بعد اینکه برنامه‌ی اون خانومای‌ دف‌نواز تموم‌ شد، از بچه‌های مدرسه هم‌ دو سه نفر اومدن و آهنگ خوندن. دوتاشون خیلی صداشون قشنگ بود یعنی اینطوری بگم که فرشته‌ها حنجره‌شون رو بوسیده بودن. حیف این صداها و استعداد.

دیروز که مامان اینا بیرون بودن، داشتم وسایلمو جمع می‌کردم و هم‌زمان انواع تن‌های صدا رو امتحان می‌کردم ببینم چطوری میشه(خیلی سم شد). از اتاق اومدم بیرون یهو دیدم در خونه بازه و مامان‌اینا برگشتن. امیدوارم صدام رو نشنیده باشن همونطور که من صدای کلید رو نشنیدم.

این واقعیت که هوا ابریه ولی خبری از بارون نیست غمگین‌کننده‌ست🥀

پارسال متوجه شدم این آنلاین‌شاپ‌های کتاب جادوگرن‌. جدی جادوگرن. آدمو طلسم می‌کنن تا کتابی که تو انبارشون‌ مونده رو بخری. یه بار‌ من و نرجس با چندتا استیکر و جلد خوشگل خر شدیم و جدی‌ جدی از یکیشون‌ خرید کردیم. هنوز یادم میاد باورم نمیشه چطوری انقدر زود خر شدم. این فقط میتونه تأثیر طلسم باشه و دیگر هیچ.

این دندون عقل چه کوفتیه. جرئت ندارم غذا بخورم

بنظرم حتی بهشت بندر هم دیگه بهشت نیست‌. به غیر چندتا کوچه و خیابون، بقیه‌شون دیگه مثل قبل نیستن.

اخیرا فهميدم خیلی آدمِ "بستگی داره‌"ای هستم. جواب بیشتر سوالایی که ازم می‌پرسن همش همیناست: بستگی داره به شرایط، به آدمش، به فلان، به بهمان. البته غیر این هم نیستم.

دلم میخواد اورشر‌ کنم ولی فهمیدم چیزی برای اورشر‌ کردن ندارم. اکهی