بعد از سه سال، امروز دوباره عکسش روی ماشین بود، اما... @sarbehrah

حالِ خوبِ امروز: مادرم تشییع اومدن❣

حالِ بدِ امروز: کلللللللللی ازمون عکس گرفتن، چون تا جایی که چشم‌مون دید تنها افرادی بودیم که با محتوای #انتخابات اومده بودیم، حتی افرادی میومدن و صدامون می‌زدن و بهمون خدا قوت می‌گفتن و دعامون می‌کردن، ولی... داشتیم مذهبی‌های محجبه‌ی سیاه‌پوشِ عزادارِ آقای رئیسی که بهمون می‌گفتن دیگه کی رئیسی شه؟ به کی اعتماد کنیم رأی بدیم؟ امروز هیییییییییچ مباحثه و کل‌کلی نکردم چون دیگه روحم کشش نداشت... شهید میانه‌ی میدان بود و حتی چشمِ بصیرت هم نمی‌خواست... فقط دو تا چشم برای دیدن... سیلِ توّابین اومده بودن تشییع اما هنوز مردّد... گریه می‌بَرَد مرا... برای من زیادی بدیهیه یا واقعا مسأله این‌قدر پیچیده است که قابل درک نیست؟! چرا روی تحلیل‌هامون کار نکردیم؟! چرا نسبت به خوراکِ فکری‌مون حساس نبودیم و دقت نکردیم؟! چرا قرآنی که خوندیم... نمازی که می‌خونیم... حج و کربلایی که می‌ریم... چرا روزه‌ها... چرا نماز شب‌ها... چرا همایش‌ها... دوره‌ها... کتاب‌ها... فلان عالِم... فلان استاد... فلان پیج... فلان کانال... فلانی... بهمانی... چرا همینا که دنبالشید، «تفکر» نداده که توانِ «تحلیل» رشد کنه و «تقلید» بمیره؟!

با این اخلاق رواعصابِ من کنار بیاید که پیاماتون و می‌خونم اما دیر جواب می‌دم. بله جواب می‌دم، فقط گاهی دیر. صبور باشید. جزاکم الله خیرا

پیراهنِ اربعینم، قسمِ جلاله‌ی منه! تا حالا جز برای فاطمةَ و ابیها و بعلها و بنیها نپوشیده بودمش... این‌بار ولی ماجرا، فقط آقای رئیسی نبود... کلّ یوم عاشورا و کلّ أرض کربلا بود... این‌بار فقط خانواده نبود، در و همسایه و دوست و آشنا هم بود... این‌بار ماجرا رأسِ دولتِ کشورِ شیعه بود... تنها رئیس‌جمهورِ انقلابی بعد از ساااااااال‌ها شبیخونِ اصلاحات... این‌بار ماجرا فحش‌خوری بود که کاخی رو که اصلاحاتی‌ها به کوخ تبدیلش کردن و چسبوندن به عبا و عمامه‌‌ش، حینِ خدمت تو منطقه‌ی صفرِ مرزی برای اهلش گذاشت و رفت... عه! مگه علی نماز می‌خوند که تو محرابِ مسجد شهید شده؟! باری در دیداری، جوانی بلند شد و گفت جانم فدای رهبر! رهبر فرمودن چرا فدای من؟ فدای اسلام! اسلام. اسلام. اسلام. دغدغه‌ی اولین پیامبر تااااااااااااا خمینی و امام خامنه‌ایِ ما. فدای هرکه برای عزّتِ اسلام با همه‌ی توان میانه‌ی معرکه است. فدای هرکه میزانِ تحلیل و تصمیم و انتخابش؛ اسلامه. این‌بار بحثِ مردی بود که در کشورِ اسلحه‌به‌دست‌ها قرآن به دست گرفت! شما و باروت‌ها، من و معجزه‌ی رسول‌الله! من و رفقا که خونواده‌های متفاوت داریم، مشکی‌های اربعین و زودتر از وقتش به تن کردیم... فدای هرکه پای مکتبِ اباعبدالله علیه‌السلام توانش و گذاشت. مشکیِ امثالِ ما تو خونواده‌ و فامیل و‌ همسایه، حکمِ چادرِ باحیای دخترا و چشم‌های به‌زمین‌دوخته‌ی پسرامونه تو خیابونای الآن. همین‌قدر مؤثر و مهم و نقطه‌زن! همین‌قدر موشکِ کروز و بالستیک! بساطِ خیلی چِرت‌ها جمع شد و مَجالِ خیلی حرف‌ها باز! تونستم با برادرم کللللللللللی حرف بزنم و دلِ نرمِ مادرم و به‌دست بیارم. تأثیرِ من بود؟ حتی یه ذره! ابداً! خونِ شهید هم مؤثره ولی... گفتم بهتون؟ پیراهنِ اربعینم، قسمِ جلاله‌ی منه! @sarbehrah

به‌جای همه‌ی غصه‌ها فَابْكِ لِلْحُسَيْن... @sarbehrah

نیمه‌ی پُرِ بی‌خوابی: نمازِ اولِ وقت.

تحلیل‌هاتون رو کامل خوندم، کلی هم زیارت امین‌الله روزیم شد؛ به این می‌گن یه کارِ دو سر بُرد! هم برای شما ثوابه، هم برای خودم :) غالبا به نمادِ اقتدار اشاره کردید که کامل نیست، اما صحیحه. دو نفر هم نگاهِ بدیعی داشتن که قابلِ رد کردن نیست. فرمودن این‌که آقا خم نشدن تابوت رو ببوسن برای اینه که تفاوتی قائل نشن و کوته‌نظران نگن ایشون از اول طرفدارِ آقای رئیسی بودن. یکی دیگه‌تون هم فرمودن چون یه اتفاقِ داخلی بوده، آقا نخواستن با ابرازِ احساس، نشون بدن از این مسأله دلخورن و حرف‌وحدیث پیش بیاد. تا جایی که گشتم این دو نگاه رو جایی پیدا نکردم و همین عالیه. ممکنه نادرست باشه که بعد از تحقیق معلوم می‌شه، اما صرف این‌که نگاه و تحلیلِ خودتونه نه اِلقای گفتمانیِ رسانه، بسیار مهمه. خب! حالا این صفحه رو کاااااااامل بخونید و به سؤال جدیدم پاسخ بدید لطفا. سؤال: این‌که آقا برای سردار سلیمانی به اون شدت گریه کردن، پس یعنی نشانه‌ی ضعفه؟ نشانه‌ی دور از جون شکستنِ کمرشون؟ سر خم کردنِ ایران؟ راهنمایی: از تاریخ کمک بگیرید. خصوصا تاریخِ حکومتِ مولا امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، وَ تاریخِ عاشورا. @sarbehrah

یه ماجرا از دیروز براتون بگم: تو جمعیت بودیم که یکی مثل ما خودش بَنِر درست کرده و بالا گرفته بود، روش نوشته بود ۳/۳/۳ زیرش نوشته سه سال تولیت، سه سال قوه قضاییه، سه سال ریاست‌جمهوری. یه نفر اومد جلوی من که از این تابلو عکس بگیره. با چشم‌های خودم دیدم که وقتی رفت، خانمِ دستِ راستیم که خب چون جلوتر بود قبلا دیده بودش، دوباره نگاهی به تابلو کرد و سریع گوشی درآورد که اونم عکس بگیره! اون خانوم که گرفت، سمت چپم دو تا آقا بودن، اونام نگاهی به تابلو کردن و عکس گرفتن. مثلِ سرایتِ یه ویروس بود! چون اولی گرفت، دومی هم گرفت! چون دومی گرفت، سومی هم گرفت! چون سومی، چهارمی و پنجمی و... فارغ از این‌که این پدیده جالبه اما محتوایی نداره و اگه از طرف بپرسی خب؟ چی می‌شه حالا که رقمِ خاص دارن؟! جوابی نداره(!) تفکری صورت نگرفت که من چرا دارم عکس می‌گیرم؟ اولی شاید خبرنگار یا فعالِ مجازی بود، اما خانوم دومی یه زن معمولی و مُسن بود که مطمئنم دو روز دیگه اون عکس و از گالریش پاک می‌کنه! تفکر و تحلیلی صورت نگرفت! تقلید بود و سرایت! نکته‌ی دیگه‌ای که داشتم دیروز بهش فکر می‌کردم این بود که چرا کارِ خوب سرایت نداره؟! اگه شرایطِ جوّی رو بگیرید، مردم به کار خوب تمایل ندارن! یعنی چی؟ شما تو فضای اربعین یا دمِ چایخونه‌های حرم، خم شو زباله بردار. همممممه می‌ریزن به کمک! اما تو شهر و خیابون خم شو زباله بردار. امتحان کنین ببینین کسی پای کار میاد؟! «واجب فراموش‌شده»‌ی آقا می‌گه امر به معروف و نهی از منکر اگه سرایتی باشه، بساط گناه رو جمع می‌کنه. نفر اول بگه، پشت سرش نفر دوم بگه، بعدش نفر سوم بگه، بعد چهارم و...، گناهکار دیگه امنیتِ گناه کردنِ علنی نداره! دیروز بعد از تشییع رفتیم پارک نماز بخونیم، دو تا دختر بودن شال‌شون و انداخته بودن. اول رفیق تذکر داد. سرش نکرد. بار دوم من رفتم تذکر دادم. سرش نکرد. بار سوم که یکی دیگه‌مون و می‌خواستیم بفرستیم سرش کرد! بحث ما درست کردنِ اون نیست، بشه خیلی هم عالی، بحث امر به معروف؛ سلامتِ جامعه از گناهه. ما امنیتِ روانیِ گناه کردنِ علنی رو ازش گرفتیم. اما ما رفقا هم و پوشش دادیم، هر هزااااااار باری که ماها امر به معروف کردیم، نفرِ دومی نبوده که حرفِ ما رو تأیید کنه! اما دیروز به راحتی یه بنرِ شوردارِ بی‌شعور، کللللللی آدم رو ترغیب به عکس گرفتن کرد(!) @sarbehrah

مزارشون قسمتِ آقایونه، نزدیک‌ترین نقطه به مزار در سمتِ خانم‌ها اینجاست. ان‌شاءالله هم‌نشینِ آقا امام رضا جان باشن و در جلساتِ درسِ آقا امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام ما رو یاد کنن و اون لحظه‌ای که آقا اباعبدالله علیه‌السلام رو زیارت کردن و هی بیهوش شدن و سر به دامنِ ارباب به هوش اومدن و دوباره با زیارتِ روی دلربای ارباب از هوش رفتن، یادِ ما باشن... هرکی این پیام رو می‌خونه، از چند قدمیِ ضریحِ امام‌ الرئوف نایب الزیاره‌شم. عاقبت بخیر بشیم و در حکومتِ امام زمان ارواحنا فداه، از سردارانِ ایشون باشیم... @sarbehrah

تا سه‌شنبه که مدرسه و امتحانا و امضای برگه‌ها و ثبت نمراتم شروع بشه، سبک هستم و می‌تونم تلویزیون ببینم. دو _ سه قسمت از «دهکده خاطرات» رو حدود ساعت شش یا شش و نیمِ عصر از شبکه تماشا دیدم. ادبیاتِ گفتاری فوق‌العاده فاخر هست و این یعنی ترجمه چقدر روش کار شده. من خودم نزدیک به نهم دویی‌هام حرف می‌زنم و اصلا نشون نمی‌دم دبیرِ ادبیاتم :) اما مسلّمه که از گفتارِ فاخرِ اصیل لذت می‌برم، نه اَدا و اصول و کلماتِ قلمبه‌سلمبه‌ی بی‌محتوا و نمایشی که این روزها بااااااااااابِ صاحبانِ کانال‌ها و صفحات و همایش‌های کنکور و فن بیان هست و مردمِ تقلیدیِ بی‌تحلیل هم در سرایتِ پوچی به هم فوووووووق‌العاده فعال (اگر غیرِ این بود و واقعا دانش و ادب در میان بود، شک نکنید جامعه رو ادبیات فاخر و انسان‌های اصیل پُر می‌کرد! وقتی مخاطبِ این چیزها فراوانه و فالوور از سر و کولِ بانیان بالا می‌ره اما ادب و ادبیات در نازل‌ترین سطحه، یعنی نَفَسِ حق و حقیقتِ دانش و ادب وجود نداره! تحلیلش کنید... هم‌چنان‌که باشگاه‌برو در مذهبی و غیرمذهبی زیاده اما لاجون و بی‌عرضه هم به همون میزان زیاد... تراپی و مشاور هم زیاده و نابلد و افسرده و آویزون هم زیاد... #تحلیل کنید!) از نکاتِ جالبِ دیگه‌ی این سریال برای من، پوششه؛ هرچه سطح اجتماعیِ فرد بالاتر، اون فرد پوشیده‌تر! به‌نظرم دیدنش خالی از فایده نباشه. @sarbehrah