https://eitaa.com/whatthehell_16/898
یکی رو میکشیم تختشو تصاح_ نه منظورم اینه موافقم😔🙏🏻
https://eitaa.com/whatthehell_16/900
بذار اعتماد به نفس بدم بهت
فقط یکم با تخریب همراه_
نه خب بفرست فقط واسه خودممممم
شماره "۱"
یکی اومد ما دو تا بندازه تو آب بعد ما از قبل تو آب بودم🤣 (برادر چون نمیتونه جواب تیکههامو بده کینه
کارما برادر رو انداخت تو آب (هرچیزی هست جز رول آخرالزمانی🤣)
https://eitaa.com/whatthehell_16/902
من رولهاتو خوندم خیلی خوبننن😭😭😭
من که افتصاحم چ_
اگرم بد باشن که نیستن آدم پیشرفت میکنهههه
تو بیا متنهای اول ویدار با الان رو مقایسه کن، کلیییییی پیشرفت کردههه😭
تا نقد نشی که چیزی عوض نمیشههههبچبممف
شماره "۱"
https://eitaa.com/whatthehell_16/902 من رولهاتو خوندم خیلی خوبننن😭😭😭 من که افتصاحم چ_ اگرم بد باشن
اینکه گفتم ویدار چون خودم که پیشرفتی نکردم ماشالا یعنی چیزی واسه پیشرفت نیس🤣
بعد خب خودم به شخصه تلاش ویدار و پیشرفتش رو دیدم
شماره "۱"
یه سال از وقتی یه عکس خفن از بنی اوویچ پیدا کردم و به سرم زد یه کانال با پروفایلش بزنم میگذره، یه سال از وقتی اینجا به دنیا اومد.
اونقدر اتفاق تو این یه سال و تو این کانال گذشت که تو یه پیام طولانی جا نمیشه. این کانال منم، خونه منه، پناهگاه منه، فرزند منه.
من تو این یه سال نوشتم، از خودم و مشکلاتم گفتم، من اینجا از هم پاشیدم و از شدت ذوق کلی چرت و پرت گفتم، من تو اینجا اعتقاداتم رو فریاد زدم، علایقم رو معرفی کردم و نه تنها بخشی از زندگیم بلکه بخش بزرگی از وجودم رو بهش پیوند زدم.
یک سال گذشت و من به همراه اینجا بزرگ شدم، من برای اینجا نوشتم، اشک ریختم، مضطرب شدم، ذوق کردم، من برای اینجا از خودم متنفر شدم و به خودم مغرور شدم.
نمیدونم سال دیگه کجام، نمیدونم اینجا کجاست، شما کجایید و در چه حالیم، ولی امیدوارم اینجا پابرجا بمونه.
و حتی اگه من همونطور که از پارسال تا الان فضای مجازی رو خیلی کم کردم، و احتمال داره تا سال بعد هم کنم، اما اینجا میمونم. شاید کمتر از قبل ولی میمونم و مطمئنم چون اینجا هویت من، گذشته و دوستای من رو تشکیل میده.
و در آخر باید تشکر کنم، اول از همه از خودم که با تمام چیزایی که تو اینجا از سر گذروندم دستم رو دکمه دیلیتش نرفت.
بعد از ایگدراسیل، که همیشه کنارم بود و کمکم کرد، که این روزا اینجا رو زنده نگه میداره.
از بچههای ایستگاه و دوستای مجازی دیگهم، از ممبرام که موندن و تحملم کردن، از کسایی که حمایتم کردن، بهم امید دادن و اینجا رو اینجا کردن.
ممنونم که با بوی سیگار و حس تاریکی اینجا کنار اومدین، ممنونم که کمک کردین تا من این باشگاه هاکی رو تو خیلی جاها از این شهر کوچیک (ایتا) معرفی کنم، ممنونم که تو ناشناسم پیام دادید، داستانها و نوشتههامو خوندید، منو لایق دونستید که عضو اینجا بشید، ممنونم که هستید.
ویدار با تمام شخصیتهایی که ساخته، با تمام شخصیتهایی که عاشقشونه، با همه زشتیها و شاید زیباییهاش، دوستتون داره، هم اینجا رو و هم هرکسی که اینجاست یا یه روزی بوده.
زنده باد شب...)