غیرِ قمر هیچ مگو.

لم داد روی کاناپه: «آن روز، در واقع باید بگویم آن شب؛ چشم‌هات مثل دو شاپرک زیبا نشستن روی شانه‌هایم. و شانه‌هایم گلستان شد. خوب یادم است. مثل دو شاخه گل سوسن، زیبا بودی. و چشم‌هایت درخشیدند؛ قلبم پاشید روی موزاییک‌های‌ کف سالن. و با چشم برهم زدنی موهوم؛ ویران شدم. مانند همیشه. دلتنگت بودم. دلتنگی ام..که، رفع نشد. ولی جرعه‌ای از جام‌ چشم‌هات چشیدم.» #نیمه. -شیدا.

«اِلی! یه تار، یه تار مونده؛فقط یه تار مو مونده تا افکار چرت و پرتمو بالا بیارم! الی! من آدم خوبی بودم، بودم، بودم، الان نیستم، الان کثیفم. داغون، دور. دورم اِلی، دور دور دور. من خیلی دورم.. من قبلاً خدا رو می‌شناختم قبلا قبلا. الان، نه. من خیلی دورم. قبلا دستمو دراز می‌کردم به خدا می‌رسیدم. به آسمون! به آسمون می‌رسیدم.. الان ته چاهم‌، پُر جنونم. مضطربم. غمگینم بی‌تابم ناراحتم کمم‌ دورم سیاهم. من یه دریا غم خفه شده‌ام‌. هیچی، هیچی نیستم. بَدَم. دَردَم. ناراضیم‌. من نمی‌دونم چرا؛ فقط حس کردم شاید اگه اینا رو بهت بگم، فکرام دست از سرم برمی‌دارن یکم.» #نیمه -شیدا.

سکوت. فضا، لبالب از سکوت بود. دلش‌ تنگ‌ بود. لااقل بگذارید اینطور فکر کنم که دلش در سیم‌های خاردار غمی‌، تنگ‌ْ فشرده شده‌بود. به او گفتم: «عاشق پرستوها هستم. دیوانه‌ها عاشق چیزهایی می‌شوند که هرگز آن‌ها را به دست نمی‌آورند.» گفتم: «به دست آوردن برای دیوانه‌ها یعنی مرگ! که اگر به دست آوردنی باشد دیوانه‌ای نیست که در غمِ سحرگاهانِ روزگارْ بگِرید.» آن‌گاه گریست. هوا هم. باران بند نمی‌آمد. گفتم: «خدا برای ما صحبت‌ها دارد! ببین پرستوها را که در آن کنج دنج‌ نشسته‌اند و در انتظار پایان باران‌اند.» هیچ نگفت. باران بود و سکوت. باران بود و یک دل سیر، سکوت. #نیمه -شیدا.

آزاد ام. مانند پرستوی کوچیده از دسته‌ی‌ خویش. یا همانند برگی که می‌داند درخت چناری که به او دلبسته بود، رهایش کرده به حقیقت. در بُهتی کم‌نظیر. شبیه درخت سرو کهنسالی که در تلخی‌ِ عزایِ درختان مجاور، به صداقت مرگ، خمیده شده. و دستانش آشیانهٔ‌ ماکیانی‌ست که روزی سلامش‌ کردند و روزی تَرکش‌ می‌کنند؛ به آرامی. -شیدا.

مادربزرگ دعاهای عاقبت به‌خیری‌ات‌ برایم جواب نداد.. حالا من، تنها؛ عاقبت به‌غم شده‌ام. -شیدا.

_

«کاش خدا برای هر غمی در جهان، یک درخت می‌کاشت. کاش خدا برای من‌هم‌ یک سرو می‌کاشت.» دور شد. قدم‌هایش را تندتر کرد. لابد چون دلش نمی‌خواست اشک‌هایش را ببینم. اما از پل که گذشت، برگشت و نگاهم کرد. چشم‌هایش ابری شد. چیزی نگفت و رفت. #نیمه -شیدا.