هم نشین گل اگر باشی معطر می شوی سرتر از صدها گلاب قمصر می شوی همنشین با بی خردبی اعتبارت می کند پیش استاد سخن بی شک سخنور می شوی از زمین بگذر مسافر خانه ای متروکه است آسمان باشی گذرگاه کبوتر می شوی هم صدای بلبل خوشخوان نباشی جغد شوم پیش لامذهب بدان کم کم تو کافر می شوی عشق را معنی به بد مستی مکن سنگ صبور پیش لیلای زمان مجنون دیگر می شوی

مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم با خیال چشم مستت از می و مستی گذشتم دامن گلچین پر از گل بود از باغ حضورت من چو باد صبح از آنجا با تهی دستی گذشتم من از آن پیمان که با چشم تو بستم سال پیشین گر تو عهد دوستی با دیگری بستی گذشتم چون عقابی میزنم پر در شکوه بامدادان من که با شهبال همت زین همه پستی گذشتم پاکبازی همچو من در زندگی هرگز نبینی مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم #محمدرضا_شفیعی_کدکنی

گفتی شتاب رفتن من از برای توست آهسته تر برو که دلم زیر پای توست با قهر میگریزی و گویا که غافلی آرام سایه‌ای همه جا در قفای توست سر در هوای مهر تو رفت و هنوز هم در این سری که از کف ما شد هوای توست چشمت رهم نمیدهد به گذر گاه عافیت بیمارم و خوشم که دلم مبتلای توست خوش میروی به خشم و به ما رو نمیکنی این دیده از قفا به امید وفای توست ای دل نگفتمت مرو از راه عاشقی؟ رفتی، بسوز، این‌همه آتش سزای توست ما را مگو حکایت شادی که تا به حشر مایئم و سینه‌ای که در آن ماجرای توست بیگانه‌ام ز عالم و بیگانه‌ای ز ما بیچاره آن کس که دلش آشنای توست بگذشت و گفت این به قفس افتاده کیست این مرغ پر شکسته محزون همای توست #سهیل_مطوری

خوش آن نیاز که رفعِ حیا تواند کرد نگاه را به نگاه آشنا تواند کرد خوش آن نگاه که در آشنایی اوّل شروع در سخن مدّعا تواند کرد خوش آن غرور که وام دوصد جواب سلام به یک کرشمه‌ی ابرو ادا تواند کرد خوش آن ادا که هزاران هزار وعده‌ی ناز به نیم جنبش مژگان روا تواند کرد خوش آن فریب که در عین تیغ راندن‌ها علاجِ دعویِ صد خون‌بها تواند کرد خوش است طرزِ اداهای خاص با وحشی خوش آن که پیرویِ طرزِ ما تواند کرد #وحشی_بافقی

دم به دم تنگ كنم داير‌ه‌ی خلوت خويش تا بدانجا كه دهم دل به دل صحبت خويش دوری و دوستی و حرف كم و رنجش كم با چنين شيوه توان داشت نگه عزّت خويش! زود رنجيدن اگر جرم منِ ساده دل است جمع ياران ابدی باد و مرا عزلت خويش #معینی_کرمانشاهی