تو مرامم نیست ازت دل بکنم ‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎

یارا، بهشتْ صحبتِ یارانِ همدم است دیدارِ یارِ نامتناسب، جهنم است هر دم که در حضور، عزیزی برآوری دریاب کز حیات جهانْ حاصل، آن دَم است نه هَرکه چِشم و گوش و دهان دارد آدمی‌ست بَس دیو را که صورتِ فرزندِ آدم است هرگز حَسَد نبُرده و حسرت نخورده‌ام جز بر دو رویِ یارِ موافق که در هم است آرام نیست در همه عالم به‌اتفاق، ور هست در مجاورتِ یارِ محرم است دنیا خوش است و مال عزیز است و تن شریف؛ "لیکن رفیق بر همه چیزی مُقدّم است" #سعدی

ماسک بر لب عشوه پنهان خود دارد گلم خنده با چشمان پر  مژگان خود دارد گلم گاهگاهی هم پیامک می فرستد صبح ها یاد ما را در دل و در جان خود دارد گلم گفت روزی با تو و عشق تو من مومن شدم برگمانم  تکیه بر ایمان خود دارد گلم از نگاه مهربانش می توان فهمید باز او  وفا بر عهد و بر پیمان خود دارد گلم می کند ارشاد مویش را نسیم صبحگاه حرفها با زلف زرافشان خود دارد گلم فارسی را چونکه  با رشتی تلفظ می کند لهجه ی شیرین خوش الحان خود دارد گلم #تقی_شیرین_زاده

چشم من، چشم تو را دید ولے دیدہ نشد من همانم ڪہ پسندید و پسندیدہ نشد . یاد لب‌هاے تو افتادم و با خود گفتم غنچه‌اے بود ڪہ گل ڪرد ولے چیدہ نشد . من نظربازم و ڪم معصیتے نیست ولی چہ بسا طعنہ زدن‌هاے تو بخشیدہ نشد . اے ڪہ مهرت نرسیدہ است بہ من، باور ڪن هیچ ڪس قدر من از قهر تو رنجیدہ نشد . عاشقت بودم و این را بہ هزاران ترفند سعے ڪردم ڪہ بفهمانم و فهمیدہ نشد #سجاد_سامانی

انگار که از مشت قفس رستی و رفتی یک‌باره به روی همه در بستی و رفتی هر لحظه‌ی همراهی ما خاطره‌ای بود اما تو به یک خاطره پیوستی و رفتی نفرین به وفاداری‌ات ای دوست که با من پیمان سر پیمان شکنی بستی و رفتی چون خاطره‌ی غنچه‌ی پرپر شده در باد در حافظه‌ی باغچه‌ها هستی و رفتی جا ماندن تصویر تو در سینه‌ی من! آه! این آینه را آه که نشکستی و رفتی #فاضل_نظری ‌ ‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎

چگونه بال زنم تا به ناکجا که تویی بلندمی پرم اما ، نه آن هوا که تویی تمام طول خط از نقطه ی که پر شده است از ابتدا که تویی تا به انتها که تویی ضمیر ها بدل اسم اعظم اند همه از او و ما که منم تا من و شما که تویی تویی جواب سوال قدیم بود و نبود چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا که تویی به عشق معنی پیچیده داده ای و به زن قدیم تازه و بی مرز بسته تا که تویی به رغم خار مغیلان نه مرد نیم رهم از این سفر همه پایان آن خوشا که تویی جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا کسی نشسته در آنسوی ماجرا که تویی نهادم آینه ای پیش روی آینه ات جهان پر از تو و من شد پر از خدا که تویی تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای نوشته ها که تویی نانوشته ها که تویی #حسین_منزوی