آذر انتهای غم انگیز قصه پاییز بود. من عاشق قصه های نارنجی بودم. همان گاه که آسمان سرمه ابرهای تیره را بر چشم می میکشد و گریه میکند. _پناهگاه

غم کلماتم را پیش از من در تابوت می گذارد.

روزهای سوخته و فرسوده بی من، با من غریبی می کنند. روزهای بی من به ساعت خوابیده، به چای یخ زده، به چشمان هزاران سال خواب ندیده می ماند. روزهای بدون من خاکستری ست. روزهای بدون من را میتوانم تحمل کنم اما... روزهای بدون تو را هیچوقت. _پناهگاه

بچه ها ناشناس ها رفت اینجا

در رویاهایم روزها با تو قدم زدم. از باریکه های وهم گذشتم و مقصدم تو بودی. مسیر پر پیچ و خم کابوس و رویا را هم پشت سر گذاشتم. برای دیدن تو بارها از موانع حقیقت عبور کردم. دلتنگتم و تنها تو را در خواب ملاقات میکنم:) _پناهگاه

خاطراتم مثل شیشه بخار گرفته میمونه همونقدر مات و نم دار و هرزگاهی روش یه شکل لبخند میکشم=)