📝داستان گونه‌ای از زندگی موسی (ع) [۱] ✍️... موسای نوزاد (ع)، از وقتی توسط فرعون از آب گرفته شد؛ حضرت آسیه (س)، مادر خوانده‏اش شد و ایشان را در دامانِ خودش #پرورش داد. از آن‌طرف مادر اصلی‌اش هم طی یک ماجرایی، به إذنِ الله به عنوان دایه یا مرضعه، به دربار می‏‌آید؛ و موسی (ع) را شیر می‌دهد و بزرگش می‌کند. از آن زمان، موسی (ع) تقریباً به صورتِ یک #شاهزاده زندگی می‏‌کند؛ با اینکه همه می‏‌دانستند که ایشان جزو بنی‌اسرائیل است و از #قبطیان نیست؛ چون قبطیان و بنی‌اسرائیل خیلی با هم تفاوت داشتند؛ از قیافه‌ها معلوم بود که این بنی‌اسرائیلی است؛ این یکی قبطی است، خیلی آشکار بود؛ و با اینکه موسی (ع) جزو بنی‌اسرائیل بود؛ کسی جرأت نمی‏‌کرد به او بی‏‌احترامی کند، به خاطر حُبّی که #فرعون نسبت به ایشان داشت و ایشان به صورت شاهزاده زندگی می‏‌کرد، خدم و حشمی داشت، عزت و احترام و یال و کوپالی داشت، جایی می‏‌خواست برود با افرادی حرکت می‏‌کرد؛ و جالب است که بدانید؛ ماجرای ملاقات موسی (ع) با #خضر (ع) هم در همین دوران یعنی قبل از رفتنِ ایشان به مَدیَن و ماجرای شعیب واقع شد. 🔺ایشان با یکی از خادمانی که دارد؛ که این خادم را هم خودش انتخاب کرده بود؛ فردی به نامِ یوشعِ بن نون که یکی از مؤمنانِ نابِ بنی‌اسرائیل بود. در ماجرای موسی و خضر (ع) موسی با این جوان که همراهش بود؛ به سوی خضر (ع) سفر کرد تا یک #عالمِ_إلهی را برای ادامه‌ی سلوکی که داشت؛ بیابد! 📍مدتی بعد ایشان به مصر باز گشت و در یک ماجرایی یک قبطی که با شیعه موسی (ع) دعوایش شده بود را می‏‌کُشد! با تصمیم #انتقامِ قبطیان از موسی، ایشان مجبور به فرار می‏‌شود و اینجاست که از مصر به مدین هجرت می‌کند و نزد شعیب (ع) می‏‌رود؛ با یکی از دخترانِ شعیب (ع) ازدواج می‌کند و یک عهد و پیمانی با شعیب می‌بندد. ⌛️اکنون که موسی (ع) پیش شعیب است؛ با ایشان عهد بسته که ده سال پیش شعیب #مکث کند. واژه قرآنی‎‌اش «مکث» است. یکی از ادله‌ی تَقَدم همراهی موسی (ع) با خضر (ع) این است که آنجا قرارِ شعیب بر مکث را قبول کرد؛ لذا در این دوران، موسی (ع) نمی‏‌توانسته پیش خضر (ع) برود. داستان موسی و خضر برای دورانِ مکث ایشان در #مدین نیست، چون ایشان تعهد کرده مکث کند. وقتی تعهد به مکث دارد؛ دیگر نمی‏‌تواند بلند شود؛ برود و طبقِ آیه‌ی ۶۰ کهف، بگوید یک عمر دنبال عالِم می‏‌گردم. پس اصلاً نمی‏‌تواند برای آن ده سال باشد؛ بعدش [هم] نمی‏‌شود؛ چون دیگر به مصر برمی‌گردد و #رسول می‌شود. ضمن اینکه وقتی موسی (ع) با خضر (ع) مواجه می‏‌شود، نه رسول است و نه نبی است، اما عالِم لدنی است، هم عالم است، هم حکیم، با نسخه‏ها آشناست، لکن هنوز نبی و رسول نشده است. ▪️در دورانی که ایشان در مدین ساکن بوده، حالا به خانواده‏اش پیغام می‏‌دهد، به ‏هارون پیغام می‏‌دهد که ‏هارون بیا! ‏هارون با موسی (ع) برادر ناتنی است، از جنبه مادر برادر هستند، چون هارون در آیه ۹۴ طه به موسی (ع) می‏‌فرماید: «يَا بْنَ أُمَّ» ‏ای پسرِ مادرم! اینجا در این ده سال به برادرش پیغام می‏‌دهد که بیا اینجا، ‏هارون بلند می‏‌شود و می‏‌آید. یک تعداد دیگر از یاران نزدیک ایشان هم از مصر به مدین می‏‌آیند، یک تعداد یار خیلی خوب هم آنجا پیدا می‏‌کند و در مجموع این‌ها طبقِ آیه‌ی ۱۰ طه، همان #اهلِ موسی (ع) می‌شوند. ‼️زمانی که ده سال تمام می‏‌شود، دیگر می‏‌خواهند برگردند به مصر، اما موسی (ع) صرفاً با خانواده‏اش نمی‏‌آید، بلکه با همین اهلش حرکت می‌کند و به مصر می‌رود؛ اهل یعنی کسانی که با او یار و یاور بودند؛ همدل و همصدا بودند؛ این می‌شود #اهل. واژه قرآنی‌اش اهل است، یعنی خودش، خانواده‏اش و یک تعدادی از اطرافیانش، در مسیر که دارند می‏‌آیند، بر اساسِ آیه ۱۰ طه، به یک آتشی می‏‌رسند که «إِذْ رَأى‏ ناراً» یعنی موسی (ع) این آتش را می‌بیند و می‏‌فرماید: «إِنِّي آنَسْتُ ناراً» من با این آتش، انس دارم! خدا نمی‏‌فرماید همه آنها آتشِ کوه طور را دیدند؛ پس همه‌ی همراهان آتش را نمی‌دیدند؛ بلکه فقط ایشان می‌دید؛ لذا در همین صحنه‌ی کوه طور، رسالت برای ایشان قرار داده و مأموریت فقط به ایشان داده شد؛ نه به همه‌ی کاروانیان. 📌وقتی خدا در صحنه‌ی رسالت می‏‌فرماید شما رسول باش، چنین و چنان باش! این #عصا! این هم #یَدِ_بَیْضا! اینجا موسی درخواست می‏‌کند که خدایا! برادرم را هم بیاور، خدا قبول می‌کند و موسی (ع) ‏هارون را صدا می‏‌زند، ‏هارون وارد این قسمت از داستان می‏‌شود، ادامه صحبت را خدا با هردو مطرح می‏‌کند؛ و مأموریت را به آنها می‏‌دهد. وقتی به مصر می‏‌رسند؛ طبق قرآن از بدوِ ورود نزد فرعون نمی‏‌روند؛ بلکه ابتدا سراغ بنی‌اسرائیل می‏‌روند؛ تعدادی از بنی‌اسرائیل به ایشان ایمان می‏‌آورند، بعد یواش یواش خبر می‏‌پیچد و به گوش فرعونیان می‏‌رسد؛ حالا پیش فرعون می‏‌روند. ادامه دارد... @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash

👆بخشِ اولِ داستانِ کوتاه زندگی موسی (ع) که بخش دوم هم تا ساعاتی دیگر بارگذاری می‌شود.👆

🚨#مهم | دوستان امروز به بهانه‌ی داستانِ زندگی موسی (ع)، می‌خوام روشِ #جنیّان و ساحران در #اذیت کردن انسان‌ها رو از تو قرآن بهتون نشون بدم! https://eitaa.com/torab_bash

🕋 جدولِ کاملِ خطبه‌ی غدیر 🌹#دوستان! فایلِ خطبه‌ی غدیر به صورت جدول، فرازبندی شده با ترجمه تقدیم شما عزیزان می‌گردد؛ ان‌شاءالله مطالعه کرده و بسیار رشد کنیم. 🌺#دوستان! بتازید به‌سوی غدیر 🔔لطفاً در حدّ ممکن #نشر بدید @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash

⛔️درباره تأثیر عمومی جنیّان و ساحران ✍️... واژه‌ی «خَیَلَ» تقریباً ۸ بار با مشتقاتش در قرآن آمده؛ مثلاً «خَیْل» به معنای اسب ۵ بار آمده است. یا ۳ بار «مُخْتال» آمده که یک بارِ آن «مُخْتالاً فَخُوراً» است و معنای خوبی هم ندارد. اما به معنای خیال فقط یک بار آمده، یعنی خود واژه‌ی #خیال؛ فعل خیال، اصلاً این از لحاظ وجوهِ معنا ربطی به آن واژه‌های دیگر ندارد. خیال کلاً یک بار در قرآن آمده آن هم در آیه ۶۶ طه، تحتِ عنوانِ «يُخَيَّلُ إِلَيهِ» یعنی ایجاد خیال در او؛ که در ماجرای ساحران است. ‼️#ساحران در زمان موسی (ع) شگردشان این بود که یک ریسمانی را می‏‌انداختند، بعد در ذهن مخاطب نسبت به این ریسمان #خیال ایجاد می‏‌کردند. یعنی این ریسمان حالتِ #صنم و بت پیدا می‏‌کرد که جنّ یا ساحر از طریقِ آن خود را نشان می‌داد یا تصویر درست می‌کرد. ریسمان روی زمین افتاده بود؛ اما مخاطبان این ریسمان را به شکل مارهایی در اندازه‌های مختلف می‏‌دیدند. اینکه یک شیءِ ساکنی باشد، مثل بُت، مثل ریسمان، مخاطبان چیز دیگری ببینند یا چیز دیگری برداشت کنند؛ این مربوط به بحثِ صنم در قرآن است. مکانیسم ماجرا برای ساحران چگونه بود؟ خداوند در آیه ۶۶ طه، در صحنه‌ی مواجهه‌ی موسی (ع) با ساحران مطرح می‏‌کند، آنها بوسیله #سحر در افراد، #خیال ایجاد می‏‌کردند؛ و با سحر این‌کار را می‏‌کردند. رفتاری که انجام می‏‌دادند؛ «يُخَيَّلُ إِلَيهِ» است، در فرد خیال ایجاد می‏‌کردند؛ پس چیزی که در فرد ایجاد می‏‌شود؛ طبق قرآن خیال است. ⁉️این ماجرا در وجود خود انسان‌ها واقع می‌شود؛ نه بیرونِ وجودشان! اما در کدام بُعدِ انسان؟ ساحران و جنیّان با روح یا برزخ انسان‏‌ها سروکار ندارند که بتواند در آن‌ها تصویر درست کنند؛ ساحر دستش از برزخ کوتاه است. پس «يُخَيَّلُ إِلَيْهِ» یا خیال اصلاً به برزخ و بالاتر مثلِ ملکوت یا عرش ربطی ندارد؛ آیا این خیال، به صورت مادی بوده؟ طبقِ همین آیه ۶۶ «أَلْقُوا فَإِذا حِبالُهُمْ وَ عِصِيُّهُمْ» آن چیزی که به صورت مادی دیده می‏‌شد؛ ریسمان‏‌ها و چوب‏دستی‏‌هایی بود که ساحران روی زمین می‌انداختند؛ پس آن مارهایی که دیده می‌شد؛ مادی نبوده، #برزخ به بالا هم که نبوده است! تنها جایی که می‏‌ماند؛ #بُعد_دخانی یا هاله‌ی ذهن انسان است که #جنّ یا ساحر با آن کار می‌کند؛ و طبقِ همین آیه از قرآن، این ساحران که بعدها در بحث‌های سیاقِ دوم از درون قرآن نشان می‌دهیم که یک گروه جنّی بودند؛ بوسیله سحر در دخانِ افراد اثر می‏‌گذاشتند و خیال یا توهم ایجاد می‏‌کردند. این از لحاظِ بُعدِ مربوطه! 🚨شاید برای‏تان پیش آمده باشد یک بچه‏‌ای یا یک فردی که روانش مشکل دارد؛ شما بالا سرش ایستادید؛ می‏‌گوید: او آمده می‏‌خواهد من را بزند! گریه می‏‌کند، ضجه می‏‌زند. شما می‏‌گویید: طوری نیست، چیزی اینجا نیست؛ اما او با وحشت دارد به یک جایی اشاره می‏‌کند، چیزی دارد می‏‌بیند؛ چرا اطرافیان نمی‏‌بینند؟ چرا اینقدر ماجرا برایش جدی است؛ بعضی‌ها این را صرفاً به بیماری ربط می‌دهند؛ لکن طبقِ قرآن دارد اتفاقی می‌افتد! آیا #شیاطین این‌کار را می‏‌کنند؟ شیاطین طبقِ سوره ناس، وسوسه و فکر ایجاد می‏‌کنند، اما روانِ فرد را نمی‏‌توانند بهم بریزند. اگر شیاطین دست‏شان به روانِ فرد می‏‌رسید، همه بشر را #روانی می‏‌کردند. این فردی که الآن جلوی شماست دارد ضجه می‏‌زند، روانش بهم ریخته، فکرش مشغول نیست؛ بلکه روانش مشکل پیدا کرده! توی سر همه ما فکر می‏‌آید و می‏‌رود، چرا ما #اذیت نمی‏‌شویم، این بچه چرا دارد اذیت می‏‌شود؟ پس ‏هاله فکرش مشکل خاصی ندارد، یک چیز خشن‌‏تر و غلیظ‏تر دارد به او اثر می‌کند. 📌وقتی در #روانِ آدم‌‏ها اثراتِ منفی توسط شیطنت‌ها گذاشته می‏‌شود، مثلِ همین ماجرای ساحران و موسی (ع)، حالتِ ‏#ترس به افراد دست می‏‌دهد؛ و آن‌ها نیز عکس‌العمل نشان می‌دهند؛ مثلاً فریاد می‌زنند یا فرار می‏‌کنند که طبق همین آیه ۶۶ طه، #ساحران در بُعدی از موسی (ع) اثر گذاشتند که خدا طبقِ آیه ۶۷ می‏‌فرماید: «فَأَوْجَسَ في‏ نَفْسِهِ خيفَةً مُوسى» موسی (ع) ‏ترس در وجودش آمد. ببینید دوستان! از یک فکر، ‏#ترس در وجود انسان نمی‏‌آید، حتی فکرِ تصادف، فکرِ اژدها و این قبیل افکار باعث نمی‌شود که فرد بلند شود و فرار کند یا فریاد بزند و گریه کند؛ اینکه ‏ترس آمده، یعنی ماجرا در ‏هاله روانِ فرد اتفاق افتاده است؛ جایی که دارد به فرد اثرِ جدی می‌گذارد. البته در ماجرای موسی (ع)، طبقِ آیه ۶۸ طه، ضمیرِ «نا» به ایشان می‌فرماید: «قُلْنا لا تَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ اْلأَعْلي» نترس که تو خود، برتر از آن‌ها هستی! لکن ماجرای ایجادِ #خیال در این سیاق، خیلی عجیب‌تر و وسیع‌تر از این‌ها بوده و صحنه‌ای که اتفاق افتاده؛ بسیار سخت و عظیم بوده است؛ که ما در پستِ بعد، این را بیشتر توضیح خواهیم داد. پس با ما همراه باشید. ▪️#ادامه_دارد... @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash

🚨#دوستان! مطلبِ فوق درباره‌ی تأثیراتِ جنّ و سحر را مطالعه کنید که پست بعد، شگفتی آفرین و البته آموزنده است.👆

⛔️ادامه بحثِ تأثیر عمومی جنیّان و ساحران ✍️... در پست قبل گفتیم که خیال نمی‌تواند در فکر باشد؛ به دلیل اینکه بعضی وقت‌‏ها فکرهای خطرناکی در وجود شما می‏‌آورند، اما شما نمی‏‌ترسید. یک فکری به ذهنم آمد، از ذهنم گذشت که چنین می‏‌شود، چنان می‏‌شود، نمی‏‌ترسید. اینکه اثر می‏‌گذارد یعنی جنسش خشن‌‏تر است، به حدی که شما جدی می‏‌گیرید. پس در هاله‌ی خیال است. از همین آیه ۶۶ طه می‏‌توانیم استفاده کنیم که اسمِ هاله روانِ انسان، ‏هاله خیال است. ⁉️#ساحران بر چه کسانی اثر گذاشتند؟ آیه ۶۶ «يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ» یعنی ساحران بوسیله سحرشان در ‏هاله خیالِ موسی (ع) #تخیلی ایجاد کردند که در ادامه می‌فرماید: «أَنَّها تَسْعى» آن ریسمان‌ها یا آن چوب دستی‏‌ها مثل مارهای بزرگ و وحشی در خیالِ موسی (ع) به سرعت حرکت می‏‌کنند. تبعه‌‏اش چه بود؟ «فَأَوجَسَ في‏ نَفسِهِ خيفَةً مُوسى» موسی (ع) ‏ترس درونش ایجاد شد. بعد خدا بلافاصله به واسطه‌ی ضمیرِ «نا» می‏‌فرماید: «قُلْنا لا تَخَفْ إِنَّكَ أَنْتَ الأَعْلى» نترس که شما برتر هستی. پس حتی در لایه‌ی خیالِ موسی (ع) هم بوسیله سحر می‏‌شود تصرف کرد و ساحران و جادوگران طبق این آیات از قرآن این‌کار را کردند؛ برخلافِ قرآن ناباورانِ کذّاب که دروغِ بزرگ و شیطانیِ جنّ‌هراسی نکنید را دارند در جامعه ترویج می‌دهند. لذا سحر اثر می‏‌کند ولو در ‏هاله روان یا هاله خیالِ یک #رسولِ الهی، ولو در ‏هاله روانِ یک اولوالعزم من الرسل مثلِ موسی(ع) و ماها دیگر جای خود داریم. 📍اینجا یک سؤال پیش می‏‌آید که چرا خدا اجازه داد #سحرِ جاوگران به موسی (ع) اثر کند؟ چرا ایشان باید خوف پیدا کند؟ چرا خداوند باید بعدش بفرماید: «لا تَخَفْ»؟ چون موسی دارد به سوی #جنگِ بزرگی با فرعون، ساحران و #جنیّان می‌رود و همین ابتدای راه باید در مواجه با ساحران، جنسِ این ماجراهای دخانی را لمس کند. خداوند #ربّ است، یکی از رفتارهای ربّ ‏تربیت است. اگر موسی (ع) لمس نکند، با چه می‏‌خواهد مقابله کند؟ موسی (ع) باید برای ماجرایی بسیار سخت #تربیت شود؛ لذا این صحنه برای موسی (ع) یک کلاسِ تربیتی است. 😱اما دوستان! ماجرا بسیار وسیع‌تر و سخت‌تر از چیزی است که بیان شد؛ بلکه تمام جامعه با سحرِ این ساحران مواجه است؛ شاید این آیه‌ای که اکنون می‌خواهیم معرفی کنیم را تاکنون در قرآن ندیده باشید؛ قبل از آن بدانید که یک روشِ عمومی شیاطینِ جنّ و انس طبقِ سوره ناس، #وسوسه و طبق آیات سوره فلق و آیه ۸ صف، #طلسمات است؛ اما روش اختصاصی شیاطینِ جنّ طبقِ آیه ۹۷ مؤمنون، «هَمَزاتِ» به معنای وسوسه، تزيين، تسويل، سحر و القاء است؛ لکن این صحنه‌ای که در آیه ۶۶ طه بیان شد؛ یک چیزِ دیگر است و خدا همین صحنه را از منظری دیگر در آیه ۱۱۶ اعراف توضیح می‌دهد که براساسِ آن، تمامِ انسان‌ها در معرضِ سحرِ این ساحران هستند و هیچ‌کس در هیچ‌جا خارج از محدوده‌ی سحرِ آن‌ها نیست. 📌این بحث خیلی در قرآن عجیب است! خدا در آیه ۱۱۶ اعراف، صحنه را این‌طور توضیح می‌دهد که: «فَلَمّا أَلقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَ جاؤُ بِسِحرٍ عَظيمٍ» وقتی ساحران ریسمان‌ها را انداختند؛ «سَحَرُوا أَعْيُنَ النّاسِ» چشم‌های تمامِ انسان‌ها را سحر کردند؛ بقدری این ماجرا و اثرِ آن زیاد بود که «اسْتَرْهَبُوهُمْ»، موفق شدند همگان را دچار ترس و وحشت کنند؛ لذا خدا در قرآن تعبیر #عظیم را بکار می‌برد و می‌فرماید: «جاؤُ بِسِحرٍ عَظيمٍ» آن‌ها سحری بسیار بزرگ را بر جامعه تحمیل کردند؛ چیزی که نه تنها بر موسی (ع) اثرِ جدی گذاشت که طبق حدیث امام صادق (ع): «ضَمِنَتِ السَّحَرَةُ مَنْ فِی الأَرضِ» یعنی سحرِ ساحران، هرکسی که روی زمین بود را در برگرفت. [تفسیر اهل‌بیت(ع)، ج ۵، ص ۲۳۸، بحارالأنوار، ج ۱۳، ص ۱۲۰] لکن ابزارِ نجات برای موسی (ع) ضمیرِ «نا» بود؛ اینجا ضمیرِ «نا» یعنی وجهِ اسمائیِ اهل‌بیت (ع) که فقط با موسی صحبت کردند و ترس را از او برداشتند؛ نه با عمومِ جامعه، چون آنها اصلاً با ضمیرِ «نا» کاری نداشتند؛ در آیه ۶۸ طه آمده: «قُلنا لا تَخَف» ما ضمیرِ «نا» به موسی گفتیم نترس، لذا ترس از موسی (ع) برداشته شد! همچنین در آیه ۶۹ می‌فرماید: «أَلْقِ ما في يَمينِکَ تَلقَفْ ما صَنَعُوا» عصایت را بینداز تا همه ساخته‌های این ساحران را ببلعد! موسی (ع) هم چنین می‌کند؛ بقدری این رفتار عجیب است که «فَأُلقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قالُوا آمَنّا بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسی» همه ساحران به سجده می‌افتند و می‌گویند ما به پروردگارِ هارون و موسی ایمان آوردیم؛ و این خاصیتِ #پشتیبانی و حمایتِ خدا بواسطه ضمیرِ «نا» از موسی (ع) بود. ▪️در این زمان هم تنها #راه_نجات، اهل‌بیت(ع) و مهدویت ایشان است که ما باید تا می‌توانیم از طریقِ #قرآن به این‌سو حرکت کنیم و رابطه‌ی خودمان را با ایشان اصلاح و اصلاح‌تر نماییم. @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash

👆 ان‌شاءالله امشب، بخشِ دومِ داستانِ کوتاه زندگی موسی (ع) در کانال بارگذاری می‌شود؛ تا وقتی که تخصصی واردِ مباحثِ سیاق می‌شویم؛ یک تصویر کلّی در قالبِ داستان، از ماجرا داشته باشید.👆

🥰دوستان! اسمِ کانال رو فارسی کردم

🌤️ راه را برای ظهور هموار می‌کنیم ✍️... ما با خواست خدا دستِ تجاوز و ستمِ همه ستمگران را در کشورهای اسلامی می‌شکنیم و با #صدورِ انقلابمان که در حقیقت صدورِ اسلامِ راستین و بیان احکام محمدی است؛ به سیطره و سلطه و ظلمِ جهان‌خواران خاتمه می‌دهیم و به یاری خدا راه را برای #ظهور_منجیِ مصلح و کلّ؛ و امامتِ مطلقِ حقّ، امام زمان ارواحنا فداه هموار می‌کنیم. 📚 صحیفه نور،جلد ۱۶، صفحه ۳۴۵‌ https://eitaa.com/torab_bash