نظم نداره و فعلا خیلی چیز خاصی توش نیست ولی خب کم کم هم منظم میشه هم کتاب های خوبی بهش اضافه میشه و البته اونایی که خودم خوندم رو روش علامت میزنم.

.

یه نظری دارم، نمی‌دونم دقیقاً کدوم متفکر به این شکل بهش اشاره کرده، ولی ملاصدرا، علامه طباطبائی و خیلی از متفکران مسلمان و البته افلاطون هم یه چیزی شبیه این چیزی که می‌گم رو گفتن. یه متفکری هم هست به اسم آقای (William Whewell)؛ این آقام یه چیز شبیه این چیزی که من می‌خوام بگم رو گفته. حالا این‌که این‌همه دارم نام می‌برم، برای اینه که فکر نکنین این عقیده منه؛ نه، قبل منم خیلیا گفتند. حالا چی می‌خوام بگم؟ چند وقتی با یه نگاه کل‌نگری قرآن می‌خوندم. از اون طرف هم از کتاب‌های دبیرستان یه جمله از امیرالمومنین علیه‌السلام توی ذهنم بود که بر میانه‌روی تأکید داشت، و البته چندباری هم توی ویژگی‌های انسان جاهل خونده بودم که می‌گفت جاهل دائم در افراط و تفریط به سر می‌بره. حالا این‌ها چه ربطی به هم داره؟ برگردم به قرآن؛ اگه داستان‌های قرآن و نصایحش رو بخوام تو سه چیز خلاصه کنم، می‌گم: شهود، عقل، تجربه. یعنی چی؟ یعنی آدمیزاد سه تا ابزار اصلی داره تو زندگیش که اگر از هر کدوم به تنهایی و به شکل افراطی استفاده کنه، دچار جهل می‌شه. فال‌گیر و دعانویس و جن‌گیر و خرافه از کجا میاد؟ عرفان کاذب چطور؟ تفکر دکارتی و سیمزی چطور؟ اینا همه جهل‌ه؛ جهلی که از افراط در یک ابزار و تفریط در ابزار دیگه به وجود میاد. حالا فکر کنید که هر قشر از جامعه‌ی ما «جامعه‌ی بزرگ انسانی و جهانی» روی یکی از این ابزارها داره پا فشاری می‌کنه و ابزارهای دیگه رو رها کرده و مردم هم دارن ازشون پیروی می‌کنند. و اون‌جایی که خدا توی قرآنش می‌گه تعداد اندکی از شما هدایت می‌شوید، به نظر من دقیقاً منظورش همینه.🧑‍🦼🧑‍🦽🧑‍🦯

ما مال خداییم💫 «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مُجَدِّدَ دِينِكَ وَ مُحْيِيَ شَرِيعَتِكَ» پ.ن) کاش قنوت نمازشون در حق همه ما مستجاب بشه.

اللّٰهُمَّ بَلِّغْ مَوْلانَا الْإِمامَ الْهادِيَ الْمَهْدِيَّ🕊

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم، اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم. یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا، افتادم و باید بپذیرم که بمیرم. یا چشم بپوش از من و از خویش برانم، یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم. این کوزه ترک خورد چه جای نگرانی ست؟ من ساخته از خاک کویرم که بمیرم. خاموش مکن آتش افروخته ام را، بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم. -فاضل نظری.

همه ی ما در خودمان یک بتی داریم؛ بت است از آن جهت که آن را می‌پرستیم؛ ویژگی محبوبمان است، به آن مباهات می‌کنیم. مثلاً آن یکی بر خودش فخر می‌کند که عجب دانشمندی هستم؛ چه فهمی دارم! آن دیگری هر جا که می‌نشیند، از لطافت قلب پاک و مهربانش می‌گوید، از تمام چشم‌پوشی‌ها و خطابخشی‌هایش. سوار کمرمان است، مانند بختک آویزان گردن ماست، دست‌هایش را می‌گذارد روی چشم‌هایمان، که فراموش کنیم. که بنده ای باشیم از بندگان طفیلی و نان‌خورِ پروردگار، که حتی مستقیماً و بدون واسطه، بر سر سفره ی باری تعالی راهش نمی دهند. و البته که چه خوب بت‌شکنی ست خدای ابراهیم. با تلنگری کوچک، بتمان را چنان در هم می‌کوبد که اگر پوست کلفت نکرده باشیم. با خاطرش می‌لرزیم و چشم‌ می‌گشایم. و این گشایش، خودش لطفی ست از جانب پروردگار ابراهیم. ๛شیفتهــ

نشستم و ۱۰۰ صفحه کتاب خواندم. تقریباً خواندن ۱۰۰ صفحه کتاب، اگر رمان باشد و اگر زبان پیچیده‌ای نداشته باشد، برایم حدوداً ۴۵ تا ۵۰ دقیقه زمان می‌برد. اگر داستان برایم کشش ایجاد کند، شاید هم یک ساعتی را به مطالعه بپردازم و کلمات و جملات جذابش را سوا کنم که بعداً در نوشته‌هایم با ذوق به کار ببرم، اما... این داستان، همین کتابی که می‌گویم، و نظرات ثبت‌شده‌ی افراد خواننده‌ی کتاب، به من ثابت کرد که من متعلق به هیچ‌کدام از اقشار این جامعه نمی‌توانم باشم و می‌توانم متعلق به همه‌ی اقشار آن هم باشم. اتفاقاً به من ثابت کرد که بله شیفته‌! تو، در کمال‌گرایی جاهلانه، از همگان پیشی گرفته‌ای ! و ثابت کرد که بله، می‌توان رمانی نوشت که سه بار تجدید چاپ شود، اما نویسنده هیچ علمی نداشت باشد ، و ثابت کرد که عقیده بسیار متفاوت است. اصلا عقیده کجا، نان خوردن از باور ها کجا... نه می‌توان انقلاب را رها کرد، نه می‌توان با بسیاری از انقلابی‌ها از یک سفره نان خورد. حداقل اگر رمان می‌نویسید، کمی هم مطالعه کنید. بفهمید کلمه کدام است، جمله چیست، داستان چه اجزایی دارد. اصلاً چهار جلد کتاب معرفی‌شده توسط اصیل‌ترین انقلابی قرن را بخوانید. اصلا بروید ببینید امامتان به چه توصیه می‌کند. گل بگیرد سر در نشریات مملکت اسلامی‌مان را؛ گل بگیرند... ๛شیفتهــ

پ.ن) در نظر بگیرید که شیفته جوانی بیش نیست و در نظر بگیرید به قول استادمون بنده همچنان آتش گداخته ام و زغال نشدم پس بهم حق بدین و باهام هم دردی کنید با تشکر.

زمونه ی نامرد...

ما که در سایه ی خورشید معذب بودیم چشممان کور سزاوار همین شب بودیم ...