💠عصام حسین،تحلیلگر عراقی: من با نظر بالکانیزه‌گراها [کسانی که عراق را به سمت تجزیه قومی و مذهبی می‌کشانند] موافقم که حکومت عراق باید مرکزی باشد! 🔸روبیو از بالکانیزه شدن عراق، یعنی تجزیه عراق، هشدار داد؛ اما توماس باراک راه‌حل را در مرکزی بودن دولت و لغو فدرالیسم‌ها دید. به همین دلیل، از ترس بالکانیزه شدن عراق، من طرف مرکزیت را می‌گیرم. 🔸اما طنز ماجرا اینجاست که بالکانیزه‌گراها از حرف روبیو فقط آن بخشی را برداشتند که به موضع‌شان می‌خورد و حرف توماس باراک را رها کردند، چون به آن‌ها نمی‌خورد. نخستین کسانی که پس از سال ۲۰۰۳ تلاش کردند عراق را بالکانیزه کنند، همان گروهی هستند که امروز از بالکانیزه شدن هشدار می‌دهند. گروه بالکانیزه‌گرا یک ایده پس از ۲۰۰۳ دارند: اگر عراق صد بار هم بالکانیزه شود، مهم این است که قدرت در دست یک شیعه نماند. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 عبدالله العتیبی، کارشناس قطری: تبادلِ پیشنهادها دربارهٔ تنگهٔ هرمز نشان می‌دهد که طرف‌ها در حالِ آزمودنِ خروجی‌ای سیاسی از تشدیدِ بحران هستند. و اگر کشورهایِ منطقه بتوانند تفاهمی عملی دربارهٔ مدتِ گشایش و شمارِ کشتی‌ها و نوعِ تضمین‌ها شکل دهند، این امر می‌تواند آزادیِ کشتیرانی را تضمین کند و نگرانی‌هایِ امنیتی را برطرف سازد، و در همین‌جاست که این تفاهم به دروازه‌ای برایِ متقاعدکردنِ واشنگتن به تخفیفِ محاصرهٔ دریایی بدل می‌شود. اینجاست که منطقه از جایگاهِ متأثر از بحران فراتر می‌رود و به جایگاهِ شریک در کنار شروطِ خروج از آن و تدارکاتِ پساِ آن می‌رسد. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 چرا دولت عراق و چارچوب هماهنگی شیعیان در برابر تصمیم آمریکا درباره هواپیماهای ایرانی عقب‌نشینی کرد؟ (قسمت اول) 🔸 چرا کار به جایی رسیده است که دولت عراق و در پی آن، احزاب چارچوب هماهنگی (الإطار التنسيقي) در برابر تصمیم آمریکا برای جلوگیری از فرود هواپیماهای ایرانی در فرودگاه‌های عراق رضایت داده‌اند؟ 🔸 ساده‌انگارانه است اگر این مسئله را صرفاً نتیجه فشارهای کنونی آمریکا بدانیم. ریشه‌های این تحول بسیار عمیق‌تر است و باید آن را در مجموعه تحولات سیاسی و امنیتی پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ جست‌وجو کرد؛ تحولات بزرگی که یکی از مهم‌ترین آنها شهادت سید حسن نصرالله بود. 🔸 شهیدنصرالله عملاً موتور محرک محور مقاومت، هماهنگ‌کننده جبهه‌های مختلف و یکی از مهم‌ترین چهره‌های دارای وزن سیاسی در این محور بود. او توانایی ایجاد ارتباط میان ساحت‌های مختلف مقاومت و به حرکت درآوردن آنها را داشت و عراق نیز در این منظومه، جایگاه ویژه‌ای داشت. 🔸 با حذف این عنصر کلیدی، محاسبات تغییر کرد. نگرانی‌هایی که پیش‌تر پشت درهای بسته مطرح می‌شد، به تصمیم‌های سیاسی تبدیل شد و ترس‌هایی که در اتاق‌های محرمانه درباره آنها گفت‌وگو می‌شد، کم‌کم خود را در مواضع علنی نشان داد. 🔸 با افزایش پیام‌های تهدیدآمیز اسرائیل، برخی نیروهای سیاسی عراق محاسبات خود را بر اساس یک پرسش اساسی بازتعریف کردند: اگر جنگ گسترش پیدا کند چه خواهد شد؟ و اگر در نهایت، حاکمیت و ساختار سیاسی عراق هزینه این جنگ باشد چه؟ 🔸 چند روز پیش از جنگ اخیر نیز هشدارهایی درباره هرگونه کمک به ایران مطرح شد. هم‌زمان، برخی جریان‌هایی که پیش‌تر سلاح خود را کنار گذاشته بودند، محاسبات خود را بر یک فرض مشخص بنا کرده بودند: سقوط نظام جمهوری اسلامی ایران. حتی برخی از آنها منتظر تحقق این اتفاق نماندند و از همان زمان به «روز بعد از سقوط» فکر می‌کردند. 🔸 از این منظر، حضور تام باراک فرستاده ویژه امریکا در عراق معنای متفاوتی پیدا می‌کند. او لزوماً با جریانی مواجه نبود که نیاز داشته باشد از نقطه صفر، نگرش آن را تغییر دهد. برخی نیروها پیش از این، بخش مهمی از مسیر تغییر موضع و بازتعریف جایگاه خود را طی کرده بودند. بنابراین، برای ایجاد این تغییر، الزاماً به اقناع گسترده یا فشار مستقیم نیاز نبود؛ زمینه سیاسی تا حد زیادی از قبل فراهم شده بود. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 چرا دولت عراق و چارچوب هماهنگی شیعیان در برابر تصمیم آمریکا درباره هواپیماهای ایرانی عقب‌نشینی کرد؟ (قسمت دوم) 🔸 اما مسئله اصلی در جای دیگری خود را نشان داد. جریانی که سلاح خود را کنار گذاشته بود، به‌تدریج با فاصله گرفتن از پایگاه اجتماعی‌ای مواجه شد که سال‌ها با گفتمان مقاومت زیسته بود. سرعت این تغییر و فاصله آن با گذشته به اندازه‌ای بود که گفتمان جدید به‌سادگی نمی‌توانست افکار عمومی را با خود همراه کند. ‼️ سپس ضربه دیگری وارد شد: آن فرضی که بخشی از این جریان‌ها بر اساس آن محاسبه کرده بودند، یعنی سقوط نظام ایران، محقق نشد. ❓ پس چه چیزی باقی ماند؟ آرشیو گذشته. 🔸 بازگشت به تصاویر قدیمی، عملیات‌های گذشته و ادبیات مقاومت آغاز شد؛ گویی می‌توان از سرمایه گذشته برای توجیه مواضع امروز استفاده کرد. به‌تدریج، یک فعالیت رسانه‌ای نیز شکل گرفت که تلاش می‌کرد بخش‌هایی از گذشته را بازخوانی و تصویر این جریان‌ها را بازسازی کند؛ در این مسیر نیز از وبلاگ‌نویسان و اینفلوئنسرها استفاده شد. 🔸 اگر بخواهیم این رویکرد را صریح‌تر بیان کنیم، منطق آن چیزی شبیه این است: «تصویر ما را بازسازی کن، آرشیو مقاومتی ما را به مردم یادآوری کن و به ما کمک کن تا اقدامات امروزمان را توجیه کنیم.» 🔸 از همین زاویه می‌توان فهمید چرا برخی از این فعالان رسانه‌ای امروز بر مخالفت با جلوگیری از فرود هواپیماهای ایرانی تأکید می‌کنند. مسئله فقط خود این تصمیم نیست؛ بلکه تلاش برای جلوگیری از آشکار شدن یک شکاف است: شکاف میان جریان سیاسی مورد حمایت آنها و محیط اجتماعی شیعی، و همچنین شکاف میان گذشته مقاومتی این جریان‌ها و مواضع کنونی‌شان. 🔸 در این میان، فعال رسانه‌ای تلاش می‌کند تصویر گذشته را بازسازی کند و آرشیو مقاومتی جریان را دوباره به جامعه یادآوری کند؛ اما رهبر سیاسی همان جریان، از بیان صریح موضع خود پرهیز می‌کند تا وارد تقابل مستقیم نشود یا برای خود در برابر تام باراک هزینه و حرج سیاسی ایجاد نکند. 🔸 در نتیجه، آنچه امروز در مسئله هواپیماهای ایرانی دیده می‌شود، صرفاً یک تصمیم اداری یا محصول فشارهای مقطعی نیست؛ بلکه بخشی از یک روند بزرگ‌تر است: تغییر محاسبات سیاسی در عراق پس از تحولات ۷ اکتبر، کاهش نقش برخی چهره‌های محوری مقاومت، افزایش نگرانی از گسترش جنگ، تغییر مواضع برخی جریان‌ها و در نهایت، تلاش برای جمع کردن فاصله میان گذشته و مواضع امروز. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 ابراهیم الامین سردبیر روزنامه الاخبار نزدیک به حزب الله نوشت: 🔸 دو سال از شهادت سید حسن گذشته است و مردم به این سادگی از شوک آن بیرون نخواهند آمد. اما مسأله صرفاً به خستگی ناشی از احساس فقدان محدود نمی‌شود؛ چرا که مردم مقاومت به فقدان عادت کرده‌اند و در ذهن و قلب خود داستان‌هایی دارند که فقدان را به نعمت تبدیل می‌کند، نه به مصیبت؛ توانایی‌ای که مؤمنان به‌ دلیل برخورداری از آن شایسته غبطه‌اند. اما نکته مهمی که باید مورد توجه قرار گیرد و دشمن نیز به‌طور طبیعی می‌داند که امروز وجود دارد، مسأله انتقام و خونخواهی است. اگر هدف جنگی که در همه جبهه‌ها جریان دارد، جلوگیری از استراحت طرف مقابل و فرصت ندادن به او برای نفس گرفتن و اندیشیدن به آینده باشد، اسرائیل کاملاً آگاه است که جنگ پایان نیافته و پایان نخواهد یافت. درس‌هایی که پس از طوفان‌الاقصی به دست آمده، به‌ سادگی به ما می‌گویند که با دشمنی مواجهیم که نمی‌توان با او زندگی کرد. همچنین این باور در میان رهبران و بدنه اجتماعی آن وجود دارد که این موجودیت نمی‌تواند در اینجا باقی بماند؛ نه به‌عنوان یک موجودیت سیاسی، نه با ساختارهای نهادی و حتی نه در سطح جامعه. 🔸مهم‌ترین چیزی که باید بدانیم این است که ایده انتقام، یک اقدام صرفاً خونخواهانه به شیوه قبایل نیست؛ بلکه مأموریتی جامع و یکپارچه است که در آن، اعتقاد کامل به عادلانه بودن این اقدام وجود دارد و اصرار بر تحقق آن با بهترین نتایج نیز وجود دارد؛ اما در عین حال، به تدبیر و مکر نیاز دارد؛ تدبیری که مکر بنی‌اسرائیل در برابر آن ناچیز است. مهم‌تر از همه اینکه این امر به پایداری و استمرار نیاز دارد؛ پایداری‌ای که راه خود را با نسل جدیدی که «نسل طوفان» نامیده می‌شود، پیدا خواهد کرد. و ما، چه پیش از دشمن، چه پس از آن یا همزمان با او، خواهیم فهمید که مجازات عادلانه این دولت، حکومت، مردم و نهادهایش، اقدامی عادی نیست؛ بلکه یکی از پرهیاهوترین رویدادهای تاریخ خواهد بود؛ رویدادی که تاریخ از آن به‌عنوان یکی از روشن‌ترین جلوه‌های عدالت یاد خواهد کرد. اکنون روشن شده است که مبارزه با دشمن اشکال گوناگونی دارد، اما آنچه مقاومت در لبنان و فلسطین به آن نیاز دارد، اقدامی از نوعی متفاوت است؛ اقدامی که در آن، برخی از خبیثانه‌ترین و دردناک‌ترین اقدامات دشمن مورد شبیه‌سازی قرار گیرد و شناخت بیشتری از همه ابعاد این دشمن به دست آید؛ شناختی که تمام جامعه آن و همه درهای آن را دربرگیرد و راه ورود به اتاق‌های خانه کاغذی‌اش و نفوذ به ذهنش را پیدا کند. 🔴هدف از این کار، رمزگشایی از ایدئولوژی‌ای که آن را منسجم و قدرتمند نگه داشته نیست؛ زیرا این تلاشی بی‌فایده است. بلکه هدف، رسیدن به همان نقطه‌ای است که او زمانی به آن رسید؛ هنگامی که وارد ذهن ما شد. او صرفاً آنچه را که ما می‌گوییم نشناخت، بلکه به بخشی از دستور کار ما، سازوکارهای فعالیت ما و حتی انتخاب ابزارهایمان تبدیل شد. در آن صورت، ما نیز نوار مشابهی خواهیم داشت؛ نواری به ضخامت تمام کتاب تاریخ، نه صرفاً در اندازه یک برگ کاغذ؛ نواری که از آن اقداماتی بیرون خواهد آمد که حق هر کسی است که در زمین عدالت را‌طلب می‌کند. و تنها در آن روز است که می‌توانیم در برابر آرامگاه سید حسن بایستیم؛ نه برای قرائت فاتحه و ریختن اشک، بلکه برای ادای احترامی واقعی به یاد و خاطره کسی که همچنان شاهدی بر حقانیت مقاومت و توانایی آن برای تحقق پیروزی است. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 دکتر تارک خوری، نمیانده سابق مجلس اردن: در چنین روزی سید حسن نصرالله به شهادت رسید، و از آن روز، غیابی هست که به آن خو نگرفته‌ام، و خلأیی که هیچ‌کس پرش نکرده است. 🔸 دلتنگت هستم، سید. دلتنگِ حضورت، دلتنگِ صدایت، دلتنگِ آن لحظه‌ای که بر صفحه‌نمایش نمایان می‌شدی و از ثباتت چیزی، از یقینت چیزی، و از روحیه‌ات آن‌قدر به ما می‌بخشیدی که احساس کنیم در این امت هنوز کسی برپاست. و دلتنگِ پدرم نیز هستم. پیش از هر سخنرانیِ تو با من تماس می‌گرفت تا از دستم نرود: «طارق، سید می‌آید». پس هرچه در دست داشتم رها می‌کردم و منتظر می‌ماندم. پدرم رفت، سپس تو رفتی، و دو صدا در درونم باقی ماند. صدایِ پدرم که مرا فرامی‌خواند تا تو را بشنوم، و صدایِ تو که آن احساسی را به من می‌بخشید که امروز جز با یک کلمه نمی‌توانم توصیفش کنم: عزت. برایِ تو گریه می‌کنم، سید، و برایِ کسِ دیگری گریه نمی‌کنم. از ذهنم نمی‌روی، نه شب و نه روز. در درونم زندگی می‌کنی، همان‌گونه که پیشِ چشمم حاضر بودی. دلتنگت می‌شوم، دلتنگت هستم، دلتنگِ صدایت و انگشتِ برافراشته‌ات و لبخندت و سخنانت که سرمان را بالا می‌گرفت و می‌گفتیم که تنها نیستیم. چقدر آرزو داشتم بارِ دیگر پدرم را بشنوم که به من می‌گوید: «طارق، سید می‌آید». ❤️و چقدر آرزو داشتم که تو بیایی. سلام بر تو، سید، در این سالگرد و در هر روز. برخی غیاب‌ها مرگ‌اند، و برخی غیاب‌ها حضوری بی‌پایان. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠او را در قابِ تلویزیون، همان‌گونه که بود، دیدم 🔸نویسنده: عبدالجواد طهرانی در سالگردِ شهادتِ سید حسن نصرالله، روایتی شخصی از خاطراتِ نسلی که کودکی‌اش با صدایِ او گره خورده بود؛ از شب‌هایِ سخنرانی که خانواده‌ها را پایِ صفحه‌نمایش می‌نشاند، تا لحظه‌ای که خبرِ شهادت ایشان رسید. در ادامه، مروری بر تصویری که دشمنان، دیپلمات‌ها و کارشناسانِ غربی و اسرائیلی از جایگاهِ او ترسیم کرده‌اند؛ از نتانیاهو که حذفِ او را «شرطِ ضروریِ تغییرِ موازنهٔ قدرت در منطقه» خواند، تا دنی آیالون که او را «زیرک‌ترین رهبرِ جهانِ عرب -و خطرناک‌ترین» نامید. «نصرالله، هم در داخل و هم در سطحِ منطقه، شخصیتی بزرگ‌تر از زندگی بود؛ رهبری بسیار کاریزماتیک و خطیبی درخشان.» — دانیل سوبلمن، استادِ دانشگاهِ عبریِ اورشلیم این یاداشت را در شعوبا بخوانید ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba