رسول احمقانه خودش را جلو انداخت. هنوز درست نفهمیده بودم چه کار می‌کند که از کنارم رد شد، مرا با شانه کنار زد و وارد خانه شد. در را پشت سرش بست و قفل کرد. یک لحظه فقط به در خیره ماندم؛ بعد فهمیدم چرا این‌قدر عجولانه رفت داخل. رسول رفته بود تا خودش بمب را پیدا کند و خنثی‌اش کند. دود هنوز از لای درزها بیرون می‌زد و من با مشت به چوب در کوبیدم. — رسول! درو باز کن! بیرون بیا، خطرناکه! اما می‌دانستم وقتی چیزی را در سرش می‌گذارد، به این راحتی برنمی‌گردد. مخصوصاً حالا که آن‌قدر عصبی و درهم‌ریخته بود. از پشت در صدای سرفه‌اش می‌آمد، بعد سکوت. سکوتی که از هر صدای دیگری بدتر بود. فهمیدم باید منتظر بمانم، اما هر ثانیه‌ای که می‌گذشت، بیشتر حس می‌کردم دارم او را در همان خانه‌ی دودگرفته از دست می‌دهم.و این چیزی بود که نمی‌خواستم #احسان

من مهم ام که نیستم👩🏻‍🦯 _ عموی احسان

قربون احسان مسئولیت پذیرم بشممممم👀👈🏻👉🏻 _ عموی احسان

خدا نکنه 🥲 #احسان

بله شما مهمین ببخشید دخالت کردیم

_ عموی احسان

دیگه نکنید...🔪👀 _ عموی احسان

باز داداش منو اذیت کردید؟

بزنمتون؟

چشم عصبی نشین

نه نه فقط شوخی کردبم

هرطور راحتین