را عصبانی کند صورت نمی‌گیرد؛ مگر اینکه برایِ آن پاداش عملِ صالح ثبت می‌شود..» سورهٔ مبارکهٔ توبه، آیه‌ ۱۲۰. +روز ۳۴ ام جنگ، دومین شب‌جمعه‌ی سال ۱۴۰۵، همچنان خیابان.🇮🇷

حضرت آقا ! اون شب یهو وقتی چفیه‌ی شما رو بهم دادن و دور شونه‌های علی انداختم یا مثلا یهو وسط کارام، حین کتاب‌ خوندن، موقع پرچم‌ چرخوندن، وسط شعار دادن یا زمان اخبار دیدن، یهو دوباره یادم میاد چه بلایی سرمون اومده.. یهو نفسم می‌گیره و مات می‌مونم.. این جنگ هم می‌گذره و حواس‌پرتیامونم تموم میشه. بلخره روز تشییع و نماز و تدفین شما می‌رسه. اون موقع بلند بلند براتون گریه می‌کنیم. اون موقع بلند بلند براتون می‌میریم... + روز ۳۵ ام جنگ.

در تجمعات این شب ها چه می‌گذرد 🎀 + سیس اونی که پشت فرمونه. اون منم‌.

چقدر بده که ایتا نشون نمیده چند نفر پیامو دیدن‌. ادم حس میکنه تو یه اتاق تنها و تاریک داره واسه خودش حرف میزنه.