آخرین کلاسِ امروز که از پنجِ صبح شروع شد هم به آخر رسید. تنم را مچاله از کفِ کلاس‌ها بغل می‌زنم و کوله‌به‌پشت خیابان را می‌دوم که به آخرین اتوبوس برسم. آخرین اتوبوس مرا که در حالِ دویدنم، از پشتِ چراغ قرمز دیده. آرام‌تر می‌راند و در ایستگاه برایم صبر می‌کند. من دویدن را خوب بلدم؛ خودم را به اتوبوس می‌رسانم. با مزه‌ی خون و آهنی که بعد از دویدن، دهانم را نَم زده کنار می‌‌آیم... از گرفتگیِ ساقِ پاهایم نمی‌هراسم... اما از رسیدن به هر قیمتی وحشت دارم! به صندلیِ اتوبوس که تکیه می‌دهم، یادم می‌آید رفیق گفته بود معلمی؛ شغلِ ۲۴ ساعته است... اگر عاشق باشی! به خودم فکر می‌کنم؛ من عاشقم؟! نمی‌دانم! اما ساعتِ کاری‌ام هنوز تمام نشده... گرچه محاسبه‌ی حقوقش تمام شده است! با همان خون‌مزّه‌ی دهانم و گرفتگیِ ساقِ پایم، شاد را باز می‌کنم و برای سین صوت می‌فرستم. سین شاگردِ نهمِ من است در گروهِ پژوهش. گروهِ پژوهش برایم حقوق ندارد. ویس گرفتن بعد از مدرسه برایم حقوق ندارد. پیام‌های بی‌شماری که شاد را پُر کرده و من حتما جواب می‌دهم برایم حقوق ندارد. ۲۴ ساعت دویدن و خون‌مزه‌ی نتیجه‌های نیمه و گرفتگیِ ساقه‌ی قلبم، برایم حقوق ندارد. من عاشقم؟! نمی‌دانم! عاشق‌ها، خسته می‌شوند؟! نمی‌دانم! من خسته‌ام. وَ از حرف شنیدن که چرا برگه‌های آزمونِ چهارشنبه‌ی پیش را هنوز تحویل ندادم، باکی ندارم! برسم خانه اولین خوردنیِ حلال و طاهری که ببینم می‌بلعم... ساقِ پاهایم را دراز می‌کنم کنارِ بخاری... یوزارسیف می‌بینم و حریفِ ذهنم نمی‌شوم که فکر نکند، تحلیل نکند، وَ فقط از فیلم لذت ببرد و هر زمان که چشم‌هایم رفت، من همراهی‌اش می‌کنم. سمتِ هیچ برگه‌ای نمی‌روم... پیام‌های شاد را باز نمی‌کنم... به گروه پژوهش کاری ندارم... گورِ بابای امتحانِ نهم‌ها که چک نکردم... که نفرستادم... در تعارفاتِ زنانه نمی‌افتم و برای نوه‌ی تازه‌متولدِ مامانِ مدرسه پولی واریز نمی‌کنم که اسمِ من هم برود کنارِ دیگر دبیرها و کادوی دسته‌جمعی بگیرند... از این‌که هی لیست روی گروه بفرستند و اسمِ من داخلش نباشد که حتی مبلغ ناچیزی هدیه ندادم خجالت نمی‌کشم... در مواقفِ متروکه نمی‌مانم... به کلاس‌های خصوصی‌ام که باید سخت‌ترین تست‌های دنیا را برایش پیدا کنم، محل نمی‌گذارم... به شاگردی که به خواهش، امروز مرا به کلاسِ خصوصی کشاند که امتحانِ فردایش را بیست بگیرد، فکر نمی‌کنم... به حاء‌میم، شاگردِ پسرم، چرا. فکر کردن به او امیدم می‌دهد... وَ دلم می‌خواهد در همه‌ی کلاس‌هایم باشد... مولوی بخواند... در اگر بر تو ببندد، مرو و صبر کن آنجا... ز پسِ صبر، تو را او به سرِ صدر رساند... من دویدن را خوب بلدم؛ باید به زندگی برسم... حتی به خون‌مزه‌های جوانی... به گرفتگیِ ساقه‌ی تمامِ آرزوهایم... با نوای انشراح، حینِ دویدن... آن‌گاه که دست بگذارم روی سینه‌ام... وَ بخوانم به نَفَس نَفَس؛ أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ؟ وَوَضَعْنَا عَنْكَ وِزْرَكَ؟ الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ؟ به هِق‌هِق؛ وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ؟ فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا... بگو! باز هم بگو! مرا به استحکام و اطمینان خطاب کن؛ إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا. می‌رسم... به تو می‌رسم آخر... حتی اگر به خون‌مزه‌ی بحرانِ کم داشتنت... به گرفتگیِ ساقه‌ی سر‌به‌راه شدن... رهِ پنهان بنماید که کس آن راه نداند... به خاطرم آهسته‌تر می‌رانی... برایم در ایستگاه صبر می‌کنی... می‌رسانی‌ام. @sarbehrah

آقا امام حسین! بِنَفسی اَنتَ ❤️ @sarbehrah

چون یکی‌تون گفته بود چقدر این‌ور اون‌ور تو مشهد می‌رم و بلد نبوده، برام مهم شده دیدنی‌های شهرم و اینجا بذارم. این موزه مردم‌شناسی یه حمامِ قدیمیه، چسبیده به حرم هم هست، سمتِ چپِ باب‌الهادی علیه السلام. جای جالب و تاریخیه. البته قبلا اینجا رفتم، الآن از اینجا می‌گذشتم براتون گذاشتم. #مشهد @sarbehrah

اینجام باغ نادریه؛ چسبیده به حرم، از سمت بست طوسی. این یکی از قبلیه جذاب‌تره، خصوصا اگه بازدید تکمیلی داشته باشید و کاخ نادر تو کلات هم برید. کاخش چون اصلِ تاریخه و معماری باز جذاب‌ترتره. کلات هم که اصلا چی بگم؟! دره‌ها و کوه‌هاش بین‌المللیه! شما تو گوگل بزن دره‌ی قله‌زو کلات. بعد بشین عکسا رو ببین! بعد فکر کن اون عکسا رو از نزدیک ببینی... سبحان‌الله! قطعِ یقین تو لیستِ شکرانه‌هام دیدنِ دره‌ی قله‌زو هست و ده روز نفس کشیدنش❤️ باغ نادری بودیم! خلاصه ورودی‌هاشونم قیمتی نیست، پنج هزار تومنه. بزنین تو لیستِ مشهدگردی‌تون. من برم به اتوبوس برسم :) #مشهد @sarbehrah

وقتی پایین کلاسِ هفتمام، نهما میان پیشم که حیوونِ خونگی‌شون رو نشونم بدن! ببخشید! منظورم همین مدادیه که بستنش به نخ و براش با یه نخِ دیگه دُم بستن :/ اسمشم گفتن ولی یادم رفته! مثلِ خانوم هنر نَگین بِرن از سن‌شون خجالت بکشن! دختربلاهامَن، شیطنت‌شونه دیگه :) من گفتم ببرینش عقب به من نخوره نجس شم نماز نتونم بخونم ؛) اونام بردنش عقب و بعد هم با هم عکس گرفتیم :) وقتی بالا کلاسِ نهمام، هفتما میان پیشم و می‌بینن اخم کردم و دارم یکی از نهما رو دعوا می‌کنم. نهمه که می‌ره، هفتما میان دورم که خانوم! کی ناراحت‌تون کرده؟ من با دیدن‌شون لبخندِ الکی می‌زنم و ناراحتیم سرِ جاشه. بهم می‌گن بخندین... خانوم بخندین... تا نخندین وِل نمی‌کنیم :) من می‌خندم و لُپ‌شون رو می‌کشم و می‌رن پایین :) من به داشتن‌شون شاکرم... هزار الحمدلله❤️ وَ به ناکافی بودن براشون مغمومم... هزار استغفرلله💔 @sarbehrah

از دایره‌ی انسان‌های اطرافِ من، همه سریالِ یوسف نبی علیه السلام رو دوست دارن، حتی اونایی که مختارنامه نمی‌بینن! داشتم فکر می‌کردم چرا؟ که تنها به یه جواب رسیدم: سریالِ یوسف علیه السلام مثلِ راهیان نوره؛ حال‌خوب‌کنه، معنویتِ صِرفه، به آدم باور می‌ده چقدددددر تو خوبی! چقدددددر خدا دوستت داره! چقدر بهشتی هستی! همممممه‌ی گناهات قابل بخششه! همین‌که تهِ دلت خدا رو قبول داری خودش کلّیه! حالا چهار لاخ مو هم دیده شه، دو تا نماز هم قضا شه، اهلِ امر به معروف و نهی از منکر هم نباشی، اشکالی نداره! باز آ! هر آنچه هستی باز آ! خلاصه همه‌چی گل و بلبل و قلبی‌قلبیه :) ولی مختارنامه نههههههه! سریالِ مختار مثلِ اردو جهادیه! تا دیروز می‌گفتی حزب‌اللهی؟ بسم‌الله! امروز باید در عمل نشون بدی! ببینم چه کار می‌کنی! واسه امام حسین علیه السلام گریه می‌کنی و به خودت لطمه می‌زنی؟ ببینم عُرضه داری امر به معروف و نهی از منکر کنی یا می‌ترسی اوف شی؟! مختارنامه خی‌لی رُک و پوست‌کنده تو رو با خودت درمیندازه :) به رُخت می‌کشه که تو الآن کدوم شخصیتی... از توّابینی و همیشه پربهانه و دیر و دور... یا اهلِ کوفه‌ای و عافیت‌طلب و نماز و روزه‌دارِ تو صلح و امنیت... حرّافی یا اهلِ عمل... معلومه مختارنامه همگانی نمی‌شه :) معلومه چرا منفوره اونی که از بچه‌مذهبی‌های ما بپرسه وقتی امر به معروف و نهی از منکر نمی‌کنی چرا پروفایل فاطمیه گذاشتی؟! وقتی پای انقلابیت لنگ می‌زنه چرا روضه حضرت زهرا سلام الله علیها می‌ری؟! وقتی برای عمل کردن لبریزِ بهانه‌ای چرا دم از ائمه و دوست داشتن‌شون می‌زنی؟! ؛) @sarbehrah

حضرتِ زهرا سلام الله علیها تازه پدرشون رو از دست داده بودن... از نظر روحی حالشون اصلا خوب نبود... این یه بهانه! باردار بودن... تو بارداری غصه دیده بودن... حالِ بدِ روحی‌شون رو دوبله کنین... این یه بهانه! کنیز داشتن... افرادِ دیگه‌ای هم تو خونه بودن... می‌تونستن خودشون نرن پشتِ در... زنِ باردارِ غصه‌دار که نباید در باز کنه و پاسخگو باشه... این یه بهانه! بعد که فاجعه رخ داد... ایشون دیگه باردار نبودن... بلکه زنی آسیب‌دیده بودن با نوزادی که از دست دادن... پدری که از دست دادن... شوهری که حقش غصب شده... وای... همه‌چیز برای یه طوفانِ روحی مهیاست... به قرآن اگه پاشون رو از خونه بیرون نمی‌ذاشتن تا قیامت کسی نمی‌گفت چرا... یعنی بهانه مهیااااااااا... ولی چهل شب نشستن پشت مرکب و خونه به خونه رفتن که حقِ غصب‌شده‌ی ولایت رو برگردونن... که امر به معروف و نهی از منکر کنن... بابا دیگه بعد از فاجعه هزاااااار بهانه مهیا بود... وجداناً ما بهانه‌زده‌ها چطور اصلا به زبون میاریم روضه‌ی حضرت زهرا سلام الله علیها؟! رفتنش رو که اصلا درک نمی‌کنم :) شما چطور؟ با این حجمِ تناقض در خودمون مذهبیا مشکلی ندارین؟ سالمین؟ روبه‌راهین؟ :/ @sarbehrah

تو ذهنمه از دکتر شریعتی خوندم که فرمودن همه امام حسین علیه السلام رو دوست دارن، چون امامِ مُرده است و تکلیفی نداره... اما امام زمان ارواحنا فداه غریبن چون امامِ زنده باشن یا تشریف بیارن، تکلیف میاره! چه خوشگلیم ما مذهبیا :)) @sarbehrah

قبرِ مخفی می‌دونین ینی چی؟ ینی مبارزه حتی بعد از مرگ! نه تا آخرین قطره‌ی خون که باز هم حضرت زهرا سلام الله علیها دریغ نکردن... مبارزه حتی بعد از مرگ! چقدر بهانه برای این زن جور بود... برای حضرت زینب سلام الله علیها بیشتر... با یه میخ و سیلی خودمون و فریب دادیم و خیال می‌کنیم چقددددددر ولایی_مذهبی‌ایم :)) @sarbehrah

وقتی به تجمعات‌مون برای قدس هم نگاه می‌کنم و شعارها و پروفایل‌هامون... بازم ترسم می‌گیره و غصه... نکنه چون مطمئنیم نمی‌شه بریم قدس کمک، راااااااحت شعار می‌دیم؟! اگه همین الآن به تک‌تک‌مون زنگ بزنن که راهِ قدس بازه و داریم نیرو می‌فرستیم که برای مبارزه بره، دیدیم شما پروفایلِ قدس زدی بهت زنگ زدیم، ساکت بمونیم و بهانه ردیف کنیم و بهانه‌هامون رو با قدرتِ عقل، زینت ببخشیم و وجدان‌مون رو آسوده کنیم چی؟! وای چقدر خوب! من وااااااقعا دوست دارم بیام کمک اما بچه‌م کوچیکه... آقا روی تربیتِ فرزند خی‌لی تأکید دارن... ان‌شاءالله می‌مونم بچه‌م و سرباز تربیت می‌کنم می‌فرستم(!) وای الحمدلله! خدا می‌دونه چقدر منتظرِ این فرصت بودم... ولی دانشگاه و مدرسه رو چه کار کنم؟! آقا خی‌لی تأکید دارن به درس خوندن... به خالی نکردنِ سنگرِ علم... من اولویت و ضرورتم الآن درسمه... ان‌شاءالله جنگِ بعدی(!) خدا رو شکر که ما هم می‌تونیم بریم کمک! ولی من به مردم بدهکارم... با قرضِ مردم که نمی‌شه اومد... ولی من شوهرم اجازه نمی‌ده... بی‌اذنِ شوهر که نمی‌شه... ولی من پدرم رضایت نداره... ولی من بیام کارم می‌خوابه، حضرتِ آقا روی چرخه‌ی اقتصاد خی‌لی تأکید دارن... ولی ولی ولی... حضرت آقا... قال امام... قال پیامبر... فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقَاتِلَا! إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ(!) تهوّع گرفتم از خودمون... پناه بر نمازِ اوّلِ وقت! @sarbehrah