اسدالله 💚

نوحه‌ی ماندگار «قافله‌سالار تویی خواهرِ من» 🎤حاج حسین فخری 🗓دهه‌ی شصت 🎼 برای چند دقیقه همه چیز را رها کنیم و خود را در فضای اجرای این اثر تصور کنیم. 📖 هر اتفاقی که ما در زندگی تجربه می‌کنیم، نمونه عظیم‌تر و عمیق‌تری در عالم دارد. این‌طور است که ما رنج و غم را تاب می‌آوریم. غممان هرچقدر بزرگ، به آنچه بر اهل‌بیت گذشته که می‌رسیم، سربه‌زیر می‌شویم و با بوی تربت کربلا سرریز می‌شویم از چشم‌ها. #خانم_زینب‌سلام‌الله‌علیها ✨🖤✨@mastoooor .

. هنوز هم وقتی انگشت هام، اسمتان را روی کیبرد میکوبد و نشانکِ گردِ کروم تویِ خودش میچرخد، پیدایتان میکنم. یک گوشه از این دنیای ابریِ نامرئی، یک گوشه از این ماتریکس، جایی هست که به دادم برسد و بگوید، خیالی در کار نیست. واقعیت زیر خروارها خاکی که این سالها روی هم انباشت شده، گم نشده. اگر الان بودید، افتاده بودید توی سرازیری ۴۰ سالگی و حتما برای خودتان، اهل و عیال داشتید. #۲۲ @banoo_nevesht

کتاب زرد کتاب سفید کتاب قرمز، سبز... هرچی! بالاخره باید یک راهی برای امحاء این آدامس چسبیده به زیر ذهنم، پیدا کنم. آدامسش کوچولویه ولی خب دیگه... #جویدگی @banoo_nevesht

یک پیشنهاد خوب برای شما سووشون https://fidibo.com/book/177431-سووشون بالاخره نسخه صوتی این کتاب رسید. چه دیر و چه هیجان انگیز... با صدای سحر بیرانوند ارتباط نمی‌گیرم ، امیدوارم اون یکی خوب باشه. #صدبار_بخوانیم :) @banoo_nevesht

«کمک از بهشت آمده است»، اسم روایتم بود. باید برای ترم جدید می رساندمش. مقرری مان کرده بودند، متن های هم را بخوانیم و خوب بچلانیم. مال من را زهرا برداشت تا با متر و شاقول خودش، انداز، ورانداز کند. بهم گفت: «این قسمت روایتت خودش یه روایت جداست...» راست میگفت و البته خبر نداشت که من آن تکه را قبلا توی یک روایت دیگر، ورز داده بودم و پهنش کرده بودم توی تنور و حسابی برشته اش کرده بودم. اصلا قرار بود آن روایت را بفرستم برای تمرین ترم جدید. دستم و دلم ولی همراه هم نبودند. وقتی کلمه های آن یکی روایت را یکی یکی انتخاب می‌کردم و می‌نوشتم. وقتی داشتم «کمک کردن» را تویِ قابِ نگاه زن های اطرافم اندازه میکردم. انگار داشتم خراش های کهنه، کوچک و پراکنده ی وجودم را پیدا میکردم و بهشان وَر میرفتم تا تازه شوند و رنگشان برگردد به سرخی و کبودی. همینجا بود، دقیقا همینجا بود که افکار فروخورده ی چندساله دوباره نشخوار شدند و برگشتند تویِ مسیر گلو. حبس شدند همانجا و دوباره از نو به گلو دردم انداختند. خب... چه کار کنم؟ تجربه خریدنی نیست. تا راه های رفته و دیده ها و شنیده ها، لباس ضخیم و امن بشوند به وجودمان طول میکشد. تا تن مان پوشش امنی به خود بگیرد، هرچیزی خراش میشود به وجودمان. هر تیغی که پرت شود سمتمان، نوکش میگیرد به پوستمان و می سوزاندمان. و دائما که تنِ آدم به پارچه چرم بلغاری، پوشیده نیست. ولی حتی اگر هم باشد، همیشه یک سُمبه ی پرزورِ تاتاری ، لایِ حرفِ دیگران هست که جایی از وجود آدم را بکوفد و قُر کند و ردش بماند. من آن یکی روایت را حبس کردم تویِ فولدرِ متن هایی که نباید حالا حالاها بهشان سر بزنم. سر نمیزنم تا وقتی که سرم سبک تر شود و ذهنم ورزیده تر. تا وقتی که مغزم را بکشم روی باسکول و اضافه وزن نداشته باشد. تا وقتی هیچی برای نشخوار کردن نمانده باشد. اصلا همچین وقتی هم هست که روزی از راه برسد؟ #رحمت_به_زبان_های_بهشتی #رحمت_به_حرف_های_ابریشمی #عمر_آدم_های_باملاحظه_زیاد @banoo_nevesht

عید مبارک💚