حُسن یوسف در مقابل توفان زیباییاش،
پیراهن درید، شاهدان عالم قرب، از شکوه وجودش، پای در گل ماندند و خوبرویان
دل بُرده از جهان، انگشت حیرت خویش
را به بهای ترنج بریدند!
اما این زیبایی صورت، حجابی است تا
آن سر غیبیه، مکتون بماند...
و این ظاهر خَلقی، آن باطن خُلقی را
پرده داری میکند.....
صدف را دیده اید که با همه زیبایی و
شگفتیاش ، محزون مروارید است؟
تا صدف را نگشایید، کجا میتوانید
به آن گوهر پنهانی وجود دست یابید؟!