[من چیزای ترسناکی دیدم... بدن‌های تیکه پاره... آرزوهای برباد رفته... مگی من کلی خون دیدم. من جنگ دیدم و فکر نکنم... فکر نکنم بتونم مثل قبل بشم...]

[آن‌شب باران می‌آمد. لعنت به باران. قاتل خانواده ما بود.]

["تو که واقعا فکر نمی‌کنی اون خواهرت باشه؟ پیتر آخه کددم دخاری از این ژانگولر بازی‌ها در میاره؟" پیتر لبخند زد و گفت:"خواهر من. مارگارت آپِلگیت."]

["نفس بکش مرد نفس بکش... خواهش می‌کنم." پیتر زجه زد. و باران شدیدتر بارید.]

[_چرا می‌خوای تو سیرک کار کنی؟ +این آرزوی منه جناب. تمام زندگیم. چه دلیلی محکم‌تر از جنگیدن برای رویا؟]

[پیتر من می‌ترسم باهاش دیدار کنم... اگه ما رو نخواد چی؟ اگه ازمون متنفر باشه؟ پیتر یعنی اون شبیه بابا شده؟ من می‌ترسم پیتر.]

[و دستان یکدیگر را گرفتند و با هم روی صحنه رفتند. دوشاشدوش یکدیگر، آنها خانواده آپلگیت بودند. تنها آپلگیت‌های باقی مانده و حالا یک سیرک داشتند. مارگارت فریاد زد:《خانم‌ها و آقایان.》 و نمایش شروع شد.]

امروز خیلی ناگهانی از پس ذهنم بیرون کشیدمش و وای چقدر دلتنگش بودم تبدیل شد به یکی دیگه از گزینه‌هام برای داستان بعدی پسران خیابان

الان من استیکر جدا کننده ندارم چه گلی به سر بگیرم

دونت کِر