و شاید غم خوده سایه ی ما باشد، گویی سنگینی بر شانه ها بر جای می‌گذارد، مانند اینکه روحمان به کار کردن در معدن علاقه دارد، اگر غم میتوانست جسمی داشته باشد من باز هم به او علاقمند بودم و از او به خوبی محافظت میکردم زیرا او تمام روز ها و لحظه ها را با من زندگی کرده است و مرا ترک نکرده است، بالاخره روزی می‌رسد که برای حفاظت از سلامت روان خود، خود را به قتل برسانم اما آن روز، روز مرگ من است و در لحظه ای که روحم، جسمم را ترک می‌کند، با دیدن اینکه مرگ خود را می‌بینم خوشحال می‌شوم و غم هم مرا ترك می‌کند. " قبل از مرگ خود غم را خواهم کشت " اما شاید جدایی غم از ما مانند جدایی از یار سخت و غم انگیز باشد که بعد مدت ها دردش باقی می‌ماند، اما یادش نه. شاید در جریان جدایی من از جسم ناچیز، احساس جالبی باشد گویی سلول ها بیانگر احساسات و درد و عواطف هستند در نتیجه غم زمانی کشته خواهد شد که در سلول ها جریان نداشته باشد.

این مرد ، نور تابان اندوه من است . آینه‌ای چاک‌خورده از بازتاب آنچه قرار بود باشیم و هرگز نشد در او وجود دارد ، برای من که چنین است . چشمانش همان چشمان موردعلاقه‌ی من‌اند و نگاهش همان نگاه آشناست ، اما دیگر ان نگاه در چشمان او نیست ، در تلالوی سرگردانی این شلیک است و انگشتانی که من روی ماشه ی ان قرار داده ام روزی لرزش عشق را احساس کرده بودند اما حال تفنگ را بر سمت معشوق نشانه گرفته اند . گلوله اش غمیه‌ که سال هاست از آرزوهای بر باد رفته با او در دلم ریشه زده و حال از مغز او فوران خواهد کرد . گلوله اش قرار نیست جانی از او بگیرد ، اما من را چرا . من را از او میگیرد . این علف های کشیده ی دشت موردعلاقه ی من و خودش وقتی همیشه روشون دراز میکشیدیم و تصویری از اینده‌مون رو به هم میگفتیم دیگر قرار نیست شاهد برآورده شدنشان باشد ، شاهد خاموش تولد دوباره ی عشق در دل ماست ، اما با اشخاص دیگری و شاید در زندگی های بعدی . کی میدونه ، شاید توی دنیای دیگه ، موقعیت دیگه و درون جسم آدم های دیگه ، دوباره ، چشم هایش اینه ای از روح من باشد . اما در این زندگی هرگز

سال‌هاست که دیگه نیستی، ولی تصویرِ تو هنوز توی ذهنم مثل این نور، واضحه. انگار نبودنت اون‌قدر عمیق بوده که با وجودِ گذشتِ زمان، هنوزم مثل یه ضربه‌ی همیشگی توی قلبم باقی مونده. من از نهایتِ شب حرف می‌زنم،من از نهایت تاریکی حرف میزنم شاید هم این بیت از ابتهاج بتواند دردم را وصف کند : دلتنگم و با هیچ‌کس از این همه دلتنگی سخنی نتوان گفت

درست شبی که سنگینی غم بیشتر از هروقت روی دوشم حس میشد من اونو کشتمش. دقیقا شبیه این بود که توی مغزم یه گلوله رو حرومت کردم؛ درد نداشت، حتی عذاب وجدانم نداشت. بیشتر شبیه درست‌ترین کاری بود که توی زندگیم کردم و بعدش شدم بهترینِ خودم. درصورتی که تا چندوقت قطرات و لکه‌ی خون توی سرم باهام بود، در اخر پاکش کردم. و اما حالا که نگاه میکنم میبینم حتی اثری هم ازت نمونده، دیگه بی حسم و دیگه تموم شدی. تو مردی.

لیندایِ‌من

End