داستان امنیتی #حریم_امن
- قسمت سوم -
نمیتوانم همینطور بی هدف منتظر بمانم. باید هر چه زودتر دست به کار شوم و اتاقی برای سپری کردن این شب شلوغ پیدا کنم. با اینکه زانوهایم از فرط خستگی راه زق زق میکند؛ اما از پلههای مسافرخانهای که چراغ تبلیغاتیاش را از چند متر آن طرفتر دیده بودم، بالا میروم و بعد از یک احوال پرسی با صاحب مسافرخانه از او میخواهم تا اتاقی به من بدهد.
مرد مسن با همان سیبیل پر پشت و پیشانی پیله بستهای که دارد، چند ثانیهای با لبخند نگاهم میکند و سپس چایی یک رنگش را هورت میکشد و میگوید:
-لابد برای همین امشب هم اتاق میخوای؟
شانهای بالا میاندازم:
-مسافرم، تازه از راه رسیدم و معلومه که برای امشب دنبال اتاقم.
صاحب مسافرخانه با همان شکل و شمایل به صلیبی که روی گردنم تاب میخورد چشم میاندازد و جواب میدهد:
-تو مسلمون نیستی، درسته؟
شاکی میشوم:
-مگه فقط به مسلمونها اتاق میدی؟
ساره از دیدن حالت عصبیام میترسد و شروع به سر و صدا میکند تا خودم را به کنارش برسانم. دلم نمیخواهد دیگر با این پیرمرد متعصب همکلام باشم، پشتم را به او میکنم تا برگردم که میگوید:
-منظوری نداشتم دخترم، واسه این گفتم مسلمون نیستی؛ چون فهمیدم نمیدونی توی چه ایامی اومدی و دنبال اتاق میگردی!
مکث میکنم، سپس متعجب نگاهش میکنم.
ادامه میدهد:
-حتما اون بارگاه بزرگ بیرون رو دیدی، درسته؟
سرم را به نشانهی تایید تکان میدهم، پیرمرد با حوصله توضیح میدهد:
-اونجا مزار دختر امام سوم شیعههاست، فردا هم سالروز شهادت پدر این خانم و سختیهایی هست که توی کربلا... توی عراق کشیدن. حالا تقریبا از همه جای دنیا دارن میان تا خودشون رو کنار این دختر سه ساله برسونن و ازش حاجت بگیرن.
تنم میلرزد، لحظهای احساس میکنم نمیتوانم سر پا بایستم. فردا روزی است که همه برای گرفتن حاجت به اینجا میآیند؟
از دختری سه ساله؟ ناخودآگاه به دختر هشت سالهام نگاه میکنم... به ساره که حالا نزدیک دو سال است به این صندلی چرخدار پیچ و مهره شده است. به دریای چشمهای سرخش که با دیدن بازی کودکان پر تلاطم میشود و من را میسوزاند و خاکستر میکند.
پیرمرد رشتهی افکارم را پاره میکند:
-دختر بعیده بتونی امشب اتاقی گیر بیاری، من یکی از اتاقهام رزو شده برای فردا عصر... اگه میخوای میتونی امشب رو اینجا بخوابی، تا فردا هم خدا بزرگه.
مات و مبهوت نگاهش میکنم و بابت رفتار بدی که داشتم، شرمنده میشوم. سپس تشکر میکنم و فورا به سمت ساره میروم تا او و کولهی بزرگی که روی پاهای بیتوانش گذاشتم را به داخل اتاق ببرم. به اتاقی که فقط همین امشب در اختیار من است. خیالی نیست، صبح اول وقت تمامی مدارک ساره را برای دکتر میبرم و از او وقت میگیرم. بعدش هم فکری به حال اتاق میکنم، خدا همیشه جای شکرش را باقی میگذارد.
نویسنده:
#علیرضا_سکاکی
پخش هر شب از کانال رمان امنیتی:
@RomanAmniyati
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
کپی بدون قید آیدی کانال و ذکر نام نویسنده، به هیچ عنوان مورد رضایت صاحب اثر نیست