دیروز که مامان اینا بیرون بودن، داشتم وسایلمو جمع می‌کردم و هم‌زمان انواع تن‌های صدا رو امتحان می‌کردم ببینم چطوری میشه(خیلی سم شد). از اتاق اومدم بیرون یهو دیدم در خونه بازه و مامان‌اینا برگشتن. امیدوارم صدام رو نشنیده باشن همونطور که من صدای کلید رو نشنیدم.

این واقعیت که هوا ابریه ولی خبری از بارون نیست غمگین‌کننده‌ست🥀

پارسال متوجه شدم این آنلاین‌شاپ‌های کتاب جادوگرن‌. جدی جادوگرن. آدمو طلسم می‌کنن تا کتابی که تو انبارشون‌ مونده رو بخری. یه بار‌ من و نرجس با چندتا استیکر و جلد خوشگل خر شدیم و جدی‌ جدی از یکیشون‌ خرید کردیم. هنوز یادم میاد باورم نمیشه چطوری انقدر زود خر شدم. این فقط میتونه تأثیر طلسم باشه و دیگر هیچ.

این دندون عقل چه کوفتیه. جرئت ندارم غذا بخورم

بنظرم حتی بهشت بندر هم دیگه بهشت نیست‌. به غیر چندتا کوچه و خیابون، بقیه‌شون دیگه مثل قبل نیستن.

اخیرا فهميدم خیلی آدمِ "بستگی داره‌"ای هستم. جواب بیشتر سوالایی که ازم می‌پرسن همش همیناست: بستگی داره به شرایط، به آدمش، به فلان، به بهمان. البته غیر این هم نیستم.

دلم میخواد اورشر‌ کنم ولی فهمیدم چیزی برای اورشر‌ کردن ندارم. اکهی

نمیدونم اصلا. یه سری به دفتردستک هام بزنم ببینم چیز جالبی هست که اینجا ذخیره‌ش کنم

۲۴آبان۱۴۰۴/

منی که منتظرم مامانم بخوابه تا برم نودل درست کنم: اون پشت‌خطی مامان که فعلا فعلاها نمیخواد دست از صحبت کردن برداره: