غم کلماتم را پیش از من در تابوت می گذارد.

روزهای سوخته و فرسوده بی من، با من غریبی می کنند. روزهای بی من به ساعت خوابیده، به چای یخ زده، به چشمان هزاران سال خواب ندیده می ماند. روزهای بدون من خاکستری ست. روزهای بدون من را میتوانم تحمل کنم اما... روزهای بدون تو را هیچوقت. _پناهگاه

بچه ها ناشناس ها رفت اینجا

در رویاهایم روزها با تو قدم زدم. از باریکه های وهم گذشتم و مقصدم تو بودی. مسیر پر پیچ و خم کابوس و رویا را هم پشت سر گذاشتم. برای دیدن تو بارها از موانع حقیقت عبور کردم. دلتنگتم و تنها تو را در خواب ملاقات میکنم:) _پناهگاه

خاطراتم مثل شیشه بخار گرفته میمونه همونقدر مات و نم دار و هرزگاهی روش یه شکل لبخند میکشم=)

ولی از این خیلی خوشم اومد🌚

داستانو امروز میذارم.