تن‌م کوفته است.‌ دستِ راست‌م بعد از شب‌کاریِ سه‌شنبه و طراحی سؤالِ چهارشنبه تا صبح و تست‌های رگباریِ پنج‌شنبه و هم‌زمان با همهٔ این‌ها، پای لپ‌تاپ و ویراستاری کردن، درد داره و مثلِ وقتی اربعین در مشّایه بودم و از گرما وَرم می‌کرد، حالا از فشار و درد آماس کرده! پشتِ چشم‌ها‌م پتوپلنگی پهن کردن و توی چشم‌هام چراغِ کُرسی گذاشتن. سنگین شدن و داغ! مِهراوه می‌تابه، اما من سردمه. دیشب رو با خرما زنده موندم. با تمامِ قوا کار کردم و از این‌که این‌همه فشار به مقصد نرسه، گریه دارم. واقعه می‌خونم. به پُز دادن‌هات به السابقون‌ت حسودی می‌کنم. شما بگو «وَ قلیلٌ مِن الآخِرین»، اما من از رو نمی‌رم! آخرش به جبر هم که شده، سربه‌راهم می‌کنی. هیچ‌کس نمی‌دونه دارم چه روزهایی رو می‌گذرونم... چرا این‌قدر با فشار کار می‌کنم و به هیچ پیشنهادِ موزون با قواعد‌م نه نمی‌گم، اما شما می‌دونی... می‌بینی... شما توی دردِ دستِ راست‌م هستی... توی داغیِ چشمام... توی ضعفِ بدن‌م از گرسنگی... توی اناری که چهارشنبه گذاشتم روی سینی تا بخورم‌ش و هنوز همون‌جاست... توی گریه‌های زیرِ پتوپلنگیِ پشتِ چشمام... هستی و نمی‌ذاری زیرِ «ظِلٍّ مِن یَحموم» تلف شم. هر چقدر هم شایستهٔ تلف شدن باشم... شاید این آتیشِ گُرگرفته رو خاموش نکنی، اما سرد و سلامت‌ش می‌کنی... وَ من این‌قدر به ابراهیم قسم‌ت بدم که گلستان‌ش کنی... شاید از غرق شدن‌م گریزی نباشه، اما این دریا رو برام می‌شکافی... وَ من این‌قدر به موسی قسم‌ت بدم که آخرش من رو برای خودت انتخاب کنی... اقرار می‌کنم «إنّا لَمُغرَمون»... اعتراف می‌کنم «بَل نحنُ محرومون»... اما «فَسَبّح بِاسمِ ربّکَ العظیم»... واقعه رو با درهم کوبیدن و پراکنده کردن و ترس و وحشت شروع کردی...‌ اما «فَسَبّح بِاسمِ ربّکَ العظیم» رو تهِ همهٔ ترس‌ها نشوندی!

برای ریاضیِ بچه‌های تیزهوشان، یه دبیر جدید آوردن از خود فرزانگان (مدارس تیزهوشان). سن‌بالاست. اون دبیرای دیگهٔ دروس تیزهوشان هم سن‌بالا هستن. فقط من جوانم. این‌طور که وقتی زنگ خورد و رفتم سرِ کلاسِ هفتم‌ها، برام بلند نشدن! چون سورمه‌ای پوشیده بودم و کوله داشتم و کفشام اسپرته، فکر کردن از خودشونم! باور نکردن دبیرم تا دفترنمره رو از کوله‌م درآوردم و یهو همه برپا شدن و همین‌طور که می‌خندیدن برام صلوات فرستادن. این ماجرای هرسالهٔ منه و برام عجیب نیست. حتی زنگ تفریح یکی از هشتما روی پله هولم داد و زنگ بعد که رفتم کلاس‌شون طفلی همه‌ش عذرخواهی می‌کرد که به خدا فکر کردم از نهمایید. خلاصه من افتادم بین همکارای سن‌بالای تیزهوشانم که رسمی هم هستن. از اخلاق بدشون هرچی بگم کم گفتم. نمی‌دونم پول بیت‌المال با اینا این‌طور می‌کنه یا چی... قبلاً نوشتم بی‌فرهنگ‌ترین قشر از نظر من، قشرِ فرهنگیِ آموزش‌وپرورشه. هنوزم همین رو می‌گم. هزار بار نوشتم این سازمان فاسده. هنوزم می‌گم. این خانم از کلهٔ صبح داشت نق می‌زد که کلاس یک‌دست باشه ها! من حوصلهٔ بی‌ادبا رو ندارم! من حوصلهٔ درس‌نخونا رو ندارم! من حوصلهٔ پرحرفا رو ندارم! من فلان... من بیسار... چه معلمِ بی‌عرضه‌ای(!) کلاس یک‌دست رو که بوفه‌چی هم می‌تونه مدیریت کنه(!) هنر معلم به مدیریت چالش‌هاست! به مدیریت بچه‌های ناهمگون. بچه‌های بی‌ادب و ناهنجار(!) انگار که بگی من آشپز خوبی‌ام، ولی زنگ بزنی از بیرون بیارن، تو فقط بریزی تو ظرف(!) من چون دیدار اول‌مون بود، هیچی نمی‌گفتم. هیچ دخالتی در صحبت نداشتم. با این‌که این مدرسه‌م به‌شدت بزرگ و به‌شدت تمیز و به‌شدت باکلاسه، ولی از بعدِ نهم اسفند، برنامه‌های فرهنگی‌م رو تقویت کردم و به جزئیات اضافه کردم. یکی‌ش این‌که لیوان گل‌گلی سفالی با خودم می‌برم و چای‌م رو توی اون می‌خورم. شاید بپرسید این چه کار فرهنگی‌ایه؟ این‌طوره که من تنها دبیر انقلابی با یه کوله پر از سنجاقی و عکس امام‌خامنه‌ای و دستبند ایران هستم که این‌قدر باسلیقه‌ و حوصله‌ام. همین کوله‌پشتی‌م با سنجاقی‌های روش، دهان همه همکارا رو زنگ تفریح بسته! همین‌قدر بگم آدم جدیدی بین‌مون میاد و شروع می‌کنه ضدانقلاب حرف زدن، همه با چشم و ابروهای تیک‌زده بهش کولهٔ من رو نشون می‌دن و می‌فهمونن یه آنتن بین‌مونه! به‌خاطر کوله‌م ازم می‌ترسن و من رو آنتن می‌دونن که درست می‌دونن. فقط کافیه بفهمم کسی از هلهله‌کنانِ نهم اسفنده. شخصاً پیگیری می‌کنم به دریوزگی بیفته. فعلاً اما کسی جرأت نکرده کلامی حرف بزنه. فقط دبیر جدید تیزهوشان زیست با انزجار ازم پرسید کولهٔ شماست؟! که منم با عششششششق گفتم بله😍 این کولهٔ زیبای دشمن‌سوووووز مالِ منه😍 وَ صبحانه‌ش رو به کام‌ش زهر کردم✌️ این دو تا جدیده رفتن سر کلاس‌ها. نمی‌دونم چی شده. چی گذشته. چه اتفاقی افتاده که هفتم و هشتمای بلا، اینا رو با من مقایسه کردن و از من تعریف... باورم نمی‌شه و شاید باورتون نشه... اما یه معلمِ سن‌بالای رسمیِ مدارس تیزهوشان، این‌قدر در آتشِ حسادت سوخته و نتونسته حقارت نفس‌ش رو کنترل کنه که زنگ تفریح وارد دفتر شدم، ننشسته بود! داشت از حرص راه می‌رفت! هیچ دبیری زنگای تفریح سلام نمی‌کنه... خدا قوت نمی‌گه... مثل گاو سرشون و می‌ندازن پایین میان تو(!) بعد خنده‌داره دنبال نسل مؤدب زیردست اینا می‌گردید(!) شاید بپرسید بچه‌ها که نمی‌بینن، چه اثری داره؟ که باید بگم این نفوس هست که اثر گذاره، نه منبرها و شعارها! باز هم یادمه در کانالم نوشتم قدیم، که اگر مدیر باشم، حتماً دبیرای کتابخون استخدام می‌کنم. و دبیرهایی که پیش پای هر تازه‌ورودی بلند شن. من بچه‌های سال‌های گذشته‌م میومدن مدرسه دیدنم، پیش پاشون بلند می‌شم. ایناست که محبوبم می‌کنه و ان‌شاءاللّه اثرگذار. شما اگر خوب نباشی، خودت رو بکشی هم هیچ اثری نخواهی داشت! من این حرف رو تکرار می‌کنم: معلمِ عزیز! اگر خودت عبد و بنده و پرتلاش و درس‌خون و مفید نباشی خودت رو بکشی هم هیچ هیچ هیچ اثری نخواهی گذاشت! اگر نمازت تو خونه قضا می‌شه، تو مدرسه برای جذب نماز اول وقت می‌خونی، هیچ هیچ هیچ اثری نخواهی گذاشت! برای همین بارها و بارها نوشتم این معلمیه که من رو ادب می‌کنه، نه من بچه‌ها رو! من در معلمی انسانِ باتقواتر و عبدتری هستم... من تنها دبیری‌ام که با سلامِ بلند و خدا قوت و روی خوش وارد دفتر می‌شم. وارد شدم و با خنده گفتم سلاااااااام. خدا قوت همکارا😍 و همین‌طور که داشتم می‌رفتم بشینم و توی لیوان سفالی‌م چای بریزم (گفتم مدرسه‌م باکلاسه، فلاسک‌های آب جوش روی میزه و لیوان‌ها و چای کیسه‌ای و دمنوش و اینا، خودت هرچی خواستی می‌ریزی) که یهو همین زن، جلوی هممممممممه برگشت با صورتی مچاله‌شده و چندش بهم گفت: تو از اینایی بودی که موقع دانش‌آموزی فضول بودی؟!

این‌قدر ناگهانی بود... این‌قدر بد بود... این‌قدر منزجرکننده بود... که یهو خشک‌م زد! تو همون حال داشتم فکر می‌کردم من از صبح با این خانم آشنا شدم و فقط تا این زنگ سه بار بهش سلام کردم! همین! چرا داره چنین چیزی می‌گه؟! بعد دیدم دبیر زیسته هم مثل اون داره چندش نگاه‌م می‌کنه... واقعاً مونده بودم و فکر می‌کردم اشتباه گرفته! خودش ادامه داد: منظورم اینه از اینایی بودی که از درودیوار مدرسه بالا می‌رفتن و مثل آدم نمی‌شستن؟! تازه داشت برام روشن می‌شد... خی‌لی محترم و خی‌لی مؤدب و خی‌لی با روی خوش پاسخ دادم: به چنین دانش‌آموزی نمی‌گن فضول، می‌گن وروجک :) بله من با این‌که امام رضا و فردوسی درس خوندم، همیشه هم شاگرداول بودم، اما وروجکِ مدرسه بودم :) خی‌لی محترم به رخ‌ش کشیدم چهره‌م جوانه، اما این‌قدر بارم بوده که کنار شما رسمی‌های تیزهوشانیِ مُسن، منِ نیروی آزادِ جوان رو برای دپارتمانِ تیزهوشان خواستن! در عین حال تأکید کردم شوروشعف جوانی‌م رو هم داشتم و خموده و فسرده نبودم. بعد دل‌م خواست بگم شما هم حتماً از بددهنای مدرسه بودید! اگر می‌گفتم چنان ضربتی می‌خورد که تا عمر داره یادش نره... روی گلوم مونده که نگفتم... اما از نگفتنش پشیمون نیستم. چرا منِ زبون‌دراز نگفتم؟ چون اگر می‌گفتم ناراحت می‌شد. به‌درک! هرکس می‌خواد ناراحت نشه، آداب زندگی اجتماعی رو رعایت کنه. مؤدب باشه، کسی تو سرش نمی‌زنه ناراحت شه. پس چی؟ اگر ناراحت می‌شد حریف زبان من نمی‌شد. می‌رفت پیش مدیر. مدیر میومد پیش من. من می‌گفتم چی گفته که جواب دادم. مدیر باز می‌رفت پیش اون. اون درنهایت می‌گفت هفتم و هشتم این دختر رو به سرم زدن و اون و از من بهتر دونستن. مدیر هم می‌رفت سرِ بچه‌ها... بله! من به‌خاطر دخترام سکوت کردم. فقط به‌خاطر امنیت روانی اون‌ها. زنه با بی‌ادبی گفت هاااااا! پس درس‌خونِ فضول بودی... و من دیگه چیزی نگفتم با این‌که شستن و پهن کردن‌ش واسه‌م کار یک دقیقه است... داشتم فکر می‌کردم چی شده که این خدازده این‌قدر سوخته، که مدیر اومد دفتر و ایستاد و عمیق زل زد بهم... باور کنید فکر کردم اتفاقی افتاده... همه توجه‌شون جلب شد... بعد بهم لبخندی زدن و سری تکون دادن که شبیه تحسین بود و رفتن... همون لحظه صدا از بیرون اومد که دخترا ریختن جلوی معاونت که کلاسامون با خانم فارسی رو بیشتر کنید... برای خودم ترسیدم. گوشی رو برداشتم و صدقه واریز کردم. تو دلم آیة‌الکرسی خوندم. وَ از شرّ حسود و بخیل به خدا پناه بردم. یادتونه گفتم حقارت نفس‌تون رو درست کنید؟ و یادتونه جلسهٔ اون خانم دکتر جوان رو نوشتم که ازش می‌ترسیدم اما دست بالا کردم تکلیف‌م رو نشون بدم چون وقتی کسی ازم بهتره دوست دارم ازش یاد بگیرم؟ اصلاً من با سطح بالاها می‌پرم که خودم سطح بالا شم. اما این خدازده که با حسادت خودش و ایمان‌ش رو سوزوند، با سال‌ها تجربه و تدریس در مدارس عالی تیزهوشان، با چقدر سن از خدا، از یه دختر جوانِ نیروی آزاد علاوه‌بر شکستِ کاری، شکست شخصیتی خورد(!) اگر در خودتون حسادت می‌بینید، همین امروز چهل حدیث امام خمینی رو قرض بگیرید. همین امروز بخش حسادت رو بخونید. همین امروز لیست بنویسید به کیا در چه مورد حسادت می‌کنید. اگر در دسترسن بهشون هدیه بدید. راه حل رفع حسادت هدیه دادنه و از همونی که بهش حسودی می‌کنید در همون زمینهٔ حسادت‌تون جلوی بقیه تعریف کنید. این‌قدر هدیه بدید و این‌قدر تعریف کنید که نفس‌تون ذلیل و خوار شه. اون‌وقت خود به خود می‌رسید به مرحلهٔ یادگیری‌. یا ازش یاد بگیرید و شما هم بهتر شید، یا به‌جای اون حسنه‌ای که ندارید، یک سیئه از خودتون حذف کنید. حتی جگر داشته باشید و از همون آدم بخواید بهتون اون تفاوت رو آموزش بده. برید حدیثای حسادت رو بخونید؛ حسادت ایمان‌تون رو می‌سوزونه... خودتون که جای خود(!) همین امروز. فردا دیره. و ما آخرالزمانیم...

این‌که این‌قدر خوب عمل کردم که همهٔ معلمای ضدانقلاب و بی‌تفاوت، موندن عقب و نوجوان‌ها برای من سرودست می‌شکنن رو تقدیم می‌کنم به خودت ذبیحِ پاکدامن‌م... می‌خوام این‌قدر سطح و کیفیت‌م رو ببرم بالا و این‌قدر کلاس‌هام و سوالات‌م رو تدریس‌م رو بهتر و بهتر و بهتر کنم، که هر دانش‌آموزی پا به کلاس‌م گذاشت و برگشت خونه بگه فقط همون معلم‌م عالیه که روی کوله‌پشتی‌ش عکس سیدعلی خامنه‌ای و سیدمجتبی خامنه‌ایه... می‌خوام طوری کیفیت رو به خاک‌وخون بکشم که هرکس در دلش ذره‌ای بغضِ تو رو داره، از شدت حقارت و حسادت روح و روان و کارش به هم بریزه و هرکس ذره‌ای محبت تو در دلشه، گووووووووشت بشه به تنش. ذبیحِ پاکدامن‌م؛ خدای تو شاهده که من تابستون رو درنوردیدم که معلمِ پسرهات شم و برات کارگزار و رئیس‌جمهور تربیت کنم... نذاشتن چون نمی‌ذارم بی‌آموخته کسی بره پایهٔ بالاتر... چون یه رئیس‌جمهورِ خادم اول از همه باید خودش حق و جایگاه‌ش به حق باشه... واگرنه کجا حق رو بشناسه... خدای تو خی‌لی چیزها رو شاهده... من همین‌جایی که هستم این‌قدر خوب کار کنم این‌قدر عالی تلاش کنم که فقط اسم تو بالا و بالاتر بره... این دخترا مادرانِ نسلِ بعد از اینن... من تلاش می‌کنم مادرِ شهید رئیسی برات تربیت کنم... مادرِ قاسم سلیمانی... مادرِ حاجی‌زاده... مادرِ باقری... مادرِ فخری‌زاده... «همون معلمی که روی کوله‌ش عکس خامنه‌ای داره... همون از همه بهتره». من با کینهٔ مقدسی دارم برات نفس‌نفس می‌زنم که جز با قصاص وخونخواهی‌ت خاموش نمی‌شه... من نفر به خونخواهانت اضافه خواهم کرد. تا وقتی دنیا رو به خونِ قاتلین‌ت سیراب کنم. امضا: سربه‌راه.

بسم اللّه. نماز عصر + واقعه✅ چای + آشپزی (هوس ته‌چین کردم) + واقعه✅ دون کردن انار✅ نماز مغرب + واقعه✅ آماده کردن وسایل و لوازم و برنامهٔ فردا✅ نماز عشا + واقعه✅ شام✅ تجمع✅ شروع ویراستاری جدید + واقعه❌ (تخت گرفتم خوابیدم☺️)

تستِ گروه اسمی (فارسی هشتم و نهم): کدام نوع وابسته در جملهٔ خبری زیر مشاهده نمی‌شود؟ «یک کشتی باربر، بر اثر برخورد با مین دریایی و انفجار حاصل از آن، غرق شد.» الف) صفت شمارشی ب) صفت بیانی (فاعلی) پ) صفت بیانی (نسبی) ت) صفت اشاره 😎✌️🇮🇷

❣🇮🇷دانشگاه فردوسی مشهد🇮🇷❣

هی کانال‌م رو باز و این عکس رو نگاه می‌کنم و قلب‌م نورانی می‌شه❣ آخر گذاشتم‌ش پروفایلِ ایتا و شادم❣ بچه‌های سیدعلی باید دانشگاه رو دست بگیرن... بچه‌های سیدعلی باید دانشگاه رو تصرف کنن... بچه‌های سیدعلی باید دانشگاه رو تسخیر کنن... بچه‌های سیدعلی باید همه‌کارهٔ دانشگاه بشن... بچه‌های سیدعلی باید دکتر و مهندس و جراح و پرستار و حساب‌دار و بانک‌دار و خدمت‌گزارِ حکومتِ شیعه از دانشگاه فارغ‌التحصیل بشن... این عکس باید پرجمعیت باشه؛ پر از دختر با حجابِ اصیل و زهراییِ چادر... پر از پسر با لباس‌های مزیّن به تصویر سیدعلی...

هم فردوسیِ حکیم هم سیدعلیِ حکیم با عطرِ علم و حکمت، پراکنده در تصویر خی‌لی خوشگله❣ خی‌لی خی‌لی خوشگله❣

من از اساس آدمِ معتدلی نیستم! نشون به اون نشون که شما وقتی غذاتون خراب می‌شه، بازم قابلِ خوردنه... اما من وقتی غذا خراب می‌کنم «مرگ حق دارد که از ما روی برگردانده است... زندگی در کامِ ما زهرِ هلاهل ریخته»! وَ وقتی شما غذاتون خوب می‌شه، بازم تهِ قابلمه برای فردا ناهارتون می‌مونه، اما من وقتی غذام خوب می‌شه، دوستام بعد از لیسیدنِ قابلمه و ضرب گرفتن پشت‌ش، برام می‌خونن «تو دست‌ت دارچین دارد... وَ هِل در آستین دارد»! بله! «دیوانه‌ها آدم به آدم فرق دارند».

گرچه عکسی که صبح گذاشتم هم خودش تبیینه، اما چون در پروفایلِ شادم، با اخبارِ فرانسه کار می‌کردم، روی عکسِ خوشگلِ آقای فردوسی و آقاجان، این رو گذاشتم🥲 خدا به خفت و ذلت به هلاکت برسونه هرکی به دروغ، ناامیدی و ترس القا کرد و مغزهای جاهل و بدون بررسی رو شست‌وشو داد و خودتحقیری رو باب کرد و دلخوشی‌های کوچیکی مثلِ پروفایلِ دوست‌داشتنی گذاشتن رو هم از ما گرفت که از تبیین عقب نمونیم.

تجمعِ جای خونه که می‌رم، چادرمشکیِ دمِ دستی‌م و می‌پوشم. این چادر رو هر دو هفته می‌شورم نه مثل چادر اصلی‌م هفته‌ای یک بار. امشب وقتی سرم می‌کردم بوی خیابون می‌داد. بوی دودِ ماشین و گردوغبار و خاک و هوای مخصوصِ خیابون. یادِ مشّایه افتادم... چادرم اون‌جا بوی بیابون می‌گیره... خوشحال شدم و بوسیدم‌ش... هر یک شبِ این خیابون، یه اربعین بود و چه افرادی که از دست دادن و خدا... خدای بزرگ... خدای مهربون... خدای بخشنده... خدای پوشانندهٔ خطاها... منِ خطاکار رو رحم کرد و... اجازه داد بی حتی یک شب غیبت... تحت هر شرایطی... امیدِ امامی باشم که تو هر پیام‌ش به وجودِ منِ بی‌ارزش، کفِ خیابون دلگرمه... سبحان‌اللّه... سبحان‌اللّه که وقتی #الغارات می‌خوندم و برای این‌که امیرالمؤمنینِ عالَم دلگرمی نداشته غصه می‌خوردم و برای لشکر نداشتنِ پسرش ظهرِ عاشورا، قلب‌م می‌سوخت... سبحان‌اللّه که همیشه می‌ترسیدم پاش که برسه، اسیرِ بهانه‌ها شم و... استغفراللّه... أعوذ باللّه...  الحمدللّه... الحمدللّه... الحمدللّه...‌ دویست و سی شب رو رد کردیم؟ این چادر شهادت می‌ده من دویست و سی شب دلگرمیِ امامی بودم که ندیدم‌ش............ آخ... خدایا من از جهنم‌ت وحشتی ندارم... جهنم‌ِ شما، نتیجهٔ اعمالِ خودمه... تنی که به گناه خو کرده رو جز آتش چی پاک کنه؟! من از برهنه محشور شدنِ رستاخیز وحشت دارم... خدایا من دویست و سی شب... سرما و گرما... مریضی و حال‌نداری... کار و مشغله و بی‌خوابی... مشکلاتی که فقط خودت می‌دونی... دلگرمیِ امامی بودم که حتی صداش رو نشنیدم... به دلِ امام‌م قسم‌ت می‌دم قیامت من رو با همین چادر و پوشیده محشور کن... آبروی منِ بی‌آبرو رو پیشِ امام حسین علیه‌السّلام نگه دار آبرودارِ رازدار...