صبح یک روز آروم و کم دغدغه بیدار میشی،کتاب گیاه شناسی و دیوان شعر رو برمیداری،یه خوراکی آماده میکنی و پیاده میزنی به دل جاده. دل میسپری به آواز پرنده ها و تنفس درخت‌ها. میرسی به اون درخت همیشگی،زیر شاخ و برگ ها گیاه شناسی میخونی،شعر میخونی و درد و دل میکنی. در نهایت هم برای قدردانی بغلش میکنی و برمیگردی. تقدیم به: درختِ افرا.

طبق این، جین ایر رو بهت پیشنهاد می‌کنم 🪄 یا یه چیز کاملا متفاوت، نمایشنامه "افرا یا روز می گذرد" اثری متفاوت از بهرام بیضایی -سبزه‌های‌پرامید -درخت افرا

من از آدمیزاد های سین‌نزن خیلی بدم میاد، اگر اینطور هستید دیگه دوستون ندارم.

غروب جمعه‌ام خیلی زمخت می‌شه حساب شد؟ فقط با درس و درس و درس و عشق درس گذشت. تعطیلات واقعاً پایان یافته.