کلاس به کلاس گفتم رابط پژوهشی مدرسه‌تون منم و می‌خوام برای انجام کارها، یه تیمِ پژوهشی از خودتون تشکیل بدم. شرایط رو می‌گم، هرکس داوطلبه بگه. وقتی داشتم کار رو توضیح می‌دادم، خیلی دست‌ها بالا می‌رفت که یعنی من هستم. من اشاره می‌کردم که صبر کنین صحبتم تمام شه. بعد از روالِ کاری، قواعدِ اصلی رو گفتم؛ قواعدی که نه آموزش و پروش چیزی ازش می‌دونه... نه مدارس... به بچه‌پولدارای مرفّهِ نازپرورده که بابتِ هر یک ساعت درس خوندن‌شون از خانواده باج می‌گیرن و بابتِ هر یه برگه آچهارِ اضافه‌تر از درس، از مدرسه امتیاز(!) گفتم: ۱. بابتِ کاری که ازتون می‌کشم هییییییییچ نمره‌ای به هییییییییچ درس‌تون اضافه نخواهد شد! هییییییییچ جایزه‌ای بهتون اهدا نخواهد شد! از هییییییییییچ کلاسِ درسی‌تون هم به خاطرِ کار، زده نخواهد شد! ۲. من دوست دارم باکلاس کار کنم و باکلاسا دورم جمع باشن؛ پس هرکس واردِ تیمِ پژوهشی شه به مرور باااااااید در درس هم برتر بشه و همه تیمِ ما رو به تیمِ باسوادهای باکلاس بشناسن! ۳. روی زیاد داشته باشید و پوستِ کلفت؛ چون من کارِ تمیز می‌خوام. پس اگر کاری تحویل دادید که بلافاصله گفتم بی‌کیفیته... کثیفه... بی‌سلیقه است... به‌دردنخوره، به‌جای گریه‌زاری، بگید بهترش رو تحویل می‌دم و برید از نو شروع کنید. ۴. هر زمان پشیمون شدید و به هر دلیلی خواستید از تیم برید، بدونِ هیچ مانعی و هیچ تأثیری در روابطِ درسی و کلاسی‌مون، می‌تونید برید. سکوت کردم و اشاره کردم حالا هرکس داوطلبه دستش رو ببره بالا. درواقع جای هر منّتی رو بستم و اتفاقا من سرشون منّت گذاشتم. نشون دادم اگر نباشن، کار نمی‌خوابه، پس بودن یا نبودن‌شون مهم نیست که بابتش امتیاز بگیرن. تقریبا با تعجب نگاهم کردن... از هفتما پنج نفر و از هشتما هفت نفر دست بلند کردن، اما با کلی ترس و شرط که اگر نتونستن بکشن عقب! اما همه‌ی کلاسِ نهمی‌ها ازم سؤالاتِ عمیقی پرسیدن... دوست داشتم... وَ همین سؤالات رو اولین تیرهای به‌هدف‌خورده می‌دونم؛ پرسیدن خانوم! چرا باید برای کاری که فایده‌ای برامون نداره داوطلب شیم؟! گفتم فایده داره؛ کار یاد می‌گیرید. سلیقه به خرج می‌دید. با واقعیت پیش می‌رید. پرسیدن خودتون چی؟ به خودتون هم امتیازی نمی‌دن؟ گفتم من نیروی آزاد و غیررسمی هستم. به رسمی‌ها در اولین جلسه ابلاغیه و گواهینامه دادن، اما به ما هیچی! هیچ‌جا برای من امتیازی ثبت نمی‌شه و در مدرسه هم به حقوقم اضافه نمی‌شه. من و شما در تیمِ پژوهش، کارگرِ مفت و مجانی هستیم :) وَ این‌قدر اینها رو با حالِ خوش و قاطعیت گفتم که خیلی عمیق و بزرگ‌منشانه ازم پرسیدن: خانوم! پس چرا این کار رو می‌کنید؟! من با همون حالِ خوش و قاطعیت جواب دادم: چون زنده‌ام و دوست دارم زندگی کنم، دوست دارم در تلاش باشم، دوست دارم بدنم با کار ورزش کنه، فکرم با کار سالم بمونه :) در سکوت... در بُهت... در حیرت... زُل زده بودن به من :) بچه‌پولدارهای مرفّهی که دست به سیاه‌وسفید نزده بودن و والدین‌شون عملا داشتن نمره براشون می‌خریدن... :) @sarbehrah

شروعِ روایتِ «جهادی» در پوششِ تیمِ پژوهش برای دهه‌هشتادی‌ها! اگر رزق باشد... که الهی آمین! @sarbehrah

این و فرستادم برای معاون‌مون که امروز به مناسبتِ روزِ کتاب، زنگِ تفریح پخش کنن. به گمونم سرشون شلوغ بود و از خاطرشون رفت. اینجا پخشش می‌کنم و روزِ کتاب رو به اهلش تبریک می‌گم🪴 @sarbehrah

اونا خون می‌دن... جون می‌دن... ما فقط قراره بریم دو تا شعار بدیم(!) دست‌به‌دست کنین حسینیاش بیان. @sarbehrah

همکارم پیام داده که تکمیل ظرفیت دبیری قبول شدی یا نه؟ میرم چک می‌کنم و جواب می‌دم نه. داره پشتِ سرِ هم صوت می‌فرسته و آه و حسرت داره که چطور سرِ یه نمره قبول نشدم و به من زنگ نزدن... من در جوابش هی 😂 می‌فرستم و چون تازه آموکسی‌سیلین خوردم، اشتهای حسرت خوردن ندارم! کارنامه‌ها تو ایامِ اربعین اومد. دقیقا کربلا بودم که کارنامه‌م و دیدم. کربلا بودم که قبول نشدن سرِ یک نمره رو دیدم. یک نمره اختلاف تا قبولی؛ یعنی ربطی به کم و زیاد خوندنِ من نداره... یعنی نمی‌شه حسرت بخورم که اگر بیشتر خونده بودم شده بود... نه! یک نمره اختلاف تا قبولی فقط یه معنی می‌ده؛ خواستِ خدا! هنوز کارنامه رو از حافظه گوشیم حذف نکردم که هر از گاهی خواستِ خدا رو مرور کنم و از یادم نره... که هر از گاهی از خودم بپرسم چرا خدا نخواست درسم...؟ چرا خدا نخواست کارم...؟ چرا خدا نخواست...؟ سر‌به‌راه بودم «چرا» نداشتم! وَ خودم هم نمی‌دونم چرا سربه‌راه نمی‌شم؟! @sarbehrah

برام یه پادکست درست کنید؛ مختصر و مفید؛ درباره‌ی آزادسازیِ سوسنگرد؛ کلیشه‌ای و اخباری نباشه؛ این‌طوری باشه که اول خودتون فهمیده باشید، بعد راااااحت و همه‌فهم بتونید منتقلش کنید؛ با منبع و درست هم باشه، اول بررسی کنید، بعد بسازید؛ اگر کارتون معتبر و دقیقا «روایت» باشه، جایزه هم می‌دم؛ جایزه‌تون رو خودتون تعیین کنید در حد جیب و توانِ یه سائل :) تا آخرِ همین امشب خوبه؟ @sarbehrah

زمان تمدید شد. دعاش و به جونِ یکی از سربه‌راه‌ها کنین :) یه تقلّب هم خودم برسونم؛ به کلیدواژه‌ی روایت در کلامِ امام خامنه‌ای هم نظری داشته باشید. @sarbehrah

مدیرم پیام دادن که برای هفته‌ی کتاب پیشنهادم چیه؟ منم خوشحاااااال چند پیشنهاد بداهه فرستادم. یکیش سینماکتاب بود که کلی داشتم فکر می‌کردم کدوم فیلم بود کتابا رو می‌سوزوند چون می‌خواست کسی نخونه. پیداش کردم و فرستادم. خوشحالم من و به‌جای مارکِ لوازم آرایشی و کیف و کفش و رستوران و مدل ماشین و موبایل، به کتاب شناختن ❤️ برای این عزّت، هزااااااار الحمدلله❣ @sarbehrah

خسته از دیشب کمی خوابیدم، بیدار شدم و اتاقم رو مرتب کردم، لباسای شسته‌ و خشک‌شده رو چیدم کمد، اسپند دود کردم، مسواک زدم و موهام رو شونه کردم، نماز خوندم، کوله‌ی فردای مدرسه رو آماده کردم، برای معرفی کتاب به دخترام از کتابخونه‌م کتاب برداشتم، با رفیق حال‌واحوال کردم، به شاگردم که مشکلی براش پیش اومده بود پیام زدم و حالش رو پرسیدم، چای با عنّاب دم کردم، قرصای سرماخوردگیم رو خوردم که بدتر شده و من رو از قیافه انداخته، اتو کردم، از گوگل سوپ جستجو کردم و پختم. فکر کنم رشته و سبزیش برا آش بود، شبیه سوپ نشد اما خوشمزه و غلیظ و مقوّی شد، یه کاسه خوردم و برای شام هم دارم، گلوم رو نرم کرد. نماز مغرب و عشا رو خوندم و حاضر شدم برم راهپیمایی. برگردم باید دوش آب گرم بگیرم بلکه کوفتگیِ بدنم رفع شه، باید انشا و امتحان بررسی کنم، باید برای زنگای انشای فردا بازی طراحی کنم، باید تا دیروقت بیدار بمونم. سرشلوغی مثلِ نوشتنه؛ خوبه؛ از جنون پیشگیری می‌کنه؛ مانعِ مچاله شدنِ قلبه؛ برای مغزای بیش‌فعالی که دکمه‌ی خاموشی ندارن و فکر پشتِ فکر پشتِ فکر تولید می‌کنن و پیرت می‌کنن خیلی مفیده! استاد پرهیزکار تو سرم هی می‌‌خونن؛ فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ... فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ... استاد پرهیزکار از قولِ خدا راست می‌گن؛ فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ! @sarbehrah

به نیابت از اهلش؛ به عشقِ ظهور؛ با تمایل به سرویس کردنِ دهنِ استکبار. @sarbehrah

این گولّه بچه‌‌ای که گرفتم ببینید؛ بین‌شون دو تا فیلمبردارن، درواقع بچه‌ها از جایگاهِ فیلمبردارا بالا رفتن و تو دست‌وبالِ اونان. اونا هم صبووووووور و حرفه‌ای در حالِ کارشون هستن و به بچه‌ها کاری ندارن :) کارِ فرهنگی تمیزتر از این؟ :) همه بچه‌های مراسم که رو دوشِ پدراشونن یا بغلِ مادراشون جدا، این گولّه بچه‌ای که کناردستِ غریبه‌ی کادرِ مراسمن و از آدم‌مهمای تجمّعِ قدس حوصله دیدن جدا! صدام درنمیاد وگرنه می‌رفتم به فیلمبردارا یه دمِ شما گرم و سرِ شما سلامت می‌گفتم :) خدا صدچندان براشون حساب کنه❣ @sarbehrah