تابستون خودتو با پودر فیکسم خفه کنی بازم میکاپت 🚮

_

بچه ها "مامان"ِ که همیشه هست همیشه وجود داره مثل این آدما نیست میدونید گاهی اوقات ممکنه از دستش خسته شید اما به وجودش که فک کنید لبخند میاره رو لبتون هرچند که ممکن نیست مادری بد باشه .

عیدتون مباااارک. منتظرِ عیدی هاتون هستم🙏🏼💚

6219861447249763

زهرا علوی پیام/بزنید روش کپی میشه.

وَلو ۱۰ تومن،برکته😔🙏🏼

حداقلش مامان واسه هیچی سرزنشم نمیکنه. همیشه مشوق منه،حتی وقتی همه میزنن تو ذوقم، مامان پشتمه. حتی منو بابت اشتباهام سرزنشم نمیکنه و میگ باید این مسیر و میرفتی و واست تجربه میشد وگرنه از کجا تبدیل میشدی ب این زهرای الانت؟

مرا از مرگ میترسانید؟ از جان عزیزتر داشتم ک رفت.

به پایان آمد این رویا ، جهانم در غمت باقیست .

عزیزِ غایبِ من، این روزها کارِ من شده است فرار؛ فرار از کوچه‌هایی که نامِ تو را بر پیشانی دارند، فرار از خیابان‌هایی که سایه‌هایمان در آن‌ها گره خورده بود. هر روز راهِ خانه‌ام را طولانی‌تر می‌کنم، مسیرهایی را برمی‌گزینم که غریبه‌اند، که سردند، که هیچ خاطره‌ای در پیاده‌روهایش ندارند؛ فقط برای اینکه چشمم به چشم‌هایت نیفتد. برای اینکه تصویرِ تو، که هنوز در حافظه‌ی سلول‌هایم حک شده، دوباره دنیایِ کوچکم را زیر و رو نکند. می‌دانی؟ من خسته‌ام… نه از دویدن، که از نرسیدن. خستگی‌ام شبیه به تماشایِ غروبِ خورشیدی است که می‌دانی هرگز طلوع نخواهد کرد. من همزمان عاشقم و ویران؛ مثلِ قلعه‌ای که با دست‌هایِ خودم برایِ تو ساخته بودم و حالا تنها دیوارهایش روی سرم آوار شده. این عشق، دیگر نه در منِ سابق، که در آوارِ من زندگی می‌کند. تمامِ هستی‌ام را بلعیده است؛ گویی دیگر چیزی از آن زهرایی که می‌شناختی باقی نمانده، جز همین دلتنگیِ مداوم که مثلِ خونی در رگ‌هایم جریان دارد. هر چقدر دور می‌شوم، هر چقدر در تنهایی‌هایم گم می‌شوم، باز هم در انتهایِ هر مسیر، تو ایستاده‌ای. چه بی‌رحمانه است که حتی وقتی دارم از تو فرار می‌کنم، باز هم دارم به سمتِ تو برمی‌گردم ؛انگار که تمامِ راه‌هایِ جهان، به آغوشِ خالیِ تو ختم میشود. #خودنویس

آریس، مگه نگفتی دیگه برات مهم نیست و تموم شده؟ داری بهش فکرمیکنی که.