او گل ها را میچید و جنازه خشکیده شان را میان صفحات کاغذ دفن میکرد.

رز های زرد.

فنجان های قهوه؛ تمام آنها قربانی شب هایم شدند که چشم برهم نگذارم و به چشمان قهوه ای او فکر کنم.

اشک های آسمان بود؛ دریاچه ای ک گمان می کردیم انعکاسی از لبخند آبی اوست...

ما پرسه زنان در آلودگی و آشفتگی، دیدیم که برف رد پاها را محو کرده بود. شاید نمیدانیم از کدام قدم مارا جا گذاشتند. قلبمان به شدت زخمی و ترک خورده بود. سردی برف انگار گرمای واقعی داشت. و من دیدم تو هم من را جا گذاشتی و رفتی...

زمستان رفت اما بهار را هم با خود برد؛ از بهار تنها شکوفه های غمگینی مانده بود که گریه میکردند.

#داستان مردم از مرگ میگفتند. از عشق میان مرگ و زندگی. از افسانه پژمرده ای که هنوز هم جاریست. از مجازات عشقی اشتباه. مردم می گفتند پس از اینکه مرگ و زندگی هم آغوش شدند زندگی ناگهان در آغوش مرگ محو شد. و مرگ هنوز هم سیاه پوش است. هنوز هم تمام زندگی ها را به یاد معشوقش می کشد. _پناهگاه