سال قبل با جلد دو کتاب مدرسه مردگان رو به رو شدم ، کتابی که جلد اولش رو سه سال پیش خونده بودم و تک تک لحظات اون دوران برام زنده شد ؛ دورانی که با خوندن این کتاب هیجان تک تک سلولام و پر می‌کرد و هر صفحه برق بیشتری به چشمام می نداخت . در هر حال ؛ خواستم بگم خیلی وقت ها این کتاب ها هستن که باعث میشن یه دوره از زندگی و به خوبی به یاد بیاری ... من یادمه چطور با این کتاب زندگی کردم ، یادمه چطور با هربار دیدنش درونم زیر و رو میشد و چقدر تموم شدنش برام شکنجه بود . همه اینا یادمه ؛ و دارم به این فکر میکنم که اگر اون موقع این کتاب نبود ، حالا چی من و یاد اون روز ها می‌انداخت ؟!... اصلا اون روزای کوفتی بدون این کتاب ارزش به یاد آوردن داشت ؟! نه ، معلومه که نه ... کتاب ها همیشهْ بارقهٔ نوری بودن تو سیاهی مطلق زندگی من . در آخر هم اینکه نجات دهنده هرگز تو آینه نبود ، نجات دهنده همیشه کتاب بود و بس ... ‌

بمونه از Eminem : Hello darkness, my old friend

انسان بودن جالب نبود ، میرم گرگینه بودن و امتحان کنم .

مربی خفن تر از این مربی ندیدم من ، تک تک دیالوگا و رفتاراش باعث خندمه ...

موبایل سه در صد شارژ داره و من تا سر حد خاموش شدن ازش استفاده میکنم و نمی زنمش به شارژ ، در حالی که کل شب و کتاب خوندم و فیلم دیدم و تا ساعت پنج صبح بیدارم بودم و از این سمت ساعت ده یازده از خواب پاشدم ، بعد هم بی توجه به اینکه موبایل خاموشه بازم می خوام بخوابم و توجه نمی کنم که تو زندگی واقعی چی می‌گذره. د خب ، روالش همینه دیگه ، مگه نه ؟!...

بنیِ لعنتی ، همین .

جالبه که تو خیلی جاها با استیکر یا گیف سیگار یاد میشم .

کتاب اتاق ورونیکا رو تموم کردم و اینجوریم که ؛ چه ؟ چرا ؟ چیشد ؟ این دیگه چه نوعشه ؟ لعنتی‌ها ...

این وضعی بود که آیرا لوین بعد هر شوکی که وارد میکرد می‌گفت : !Hold my beer

دوتا چنل دارم که کمترین شباهت رو به خودم دارن ، عالیه .

تنها آدمی که تو ناشناس چنلاش پیامی میدم خیلی باحاله . حالا کیه ؟! خودش فهمید منظورم خودشه .