از صمیم قلبم دلم می خواست این لکه ی ننگ از روی نقشه پاک بشه... خیلی غمگینم و هر چی فکر می کنم می بینم نمی تونم از بابت آتش بس خوشحال باشم_ انگار گلوم رو فشار می ده و میگه ای ساده دل... تو یه بار دیگه قراره از این سوراخ نیش بخوری... و بدتر از اون؛ حس این که نمی تونم کاری انجام بدم اذیتم می کنه... مایوسم می کنه... ناراحتم می کنه...

و همچنان همین...

هنوز هم شب ها می رم بیرون می رم... اما فقط به خاطر رهبرم... نه هیچ یک از احزاب سیاسی به خاطر این که کشور دست مزدور و جانی نیفته به خاطر این که همچنان فریاد بزنم نه سازش نه تسلیم به خاطر این که بگم یا صاحب الزمان ببین من هنوز هستم که حاضرم بمیرم ولی تن به ذلت ندم... هر چند که کافی نباشه... هر چند که کافی نباشم...

چهل روز می گذره... ما هنوز نتونستیم آروم بگیریم... اما تو آروم آرومی... تو دیگه میون ما نیستی... تو از همون روز که جواب سلامت رو گرفتی از این دنیا دل کندی... خسته نباشی فرمانده ی بزرگ خسته نباشی جانشینِ مولای ما همونطور که خواستی ایستاده می مونیم و ایستاده می میریم در این راه... شاید یک روز حبیبمون با نگاهش محبتش رو به ما هم ببخشه... شاید... ما هم یک روز تونستیم آروم بگیریم...

آقای ما؛ جانی به شما بدهکاریم... ببخشید که ما فدای تو نشدیم...) @Sedkhareji

می‌ گویند گاهی عشق دو انسان نسبت به‌ هم می‌ میرد؛ این درست نیست! عشق نمی‌ میرد، تنها اگر آنچنان که باید لایق و شایسته ی آن نباشید، شما را ترک می‌گوید و می رود. عشق نمی‌ میرد؛ خودِ آدم است که می میرد. عشق به مانند دریایی‌ ست... اگر لایق آن نباشید، اگر باعث تعفن آن شوید، شما را به جایی پس خواهد زد تا بمیرید. آدم که آخرش می میرد... منتها من دلم می خواهد غرق در دریا بمیرم. -ویلیام فاکنر

"گاهی جای بودن های پایدارمان درد می کند."

گر حرف روی حرف دل اما نمی گذاشت، تردید پا به خلوت دنیا نمی گذاشت... از خیر هست و نیست دنیا به شوق دوست می شد گذشت؛ وسوسه اما نمی گذاشت... -فاضل نظری