بابا نه که از رشته ی نظری بدم بیاد، ولی اگه تو هنرستان انیمیشن میخوندم چی؟...

چی میخواستم بگم یادم رفت

همیشه دارم به پایان فکر میکنم. حتی در حین تجربه کردنِ بهترین خاطرات زندگیم هم دارم به این فکر میکنم که اگه یه وقت خدایی نکرده همه چیز تموم بشه من باید با این خاطرات و هرچیزی درموردش چیکار کنم؟ کاش هیچوقت مجبور نشم کاری درمورد اون خاطرات انجام بدم و فقط با یه یادش افتادن لبخند های واقعی بزنم.

هنوز نمیدونم رو اون کاغذ باید چی بنویسم که حق مطلب رو ادا کنه

فهمیدم که با کسایی که دوستشون دارم مادرانه رفتار میکنم؛ مثلا زنگ میزنم دوساعت دعوا میکنم که "یعنیچی که سرِ کلاسا میخوابی و نمره ـت رو هواست؟"، یا یه چیزی مثلِ "وایسا اینجا ازت عکس بگیرمم~".

سحر میخوام :((

دیدم صدوهشتاد درجه تغییر کرد