کلمه‌ی «خدا نکنه» حتی به زبونم نیومد؛ در عوض، حرف‌هاش مثل یه مُسکنِ قوی و تلخ ریخت توی رگ‌های یخ‌زده‌ام. زانوهایم را بیشتر به سینه‌ام چسباندم. نگاهش می‌کردم؛ نگاه به چهره‌ی نگرانِ امیری که الان تنها کسی بود که شبیه به یک پناهگاه روبه‌روم نشسته بود و به جای سرزنش، داشت تکه‌های شکسته‌ام رو جمع می‌کرد. لب‌هایم از خشکی ترک خورده بود و هنوز جای شوریِ اشک روی پوستم می‌سوخت. با صدایی که به سختی بالا می‌آمد و خش‌دار بود، گفتم: — نگو این حرفو امیر... خدا نکنه بمیری... تو نباید تاوانِ اشتباهاتِ منو بدی... تو فقط بمون. همین که تو مثل رسول نگام نمی‌کنی، همین که توی چشمات نفرت نمی‌بینم، برام بسه. دستم رو با بی‌رمقی بالا آوردم و انگشت‌های لرزونم رو روی مچ دست امیر گذاشتم. لمسِ گرمای دستش، کمی از سرمای وحشتناکی که از داخل می‌خوردتم کم کرد. نگاهم رو به چشم‌های پر از مهر و غمش دوختم: — تو هیچ‌وقت دیر نرسیدی داداش... اگه تو نبودی، اگه همین الان نبودی که این‌طوری سرم داد بزنی و جمعم کنی، من امشب توی همون ماشین تموم می‌کردم. ولی امیر... قول بده... هر چی شد، هر کثافتی که از این پرونده بیرون زد و هر حرفی که پشت سرم زدن... تو باورم داشته باش. بذار حداقل یه نفر توی این دنیا باشه که وقتی اسم احسان میاد .... نفسی کشیدم که پر از سوزشِ ریه و قفسه‌ی سینه بود. سرم رو دوباره به پشتیِ چوبی در تکیه دادم و چشم‌هام رو بستم. سنگینیِ حضور امیر کنارم، تنها وزنه‌ای بود که من رو به زمین وصل می‌کرد و مانع از سقوط کاملم می‌شد. برای اولین بار در این چندشب، با تمام دردی که توی بندبند وجودم رخنه کرده بود، حس کردم توی این تاریکیِ مطلق، یک چراغِ کم‌سو اما وفادار هنوز داره برام می‌سوزه. #احسان

قول میدم..قول میدم عزیزم هیچ اتفاقی نمی‌یوفته نگران نباش #امیرحسین

یه نفسِ بلند و لرزون از بین لب‌هام دادم بیرون. با صدایی که دیگه فریادِ درد توش نبود، بلکه فقط یه خستگیِ مرگبار و عمیق رو فریاد می‌زد، گفتم: — کاش راست بگی امیر… کاش هیچی نشه. ولی خودت هم می‌دونی این باتلاق عمیق‌تر از این حرف‌هاست. ناصر، پرونده، رسول که الان ول کرده رفته… همه چی داره مثل آوار می‌ریزه رو سرمون. پلک‌هام رو با سنگینی باز کردم. لبخندِ کم‌رنگ و تلخی روی لب‌های خشکیدم نشست؛ تلخ‌تر از تمام شوکران‌هایی که این چند وقت سر کشیده بودم. سرم رو دوباره گذاشتم رو زانوهام و زمزمه کردم: — فقط یه چند دقیقه بذار همین‌جا، پیش تو ساکت بمونم… فقط بذار سرم آروم بگیره، امیر… فقط چند دقیقه… #احسان

سکوت امیر بهم این اجازه رو داد که همونجا سرمو بذارم رو زانوم و چشمم رو ببندم #احسان

بهش بگو من شرمندم خجالت زدم و بهش بگو میدونم در حقش نامردی کردم اما یه اینبار رو ببخشه #سعید

دیر شده بود؛ نگران رسول شدم.. میدونستم امروز شیفت سر کارش نبود.. چند ساعتی هم بود هرچی زنگ میزدم گوشیش خاموش بود؛ دیگه طاقت نیاوردم.. زنگ زدم به آقا احسان ببینم از رسول خبر داره یا نه!؟ بوق بوق #عاطفه

گوشیم زنگ میخورد عاطفه خانم بود یاد چراغ روشن واحد رسول افتادم حدسش درست بود صدام گرفته بود و اصلا مناسب نبود گوشی رو دادم به امیر #احسان

باشه حالا سعیمو‌ میکنم.. بهش میگم... #محمد‌جواد

گوشی رو از احسان گرفتم و تماس رو وصل کردم : +سلام عاطفه خانم , رسیدن بخیر #امیرحسین

عه سلام خوبین؟! شما از کجا فهمیدین که رسیدم؟! #عاطفه

+ رسول گفته بود همین چند روز میاید علیرضا خوبه ؟ #امیرحسین

آها.. خداروشکر.. میگم از رسول خبر دارین؟! چند ساعته هرچی به گوشیش زنگ میزنم جواب نمیده؛ یعنی خاموشه.. نگرانش شدم‌‌... #عاطفه