["نفس بکش مرد نفس بکش... خواهش می‌کنم." پیتر زجه زد. و باران شدیدتر بارید.]

[_چرا می‌خوای تو سیرک کار کنی؟ +این آرزوی منه جناب. تمام زندگیم. چه دلیلی محکم‌تر از جنگیدن برای رویا؟]

[پیتر من می‌ترسم باهاش دیدار کنم... اگه ما رو نخواد چی؟ اگه ازمون متنفر باشه؟ پیتر یعنی اون شبیه بابا شده؟ من می‌ترسم پیتر.]

[و دستان یکدیگر را گرفتند و با هم روی صحنه رفتند. دوشاشدوش یکدیگر، آنها خانواده آپلگیت بودند. تنها آپلگیت‌های باقی مانده و حالا یک سیرک داشتند. مارگارت فریاد زد:《خانم‌ها و آقایان.》 و نمایش شروع شد.]

امروز خیلی ناگهانی از پس ذهنم بیرون کشیدمش و وای چقدر دلتنگش بودم تبدیل شد به یکی دیگه از گزینه‌هام برای داستان بعدی پسران خیابان

الان من استیکر جدا کننده ندارم چه گلی به سر بگیرم

دونت کِر

گفت: به من بگو ای ستاره، آدمیام از آن بالا چگونه‌اند؟ ستاره پاسخ داد: شانه‌های همه افتاده و گلوهایشان از بغض ملتهب شده. همگی یک شکل‌اند.