داستان زیبایی میان ما روایت شد.

و زیر لب می گوید: چشمانت را باز نکن؛ جهان حقیقت تاریکی ست که به اندازه رویاهایت زیبا نیست.

او گل ها را میچید و جنازه خشکیده شان را میان صفحات کاغذ دفن میکرد.

رز های زرد.

فنجان های قهوه؛ تمام آنها قربانی شب هایم شدند که چشم برهم نگذارم و به چشمان قهوه ای او فکر کنم.

اشک های آسمان بود؛ دریاچه ای ک گمان می کردیم انعکاسی از لبخند آبی اوست...

ما پرسه زنان در آلودگی و آشفتگی، دیدیم که برف رد پاها را محو کرده بود. شاید نمیدانیم از کدام قدم مارا جا گذاشتند. قلبمان به شدت زخمی و ترک خورده بود. سردی برف انگار گرمای واقعی داشت. و من دیدم تو هم من را جا گذاشتی و رفتی...

زمستان رفت اما بهار را هم با خود برد؛ از بهار تنها شکوفه های غمگینی مانده بود که گریه میکردند.