ماجرا از جایی شروع شد که نتوانستم از میدان ۱۵ خرداد عبور کنم و خودم را به دوستانم برسانم. و قسمت این بود که همنشین کسانی شدم که شنیدن داستان یکایکشان توفیقی دلنشین میان آفتاب جانسوزِ ظهرگاهی بود.

-

چنان با عزم و اراده ایستاده بود که من مقابلش احساس عجز می‌کردم. می‌گفت: از دیشب اینجا هستیم . نه تونستیم شام بخوریم و نه ناهار (: گفتم خب چرا این همه سختی رو تحمل کردین؟ نگاه عاقل اندر سفیهی بدرقه‌ام کرد... راستش خودم از سوالم در برابر چنین نگاه دلنشینی خجالت کشیدم. تنها آرام گفت: اگر چند روزم قرار بود گشنه و تشنه بمونم بازم می‌موندم! ما به عشق شهادت اومدیم(: کمی خستگی از آفتاب داغ در چهره‌اش نمایان بود : -راستش پاشنه پام رو باید عمل کنم چندباره داره عقب میوفته یه بار محرمه... یه بار مراسمه.. الانم که به خاطر تشییع اقا.. بغض حاکی از درد و داستانی تلخ در نگاهش نقش بست و اشک میان‌چشمانش حلقه زد. درحالی که عکس خوش نقش آقا را میان دستانش نگه داشته بود گفت: آخه من اومدم شفام‌رو هم از خودش بگیرم!..

-

بهم گفت آخه من خوش عکس نیستم. -- این چه حرفیه با این چهره دلنشین و مهربونی که دارین... از مازندارن آمده بود. مهربان بانوی غیور شمالی... با نگاه غمگینی می‌گفت: از تهران و قم که جاموندم دلم خیلی گرفت یهو دیدم دارن راه میوفتن بیان مشهد. منم اینطوری راهی شدم(: گفتم: خب اصلا چرا؟ چرا اومدین؟ چشمانش به بغض نشست: -خیلی دوسش داشتم... خیلی خیلی یکی ایشون.. یکی آقای رئیسی... من خیلی غصه خوردم براشون.. نگاه به اشک‌ نشسته‌اش اشکهای مراهم به چشمانم دعوت کرد: -من هرشب زن تنها مسافت زیادی رو می‌رم می‌رم تجمع سه ماهه! با تحسین نگاهش کردم: دم شما گرم! ماشاءالله! او که به دور دست خیره شده بود دوباره زمزمه کرد: خیلی دوسش داشتم...خیلی...

-

گلش را همچون شی ارزشمندی نوازش می‌کرد. گاه عطرش را نفس می‌کشید و گاهی با اسپری کوچکش آبپاشی‌اش می‌کرد . آخر قرار بود هدیه دهد به قهرمان زندگیش... به پدرش... به پدر شهیدش...❤️‍🩹

-هوالحق-

سلام‌آقا‌جان🪴