خدا گدای لجوج را دوست دارد. المراقبات، ص ۱۵۴ @sarbehrah

دلم به‌جای همه‌ی اضطراب‌های آلوده‌ی دنیا، اضطرابی مقدس می‌خواد؛ مثلِ اضطرابِ بستنِ مرزها دمِ اربعین... @sarbehrah

من به مَرَضِ نوشتن مبتلام، خب که چی؟! واقعا چرا تو این کانال موندید؟! جز اتلاف وقت و نوشته‌هایی خب که چی گونه، چه حاصلی براتون داره؟! من خودم می‌دونم هیچی!

صدای اذانِ گوشیم و قطع کردم چون من مؤمنِ با صدای اذان بیدارشو نیستم! با صدای تکون خوردنِ درِ نیمه‌بازِ اتاقم بیدار شدم! موبایلم و برداشتم و به سرعت زدم بیرون... درِ اتاقِ بغل رو کوبیدم و گفتم بیاین پایین؛ زلزله شده... پایین نشسته بودم روی صندلی و وقتی مامان داشت حرکاتِ چرخشیِ لامپ رو بررسی می‌کرد و نگران بود، من داشتم به وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ فکر می‌کردم... آدمی به دمی بنده! شش و خرده‌ای ریشتر تو افغانستان، اتاقِ من و لرزونده بود... اگر خدا اراده می‌کرد، من هم جزو تلفات می‌شدم... حدود دو ساعتِ پیش من لبه‌ی اتفاقی بودم که نه مدرکم به دردم می‌خورد... نه شغلم... نه درآمدم... نه تمووووومِ حرص خوردنام برای دنیا... از تلاش نکردن حرف نمی‌زنم، نه! از برای چی تلاش کردن حرف ‌می‌زنم... از وحشتِ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ... از بحرانِ عبودیت... از فاصله‌ی نفله شدن تا شهید شدن... از کیفیتِ زندگی و مرگ... @sarbehrah

باید زودتر از اینها به امام زمان ارواحنا فداه وصل می‌شدم... باید زودتر از این یک سال اخیر یاد می‌گرفتم با ایشون صحبت کنم... باید خیلی زودتر می‌فهمیدم ایشون یارِ حقیقی هستن... باید زودتر از اینها صبح به صبح بهشون سلام می‌کردم و روزم و می‌سپردم بهشون و ازشون می‌خواستم من و در جهتِ رضای خدا به جبر هم که شده هدایت کنن... باید زودتر از اینها کلاس‌هام و با حتی کوچک‌ترین مشکلاتم با شاگردهام رو به ایشون می‌سپردم... باید زودتر از اینها بدهی‌هام و... نگرانی‌هام و... دغدغه‌هام و... رویاهام و... شادی‌ها و خبرهای خوبم رو با ایشون درمیون می‌ذاشتم... باید خیلی زودتر از اینها متوجه می‌شدم... با امام زندگی‌کردن، باکیفیت زندگی کردنه... وَ منی که حرم‌نشینم باید زودتر از اینها می‌فهمیدم... @sarbehrah

پناه بر خدا از نفله شدن... از هدر شدن... @sarbehrah

کفنِ من باید این باشه. @sarbehrah

تمرین درس امروز هفتمام سوالش این بود که آرزوی شماها چیه؟ شاگردام با ذوق می‌گفتن آرزوشونه که بتونن کنسرت BTS برن... اولین ابزارِ کار با نوجوان؛ خوب شنیدنشه (نظر شخصی)، پس من هم با لبخند... با دقت... با صبوری... به آرزوشون گوش می‌دادم. فقط دو نفر دوست داشتن رشد کنن (یکی گفت دوست داره ماه بشه و بره آسمون، یکی گفت دوست داره مثل ابر بباره و همه‌جا رو سبز کنه) اما بقیه با ذوووووق و حسرت از کنسرت‌های این گروهه حرف می‌زدن... من؟ به این فکر می‌کردم چه کار کنم، چه روندی رو پیش بگیرم که خردادماه حتی شده یک نفر رو وصل کرده باشم به منتهای سعادت... به کیفیت... به شروعِ مسیری که میانه و انتهاش بحرانِ عبودیت نباشه؟! این منِ میانه‌ی بحرانِ عبودیت، چطور معلمی کنم که امام زمان ارواحنا فداه لبخندِ رضایت بزنن؟! من؟ داشتم فکر می‌کردم برای این بچه‌ها چه معلمِ بی‌کفایتی هستم... @sarbehrah

آرزوی معلمشون؟ چند ساعت در جمکران... یه صحبت رسمی و در آرامش با امام زمان ارواحنا فداه... سپردنِ از اینجا به بعدِ برنامه‌ی زندگیم به ایشون... قبولِ زحمت‌شون برای سربه‌راه کردنِ من... حتی شده به جبر. @sarbehrah

هیأت‌های خدمت‌رسان کشور درپی «زلزله‌افغانستان» و اعلام‌آمادگی برای #کمک‌رسانی www.miandar.ir

ساعت شش یه تک‌کلاس خصوصی دارم، ولی از الآن زدم بیرون! چرا؟ چون چشم‌به‌راهِ این اولین بارونِ پاییزی بودم :) مثلِ تمومِ سال‌های بعد از عاقل شدنم، بی‌چتر زدم بیرون و نمی‌دونم چه شکلی می‌رسم کلاس :) فقط می‌دونم این بارون رو خی‌لی چشم کشیدم... خی‌لی! @sarbehrah