و هر غروبی برای هر کسی می‌تونه به هر نوعی تاسیان باشه. مثلاً برای من، چون امشب دیگه هیئت‌مون نبود، دیگه نمی‌تونم تا محرم سال بعد تموم رفیق‌های کوچیک و بزرگم رو ببینم. چون هربار که چایی بخورم، دل‌تنگ میشم واسه طعم چایی‌های اونجا برای اون رفیقم؛ چون باید برمی‌گشت تهران و شاید که دلش جاموند اینجا.. اما برای همسایه روبرویی‌مون؛ چون عزیز از دست داده، و حالا غروب‌ها براش بوی دلتنگی می‌ده و شاید برای اون پیرزن ِدوتا کوچه اون‌طرف‌تر؛ چون دیگه کسی نیست که منتظر برگشتنش باشه برای حاج‌خانوم ِسرکوچه؛ که دلش از بچه‌هاش خون‌‌ ِ. خوب ‌که نگاه کنی، میبینی که هرکسی ممکنه دچار غم باشه چه غم عمیق باشه، چه قابل درمان حس تاسیان، از آدمی سراغ میگیره و مهمون قلبش میشه.. #خودنوشت

با این حال.. من فکر میکنم که زندگی باید پر از داستان واسه تعریف کردن باشه چون زندگی یه کتابه و کتاب ِبدون قصه، هیچ فایده‌ نداره! پ.ن:با امید به اینکه شاهنامه هم آخرش خوش ِ #خودنوشت

و آدمی به امید ِکه زنده‌ست.

؛

چی ما رو نجات میده؟

قصه به پایان رسید چراغ‌ها روشن شدند و سکوت جای تک‌تک تماشاچی‌های توی سالن رو گرفت بالاخره این جرعت رو به خودم دادم رفتم و روی صحنه ایستادم. به صندلی های خالی نگاه کردم و تصور کردم روزی رو که روی هرکدوم، صاحبان چشم‌های منتظری نشسته منتظر برای ماجرایی جدید، جریانی متفاوت و قصه‌ای با معنایی تازه‌ و تصور کردم منی رو که بخشی از اون قصه هست و تصور کردم که..، بودن یا نبودن مسئله این است! [۵اُمِ‌مردادماهِ۱۴۰۴] #خودنوشت

_

قصد ِجانم کرده‌ای؟ جانم فدای ِقصد ِتو.

آبی:)

آرام؟ آرام برای چه باید گرفت؟ وقتی بمیریم، خود به خود آرام میگیریم! پیش از آنکه بمیریم که نباید بمیریم! #تیکه‌کتاب کلیدر | محمود دولت‌آبادی

_

خداجون! مرسی واسه وجود آدمای خوب تو این دنیا، مرسی واسه آدمایی که همیشه لبخند می‌زنن، مرسی واسه وجود آدمایی که با بچه‌ها مهربونن، مرسی واسه وجود هنرمندا، مرسی واسه وقتایی که مامانم بهم ایمان داره حتی وقتی خودم هیچ امیدی ندارم، مرسی واسه اینکه مواظب مونی، مرررسی🤍