با اخم گفت خی‌لی عصبانی بودم... از اون دختر، خی‌لی عصبانی بودم... فقط نوشتم... به شما فکر کردم و نوشتم... شاید ده دقیقه... شاید یک ربع... بااندوه گفتم: یعنی ده دقیقه تا یک ربع از عمرت... احساست... اندیشه‌ت... تفکّرت... حرومِ من شده... کوثر عزیزم... هر کسی از ظنّ خود شد یارِ من... خشمگین نباش... خوشحالِ معلمی چون من باش که چون تو شاگردی داره... من از پسِ اون دهانِ کج، تو رو دیدم... قلمِ تو رو... دخترا دوباره برای دوستشون دست زدن... کوثر، هم‌چنان جدی، نشست. کاغذ رو گذاشتم روی قلبم و برگشتم پشت میزم... باید درس می‌دادم... با قلبی که ملتهب بود... وَ تفاوتی که بالاخره در مدارسِ امسالم دیدم... بالاخره قلبم به کسی از این مدرسه گرم شد... فکرم به یکی از این مدرسه بند خورد... اگر دختری دیدید که کوله‌پشتی‌ داره و یه کاغذ دستشه و هرازگاهی زیر لب شعر می‌خونه و چشم‌هاش خیس می‌‌شه و داره لبهٔ خیابون رو بی‌هوا طی می‌کنه، بیاید جلو و سلام کنید. منم. وَ حالم خی‌لی خوبه.

اگه خیری از کانالم بهتون رسیده، در حقِ مادرم دعا کنید.

مدیریت جلسه گذاشتن که تو مدرسه تحت هیچ شرایطی بحث سیاسی نشه و کلامی از مسائلی که پیش اومده نگیم(!) این‌قدر تعطیل بودیم و این‌قدر درسامون عقبه که فرصتش رو هم نداریم، اما من درسم بود! گفتم. گفتم. خی‌لی هم گفتم! اصلاً تو این لونه‌فساد موندم برای همین کارا، واگرنه ریاضیِ المپیاد رو هم می‌شه با دو تا کلیپ از آپارات یاد گرفت و معلم نمی‌خواد(!) هوش مصنوعی هرگز نمی‌تونه برای معلم‌ها خطرناک باشه، چون هرگز نمی‌تونه جای ما رو بگیره! معلمی به همین چیزاشه، واگرنه معنی بیتا و آرایه‌هاش تو گوگل ریخته(!) من زبان انگلیسیِ ارشدِ دانشگاه فردوسی رو بدون یک ساعت کلاس زبان رفتن و استاد خصوصی داشتن و کتاب زبان خریدن، با دیدن کلیپای آپارات و تمرین و تمرین از استاد سمیرا بامشکی گرفتم هجده و نیم که هم‌کلاسی‌های تافل‌دارِ پهلوی‌پرستم نتونستن(!) معلمی خی‌لی فراتر از دو‌ صفحه کتابه! تصویر زمینهٔ موبایلم رو سیدالقائد گذاشتم، تصویر محافظ رو هم. امروز سه نفر ازم پرسیدن خانوم تصویر موبایل‌تون کیه؟! می‌دونستن و می‌خواستن مطمئن شن! من هم باز می‌کردم، نشون می‌دادم، خی‌لی طبیعی و با عزّت، انگار دارم به رفیق نشون می‌دم، با عشق و لبخند می‌گفتم «امام» خامنه‌ای... سیدناالقائد... وَ هر سه نفر مبهوت می‌موندن! دلم می‌خواست می‌شد ببینید این درس رو چطور به‌روز، پر از پاسخ به شبهه، وَ در عین حال طنز و عاشقانه درس دادم که فضا هم متشنج نشه. من هرگز سرِ انقلاب اسلامی تقیه نکردم... هنوز جنبش فواحش و سبعیتِ این وحوش نبود که مدرک ارشدم رو پای عقیده‌م دادم... الآن که دیگه بیش از پیش باید حرف زد و عمل کرد!

من به انقلاب اسلامی فقط علاقه‌مند نیستم؛ بلکه مدیونم! مدیون.

همهٔ حرفم یه چیز بود: هرکس باید هرجا هست کار خودش رو درست انجام بده اون‌وقت همه‌چیز درست می‌شه! شما دانش‌آموزید. کارتون درس خوندنه. تلاش کردنه. دارید درست انجامش می‌دید که بتونید به دیگران اعتراض کنید؟! هرکس داره کارش و درست انجام می‌ده بلند شه بایسته وَ با سر بلند به دیگران معترض شه. این‌قدر شَرَف داشتن که هیچ‌کس بلند نشد.

۱. دبیرِ مذهبی‌عقب‌موندهٔ عربی، گفت شماره‌تون رو بدید، کارتون دارم. شماره دادم و پیام داده این‌که مدرسه گفته برگه‌هامون و با مداد تصحیح کنیم، دلیلش چیه؟! می‌خوان به نمرات دست ببرن؟! نوشتم شماره‌م و برای این سؤال می‌خواستید؟! برای این صحبت وقتم رو تلف کردید و روی موبایلم پیام گذاشتید؟! من مدیر یا معاونم؟! یا شما دنبالِ پنهان کردنِ خودتون پشتِ آدمِ شجاع و صریحی مثل منید؟! چادر سر می‌کنید، عکس رهبر پروفایل می‌ذارید، اما عرضه ندارید بدیهی‌ترین چیزایی که ذهن‌تون تشخیص داده رو پیگیری کنید؟! مثل انسان‌های دورو دنبال تحریک بقیه‌اید... قرار نیست شما کاری کنید؟! هزینه‌ای بپردازید؟! از ترسِ خشمم لال شده! اگر حضوری ازم می‌پرسید که بیشتر هم ویرانش می‌کردم! زندگی‌مون رو فتنه‌های تکراری و حوصله‌سربر برداشته و این مذهبی‌ها هنوز تو موبایلاشون جهادگر و مبارزن(!) من هم تو اون جلسه بودم! من هم شنیدم صحبت سیاسی در کلاس نشه و کردم! من هم شنیدم برگه‌های امتحانی رو باید با مداد تصحیح کنیم و با خودکار قرمز تصحیح کردم! من هم تو جلسه شنیدم دانش‌آموزی نمره‌ش زیر هفده بشه باید دوباره ازش امتحان بگیرن و من ولی دوباره برای کسی سؤال طراحی نمی‌کنم چون حق اونی که همون اول هفده گرفته ضایع می‌شه. چطور من می‌فهمم باید چه کار کنم و می‌کنم، این مذهبیِ خاک‌برسرِ زرزرو نمی‌فهمه؟! چطور من از چالش و اصطکاکی نمی‌ترسم و باکم نیست به اخراج برسه، اون‌وقت مذهبی‌های منبریِ بزدلِ همیشه تو گوشی نمی‌فهمن؟! چرا. می‌فهمن. ولی دین تا وقتی براشون دردسر نداره، براشون مایهٔ جمع کردن اعتباره، براشون نون و آب داره، ورد زبون‌شونه(!) ۲. تو سالنی که من بودم، صدا از کسی درنمیومد. هیچ‌ دانش‌آموزی جرأت نداشت سر بچرخونه. ولی از کلاسِ بغلی صحبت بود که صداش بلند بود(!) همه داشتن با مشورتِ هم امتحانِ ترم رو پاسخ می‌دادن(!) بالاسرشون هم دبیر تاریخ و دبیر ریاضی(!) جابه‌جامون که کردن، مبدأ سروصدا عوض شد؛ از سالن صدا بلند بود و تو کلاسی که من بودم حتی دخترایی که با من نداشتن، جرأت نمی‌کردن سر بلند کنن! از سالن صدا اومد که یکی می‌گفت: وای خانوم تو رو خدا دبیر فارسیِ تجربیا نیاد، صد تا چشم و گوش داره! نمی‌شد نفس بکشی! بچه‌های کلاس من که شنیدن خندیدن، خودم هم خندیدم. اما هم‌چنان کسی جرأت نداشت سر تکون بده! رأس ساعتِ اتمامِ امتحان برگه‌ها رو گرفتم و اومدم دفتر. دیدم فقط منم که سر ساعت تموم کردم و برگه گرفتم. به مدیر معترض شدم که این‌طوری از ساعت کلاسامون می‌ره، من کلاسام و لازم دارم و اگر تا پنج دقیقهٔ دیگه دبیرها برگه رو نگیرن، خودم ورود می‌کنم. مدیرمون ترسید، خودش رفت و برگه‌ها رو گرفت و کلاسا رو شروع کرد. ۳. دبیر زبان می‌گفت بالاترین نمره‌م پانزده بوده و خستگی به تنم مونده. دبیر فیزیک هم گفت منم همین‌طور. دبیر جغرافی با ذوووووق گفت من پانزده تا بیست داشتم، هفت یا هشت تا هجده، نمرهٔ بد نداشتم. دبیر زبان با ناراحتی گفت پس مشکل تدریس من بوده... دیگه لازم دونستم ورود کنم. چون دبیرهای بی‌شعوری مثل دبیر جغرافی که مفهوم تلاش رو می‌کُشن، علاوه بر بار آوردنِ اغتشاشگرهای طلبکارِ آینده، باعثِ منزوی کردنِ امثال ماهایی می‌شن که تلاش می‌کنیم «انسان» بار بیاریم و بفهمونیم هرکس، هرچقدر تلاش کرده، آش می‌خوره! گفتم نه عزیزم، تدریس شما مشکلی نداره، شما پاسخ سؤالا رو به بچه‌ها نمی‌گی، خانم جغرافی می‌گن! بیستای ایشون، بیست تدریس‌شون و بیست درس خوندن بچه‌ها نیست، بیست رسوندناشه، جواب همه سؤالا رو به بچه‌ها می‌گه! دبیر جغرافی که خوب می‌دونه با من نباید وارد چالش بشه، با منّ و منّ و هول‌شده گفت خانم فارسی به‌خدا دلم براشون می‌سوزه... همین! دبیر فیزیک گفت خب این و بگید همیشه، نگید بیست شدن که کسی فکر کنه ما بدیم... و ناراحت شد و رفت حیاط. من اصلاً نمی‌ذارم چنین فرصت‌هایی بسوزه. بقیه بودن هنوز. گفتم می‌گن مملکت خرابه، مسؤولین دزدن، اما می‌بینید که، مشکل تک‌تکِ ما هستیم! هرکس که به ماستش آب ببنده در اوضاع دخیله! شما خانم جغرافی برای کار اشتباهت توجیه میاری، خب پس مسؤولین هم می‌تونن برای گرونی توجیه بیارن! چطور اونا رو محکوم می‌کنیم، خودمون رو نه؟! همه ساکت بودن و نفس‌ها در سینه‌هاشون حبس بود! مرد می‌خواستم پاشه بگه دروغ می‌گی! ولی کسی پا نشد!

۴. برای امتحان فارسی خودم پاسخ‌برگ طراحی کرده بودم که دخترا برای نهایی آماده شن و گیج‌بازی درنیارن. صبحِ روزِ امتحانم رفتم و دیدم پاسخ‌برگی نیست. گفتم کو پاسخ‌برگ؟! مدیرم گفتن دیدم اسراف می‌شه نزدم، نمی‌خواد. گفتم چی؟! اسراف؟! شما هر روز جلوی چشمای خودم برگه‌های پشت‌سفید رو مچاله می‌کنید می‌ریزید دور، به پاسخ‌برگِ امتحان رسید شد اسراف؟! ترجیح می‌دادم بگید حوصله نکردید بزنید! من این کار رو کردم برای آمادگی دخترا، می‌دونید سال گذشته چقدر به یازدهم و دوازدهم در امتحان نهایی اضطراب وارد شد که یهو بعد از دوازده سال درس خوندن پاسخ‌برگ دیدن؟! جایی که باید سخت‌کوشی بهشون یاد بدید، اهمال می‌کنید و بهانه میارید مضطرب نشن، جایی که باید مراقب روحیه‌شون باشید هم اهمال می‌کنید و بهانه میارید اسرافه(!) شجاع باشید و بگید بی‌مبنا و طبق میل و فتوای خودتون و منافع‌تون پیش می‌رید و دلتون برای چیزی و کسی نسوخته! ساعت هفت و بیست دقیقه بود. امتحانم هشت شروع می‌شد. مدیر و معاونا افتادن به خودشون و تا هشت پاسخ‌برگای کل مدرسه رو آماده کردن. دخترا برای اولین‌بار، پاسخ‌برگ دیدن و یاد گرفتن باید همه‌چیز رو داخل پاسخ‌برگ بنویسن. دیگه تو حوزهٔ نهایی غافل‌گیر و مضطرب نمی‌شن. مدیرم هم دو روزه برگه‌های پشت‌سفید رو دور نمی‌ریزه، می‌ده معاون که به برگه‌های کوچیک تبدیل‌شون کنه، بذاره روی میز برای یادداشت.

دایگو وصل نمی‌شه، ناشناس‌های دیگه هم قابلیت ندارن در همون فضا پاسخگویی بشن، باید دونه دونه رو بیارم روی کانال جواب بدم که کانالم هم زشت و کثیف می‌شه و خوشم نمیاد، هم مشی بلاگرجماعته و کسر شأنمه شبیه بلاگرا باشم، درحالی‌که راه ارتباطی برای من فرصتِ بیشتری برای تلاش بود و می‌تونستم فایده ببینم و برسونم. هرگز به فضای مجازی هم اعتماد نمی‌کنم آیدی بذارم. لذا فعلاً راه ارتباطی ندارید. گفتم که هرکس مشکلی داره، راهش و بکشه بره. تا اطلاع ثانوی کانال یه‌طرفه است.

گوگل کردم ببینم جای آیدی، چی می‌شه فارسی گفت. نوشته: شناسه. خوشگله، دوست داشتم، ولی گمونم اگر همون اول می‌نوشتم شناسه نمی‌ذارم، کسی متوجه نمی‌شد همون آیدیه. به‌هرروی از یه جایی باید شروع کرد.