عرضه روایت "ارتدّ الناس بعد النبی الا ثلاثه" بر قرآن با کمک از تفسیر #المیزان @estentagh

از زمانی که امیرالمؤمنین انگشتر داد تا‌دوران معاصر که سردار گل گرفت... همچنان موضوع حضور قلب در نماز و رابطه آن با فعل خارجی قابل بحث است... آیا نماز نمازگزار را از خلق جدا می کند یا به خلق باز می گرداند؟

تحلیل و بررسی کتاب مکتب سلیمانی 11 دی 1399 لینک خبر نشست: http://mehrnews.com/xTs55 لینک یادداشت تحلیل کتاب: mehrnews.com/xTv9c @rezakarimi

دانلود فایلهای جلسات حافظ خوانی http://r1001.blog.ir/1399/05/15

بازنشر 🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃 🔸در تفسیر سوره قدر اثر مرحوم #علی_صفایی_حائری یک تغییرمعنا در کلمه تقدیر رخ داده و تقدیر به معنای نقشه و طرح و برنامه ریزی انسانی به کار رفته است(ص9). در حالی که در بیان قرآن تقدیر معنای الهی دارد نه بشری. تقدیر به معنای برنامه ای است که خدا برای ما دارد نه ما برای خود. البته منظور صفایی حائری از این برنامه ریزی مستقل از خدا نیست بلکه به این معنی است که ما از امکانات و سرمایه های شب قدر بهره برداری می کنیم. صفایی می گوید: اشتباه ما این است که در شب قدر کاری نکرده ایم و برنامه ای نریخته ایم (ص10). این کار و برنامه در کجای سوره قدر است؟ در نگرش توحیدی تقدیر مقابل تدبیر قرار دارد. گفته اند «العبد يدبر و اللّه يقدر». این جمله اشاره به تقابل تقدیر و تدبیر در کلام مولا دارد که فرمود: «يَغْلِبُ الْمِقْدَارُ عَلَى التَّقْدِيرِ حَتَّى تَكُونَ الْآفَةُ فِي التَّدْبِير» (نهج البلاغه، حکمت459) و« تَذِلُّ الْأُمُورُ لِلْمَقَادِيرِ حَتَّى يَكُونَ الْحَتْفُ فِي التَّدْبِير» (حکمت16). البته تقدیر برای نفی هر گونه تدبیر نیست که فرمود: َ «لَا عَقْلَ كَالتَّدْبِير» (حکمت113). بلکه باید تدبیر با تقدیر هماهنگ باشد. ولی نباید برای بیان این هماهنگی تقدیر را به معنای تدبیر معرفی کرد. کاری که عین صاد در تفسیرش انجام داده است! شب قدر شب تقدیر است نه شب تدبیر. در شب باید قرآن خواند و ذکر گفت و به سوی خدا انقطاع پیدا کرد تا برای کار و تلاش روز آمادگی پیدا کرد: «إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قيلاً ، إِنَّ لَكَ فِي النَّهارِ سَبْحاً طَويلاً » (مزمل6و7). اما جابجایی تقدیر وتدبیر در کلام عین صاد سبب شده است که جایگاه شب و روز به هم بریزد. 🔸ممکن است برخی این نقد را اشکال تراشی لغوی تلقی کنند و بگویند این معنا مفیدتر است چون به تدبیر جایگاهی توحیدی می بخشد. اما واقعیت این است که اولاً ذهن سیال مفسر در اینجا مفاهیم و تقسیم بندی های زیادی پس از این گام لرزان تولید کرده است که همگی می توانند مصداق این حدیث باشند که «من فسّر القرآن برأیه فأصاب فقد أخطأ»: کسی که تفسیر به رأی کند و درست بگوید بازهم خطا کرده است! ثانیاً خدا در سوره قدر از تدبیر بنده سخن نگفته است چون بنده اول باید بندگی اش را درک کند و تا به انقطاع الی الله نرسد برنامه ریزی او نوعی انانیت در خود دارد. *** ⬅️پانوشت: 🔸ممکن است گفته شود پس تدبیر ما چگونه باید باشد؟ پاسخ به این پرسش داده شده است: ☑️ اولاً نباید عجول بود و تمام پاسخ را لازم نیست در سوره قدر جست و جو کنیم بلکه سوره یوسف بسیار سخن از نقشه و برنامه ریزی دارد (رجوع کنید به مقاله نظریه کشاورزی فرهنگی از اینجانب) ☑️ثانیاً برای تبیین نظریه «تدبیر در تقدیر» باید گفت امثال #دکتر_داوری_اردکانی که خودآگاهی بهتری نسبت به خودبنیادی مدرن دارند و در نقد و تحلیل آینده نگری سخن گفته اند، گام محکم تری را آغاز کرده اند؛ سخنرانی دکتر داوری در روز جهانی آینده به نوعی علیه علم آینده نگری بود. چون معتقد بود آینده عدم است پس آینده نگری را نمی توان علم دانست و آموزش داده نمی شود. پس از نظر او آینده چطور دیده و ساخته می شود؟ او می گوید علم آینده عین عمل است و عزم و همت آینده با یک طرح اجمالی را مقدم بر برنامه ریزی و گردآوری اطلاعات می داند. برنامه هم بیان و اظهار عزم و تصمیمی است که یک کشور برای فردای خود اتخاذ می کند. 🔸اگر بخواهیم این تحلیل را با تحلیل عین صاد مقایسه کنیم باید بگوییم درک این طرح اجمالی (نه تفصیلی) در شب قدر رخ می دهد.

سه نکته درباره گفته ها و ناگفته های کتاب #به_اضافه_مردم متن کامل در حلقه وصل: hvasl.ir/news/272829 @rezakarimi

وَ إِذَا اَلْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ (تکویر۸و٩) این آیه در لایه ظاهری و در تنزیل خود راجع به زنده به گور کردن دختران است. در اینجا گویا ریشه لغت موؤُده به آیه وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما (بقرة: 255) به معنی ثقل حمل نزدیک است. این نزدیکترین معنایی است که به ذهن می رسد از موجود مؤنثی که بی گناه به قتل رسیده است، چون عرب تحمل نگهداری دختر نداشت. اما در روایات (مانند کتاب کافی و حتی در مجمع البیان به نقل از ابن عباس) ذیل آیه با بیانی شبیه به روش تفسیر قرآن به قرآن آمده است که موؤده موده است: یعنی همان مودت در قربی که اجر رسالت بود: قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ اَلْمَوَدَّةَ فِي اَلْقُرْبىٌٰ (شوری٢٣). این موؤده کیست؟ همه کسانی که مودت آنها واجب بود ولی عکس آن عمل شد! اولین کسی که از قربای رسول به این ظلم شناخته شده است اباعبدالله است. اما گویا معنای آیه با این مصداق تمام نمی شود. معروفترین موؤده حسین شهید است و گمنام ترین آنها صدیقه شهیده. *** از مرحوم #دولابی نقل است: «خوب است پیروان سایر ادیان خبر ندارند که امت پیغمبر آخر الزمان، با آن همه مهربانی و خیرخواهی پیامبر برای امتش، با دختر پیغمبرشان و با فرزندان او چه کردند، و الا این امت تا قیامت نمی‌توانست سرش را پیش سایر امتها بلند کند. خدا این ننگ را از نظر سایر امم پوشاند». این بیان چند نکته دارد: یکی نامهربانی امت پیامبر با خانواده پیامبر و دیگری پنهان بودن این نامهربانی. در این میان خبر مظلومیت دختر پیامبر مخفی تر است. این ماجرا را اگر چه بزرگانی چون شیخ طوسی و سید مرتضی و ‌شیخ مفید نقل کرده اند اما بازهم‌ خبر همه گیر نیست‌ و این حادثه داستانی نیست که در هر جایی بتوان شنید و خواند چون اهل نظر معتقدند خدا این ننگ را پوشانده است. شاید خواست خدا بوده که روضه مدینه را مانند روضه عاشورا فاش نگوییم و در خلوت بسوزیم و بسازیم... #موؤُده_موده

مستند بی بی سی در سال ۲۰۱۹ درباره سردارسلیمانی را ندیده چگونه پیش بینی می کنید؟ این مستند با عنوان #فرمانده_سایه_ها همزمان چند تصویر را به خواننده منتقل می کند: فرمانده ای مؤثر و قدرتمند که همزمان پلید و شیطانی بود. این دو نوع صفت با هدف توجیه ضرورت مبارزه با یک تروریست القا می شود. البته مصاحبه شوندگان که عمدتا مأموران اطلاعاتی، نظامیانی مانند پترائوس و سیاستمداران کرد و عرب هستند از جنگ مؤثر او با داعش، روحیه گفتگو و مذاکره، سادگی و معنویت و تواضع او ‌هم می گویند. این مستند در عین مکر همیشگی این شبکه پیر، به بسیاری گفته ها اعتراف می کند و سندی تاریخی بر آنها می شود؛ مانند اینکه او مانع سقوط سوریه شد یا در نجات اربیل از حمله داعش نقش مهمی داشت. در پایان وقتی لبخند زیبای حاج قاسم با صدای یک سخنرانی تهدیدآمیزش به همراه زیرنویس انگلیسی بر روی تصویر نقش می بندد فکر می کردم که مخاطب چه تصوری دارد؟ تروریست یا اسطوره؟ بی بی سی کار خودش را کرده ولی ما هم می توانیم بیکار نباشیم. @Shadow_Commander

بخشی از جلسه #نقد_کتاب #شازده_کوچولو http://r1001.blog.ir/1397/12/14

انیمیشن #شازده_کوچولو را با خانواده در #شبکه_پویا دیدم و دوباره به فکر فرورفتم. این فیلم بر اساس کتاب داستانی مشهور به همین نام نوشته آنتوان دو سنت اگزوپری،  اولین اقتباس یک فیلم انیمیشن طولانی از آن است. این فیلم بخش‌هایی از داستان کتاب را با استفاده از شیوه انیمیشنی استاپ موشن نمایش می‌دهد که با یک انیمیشن پویانمایی رایانه‌ای در هم بافته شده که در آن یک دختربچه با خلبان و راوی کتاب برخورد می‌کند که حالا سالخورده است و داستان دیدارش با شازده کوچولو در صحرا را نقل می‌کند. تفاوت این اقتباس با نسخه اصلی این است که خطر فراموشی ارزشهای کودکی را طوری نشان می دهد که حتی خود شازده را هم استحاله کرده است. این فیلم با بیانی خلاقانه هشداری دوباره نسبت به زوال دوران کودکی پس از گذشت هفتاد سال از هشدار سنت اگزوپری است که همچنان بشریت را تهدید می کند. قبلا در مورد این داستان‌ نوشته ام که: کتاب شازده کوچولو از طریق ستایش کودکی عقلانیت مدرن را نقد می کند و عجیب است که یکی از پرمخاطب ترین آثار غرب نقاد غرب است. نویسنده کتاب را نه به کودکان و نه به بزرگسالان بلکه به دوران کودکی یک بزرگسال تقدیم کرده است... درباره کودکی سخن بسیار است. شاید اگر یک مسلمان داستانی شبیه به شازده کوچولو را می نوشت از کودکی آسمانی می گفت که پنج صفت کودکان در کلام پیامبر (ص) را نشان می دهد. رمان و فیلم سینمایی نفس تا حدی به این صفات نزدیک شده است... متن کامل تحلیل کتاب: http://r1001.blog.ir/1397/12/14

(به دلیل کم کردن امکان لو رفتن قصه فیلم، مقایسه ها جابجا شده اند ولی اگر خیلی حساس هستید بعد از دیدن فیلم بخوانید) شباهتها و تفاوتهای #آژانس_شیشه_ای با #دیدن_این_فیلم_جرم_است : http://hvasl.ir/news/280093 @rezakarimi