چقدر حرف‌های نصفه و نیمه دارم اینجا، چقدر بد..

دیگه غرغر نمیکنم بس‌است☝️🏻.

از این پس فقط حرف‌ها و تعریف اتفاقاتِ خوب‌خوب : ) پ.ن: اگر غم و شیطون بذارن ..

داستان‌هایِ من و مانیتوریوس!

جدیدا عادت کردم به همه اسم‌هایی که خطابشون میکنم یه یوس اضافه میکنم. ریحانیوس، صادقیوس، عسلیوس. بنده‌خدا عسلو این مدل خیلی عسلیوس صدا زدم بچه😭.

از نمیدونم چند سالگی ولی همیشه یه حسی باهام بوده که، دنیا هنر خیلی خیلی وسیعه (احساس درستیه) و من خیلی چیز‌ها هست که بلد نیستم و ندیدم و یادنگرفتم و خیلی عقبم.. و همیشه احساس می‌کردم من هرگز به امکانات آموزشی‌ای که دیگران دسترسی دارن، دسترسی ندارم و تا ابد بیسواد خواهم ماند : )

ولی بعدا فهمیدم که اون چیزی که از امکاناتِ آمورشی مهم‌تر است، همت، پشتکار و استمرار‌ است. من هرچی آموزش داشته باشم ولی کاری نکنم، چیزی یاد نمی‌گیرم..

اما خب پذیرش این حرف، خیلی برای من سخت بود (هنوزم سخته). من خیلی آدم ترسوییم، خیلی اهل ریسک نیستم و از شروع کردن به اندازه سوسک میترسم برای واقعی. شروع حتی تمرین کردن. چون اگر خراب کنم و نشه چی؟ اگر به اندازه فلانی خوب نباشم چی؟ و اگر اینقدر عقب باشم که هیچوقت نرسم چی؟ : ))) این فکرا شروع کردن رو خیلی دور میکنه، انگار تو آدم کوچولویی، و شروع کردن رو گذاشتن لب طاقچه.

ولی خب در اندک تجربه‌هایی که تونستم خودم رو قانع کنم به شروع کردن و بزنم به دل دریا، تجربه‌های خوبی حاصل شده.. مثلا همین عکسی که ریپلای کردم. به براش مستطیلی می‌ديدم توی ریلز‌های اینستا که هی دنبالش می‌گشتم. نهایتا خودن ساختمش.. احتمالا این زمین تا آسمون با اون فرق میکنه و اصلا اون کاربردها و قابلیت‌هارو نداره، و وقتیم که استفادش کردم جنان تفاوتی با براش گرد معمولی نداشت، ولی خب الان حس بهتری دارم و بنظرم توی این یک مورد از دنیا عقب نیستم : )

الانم همش اینجوریم که کاش فقط شروع کنم. کاش فکر به اینکه چی میشه و از پسش برمیام و اگر نشه چی و اینهمه کار دارم و چه گلی بگیرم تو سرم و... بذارم کنار و فقط شروع کنم. لعنت خدا بر شیطان.

این‌هارو شاید در تکمیل این عکس نوشته گفتم.