🔉 باران نور💦 💧 تفسیر قطره‌ای قرآن کریم 🎤 حاج آقای قرائتی دامت توفیقاته 💡 نساء | جزء پنجم 🔔 هشتاد و هفتم ✍"حیات طیّبه"، یعنی زندگی پاکیزه، زیبا و سعادتمندانه، حاصل "نگاه زیبا" به عالَم هستی است؛ و این مهمّ👆، حاصل "درک مهندسی خلقت"، و "نظام أحسن"؛ و این مهمّ👆، حاصل "تدبُّر" در آیات نورانی قرآن کریم؛ و این مهمّ👆، حاصل "اُنس" با قرآن؛ و گام نخست این مهمّ👆، گذراندن یک دور "تفسیر" کامل قرآن، از ابتداء تا انتهاست؛ و مناسب ترین برای شروع، تفسیر قطره‌ای و گویای استاد مخلص، بی ادعا، و شیرین سخن، حاج آقای قرائتی دامت توفیقاته، میباشد؛ پس، با ما همراه شوید؛ "حتّی مطلع الفجر"🌞 🌸اشتراک گذاری مطالب و مباحث اصیل فرهنگی، هم صدقه جاریه، و هم نشانه ی احساس مسئولیت شما، در قِبال جامعه‌ای است که در آن زندگی میکنیم و سرنوشت ما و نسل های آینده، در آن رقم میخورد.🥀 #تفسیر_گویا #قرائتی #نساء ۸۷ ━━═━━⊰❀🦋❀⊱━━═━━ 🇮🇷 لطفاً کانال آزادی را به دوستانتان معرفی نمایید: ┏🕊━━━━━━━━━━┓ eitaa.com/Rahaei02 ┗━━━━━━━━━━━━┛

🎥 اینستاگرام بلد نیست آدم خوب تحویل دهد 🔹شیخ اسماعیل رمضانی: بری بالا بیای پایین اگر صبح تا شب هم فیلم از خدا و پیغمبر و مداحی در اینستاگرام ببینی مذهبی نمی‌شوید؛ چون این فرم آدم بی‌حوصله می‌خواهد. @FarsMaaref 💠

🔉 باران نور💦 💧 تفسیر قطره‌ای قرآن کریم 🎤 حاج آقای قرائتی دامت توفیقاته 💡 نساء | جزء پنجم 🔔 هشتاد و هشتم ✍"حیات طیّبه"، یعنی زندگی پاکیزه، زیبا و سعادتمندانه، حاصل "نگاه زیبا" به عالَم هستی است؛ و این مهمّ👆، حاصل "درک مهندسی خلقت"، و "نظام أحسن"؛ و این مهمّ👆، حاصل "تدبُّر" در آیات نورانی قرآن کریم؛ و این مهمّ👆، حاصل "اُنس" با قرآن؛ و گام نخست این مهمّ👆، گذراندن یک دور "تفسیر" کامل قرآن، از ابتداء تا انتهاست؛ و مناسب ترین برای شروع، تفسیر قطره‌ای و گویای استاد مخلص، بی ادعا، و شیرین سخن، حاج آقای قرائتی دامت توفیقاته، میباشد؛ پس، با ما همراه شوید؛ "حتّی مطلع الفجر"🌞 🌸اشتراک گذاری مطالب و مباحث اصیل فرهنگی، هم صدقه جاریه، و هم نشانه ی احساس مسئولیت شما، در قِبال جامعه‌ای است که در آن زندگی میکنیم و سرنوشت ما و نسل های آینده، در آن رقم میخورد.🥀 #تفسیر_گویا #قرائتی #نساء ۸۸ ━━═━━⊰❀🦋❀⊱━━═━━ 🇮🇷 لطفاً کانال آزادی را به دوستانتان معرفی نمایید: ┏🕊━━━━━━━━━━┓ eitaa.com/Rahaei02 ┗━━━━━━━━━━━━┛

فوری: حمله اسراییل به لبنان، کدی که عراقچی داد چه بود؟ کانال محمد ندیمی در ایتا 🆔 @tahlilgar_siasi

فوری: حمله اسراییل به لبنان، کدی که عراقچی داد چه بود؟ کانال محمد ندیمی در ایتا 🆔 @tahlilgar_siasi

یکی از دلایلی که حزب الله از پاسخ به حملات رژیم اجتناب می‌کند، واگذاری مسئولیت به دولت است. به هر حال پس از تحمیل جنگ بر لبنان، خصوصا در روزهای آخر آن، رژیم جنگ را اجتماعی کرد و آن را به مناطق مرکزی و شمالی رساند. پس از پایان جنگ، هجمه‌ای در فضای داخلی لبنان توسط مخالفان علیه حزب شکل گرفت که "ورود آن به جبهه اسناد باعث جنگ شده و چون سلاح حزب الله نیز در این زمینه باعث جنگ شده پس باید خلع شود." حزب الله نیز پس از آن با رضایت به آتش‌بس و تخلیه بسیاری از مواضع خود در جنوب لیتانی، عملا مانوری را اجرا کرده و توپ و مسئولیت پایان حملات را برعهده دولت و ارتش گذاشت تا جایی که جوزف عون نیز به این نتیجه برسد دیگر فضایی برای کار بیروت وجود ندارد و این اسرائیل است که باید عقب نشینی کند. این تا جایی است که باید بار دیگر اثبات شود که این سلاح مقاومت است که از لبنان حفاظت می‌کند و رایزنی‌های دیپلماتیک فقط باعث پیشروی دشمن می‌شود. اکنون فضای حاکم بر ریاست جمهوری و نخست وزیری لبنان حاکی از درماندگی آنها در برابر حملات اخیر بوده و آنها نمی دانند باید چه کنند و فقط منتظر تحولات ساعتی جدید هستند تا با مانورهای سیاسی و رسانه‌ای، فشار را کاهش دهند. در این بین و با نزدیک شدن به یک زد و خورد گسترده، نامه امروز حزب الله به رییس جمهور، نخست وزیر و رئیس پارلمان را می‌توان از آخرین اتمام حجت‌های حزب الله و آماده‌سازی فضا جهت چارچوب ‌سازی نبرد آتی است. @Muhallel

🗽 طاغوت آمریکا، خودش را تصریح می‌کند 🔸 تأملی در ماجرای شهردار شدن «زهران ممدانی» ✍ یادداشتی از سید حمیدرضا میررکنی بنادکی این یادداشت نشان می‌دهد بحران مشروعیت در آمریکا چگونه به بازآرایی گفتارها منجر شده؛ از چرخش چپ‌های آمریکایی به سمت «آزادی رادیکال» تا تبدیل اقلیت‌های دینی و جنسیتی به حاملان گفتمان جدید. مسئله، پذیرش «دیگری» نیست. مسئله، تداوم همان طاغوت است که این‌بار آشکارتر سخن می‌گوید. این یادداشت به طور اختصاصی برای تارنمای سوره نوشته و منتشر شده است. 🌐 Sourehmag.ir 🆔 @Sourehmagazine

🗽 طاغوت آمریکا، خودش را تصریح می‌کند 🔸 تأملی در ماجرای شهردار شدن «زهران ممدانی» ✍ یادداشتی از سید حمیدرضا میررکنی بنادکی هاضمۀ آمریکا از هضم «زهران ممدانی»ِ سوسیالیست ترسی ندارد. او برای آمریکا خطرناک نیست. از لحظۀ انتشار خبر شهردار شدن او موجی از امیدواری‌ها و بعضاً ذوق‌زدگی‌ها را در میان روشنفکران شاهد بودیم. برای آن‌ها جالب است که چطور جوانی “عدالت‌خواه” با وجود مخالفت صریحش با ترامپ توانسته است شهردار شود؟ این سؤال را طوری می‌پرسند که انگار ممدانی جوانی فقیر و مبارز بوده و علیه ساختار ظالمانۀ آمریکا به صورت فرداً واحداً قیام کرده و حالا سیستم در برابر او خاضع شده، یا او را به رسمیت شناخته. حال آن‌که ممدانی نظیر بسیاری دیگر از سیاستمداران حرفه‌ای آمریکا در ساختاری طبیعی با حمایت مستقیم حزب دموکرات و با برخورداری از برخی شخصیت‌های اصلی این حزب، در همان ساختار آمریکایی رشد کرده و با مجموعه‌ای از تصمیمات درست و حرفه‌ای، و حضور رسانه‌ای جالب توجّه، اکنون شهردار نیویورک شده است. البته پاسخ این مطلب با مروری سرسری بر سابقۀ ممدانی ممکن است و کاری نیست که روشنفکران _ خصوصاً آن‌هایی که زبان فرنگی هم می‌دانند _ از آن عاجز باشند. اما قرار است این واقعیت مخفی بماند، تا بتوان قدرت‌گیری این جوان سوسیالیست را بدل به چماقی کرد و بر سر ایران اسلامی عزیز زد. در میان آن‌ها کسانی هم هستند که موفق شده‌اند از ورطۀ حیرت در برابر این ماجرای شگفت‌انگیز بیرون بیایند و به تحلیل و استنتاجی برسند. آن‌ها اولاً تعجب دستۀ اول را تأیید می‌کنند؛ واقعاً هم عجیب است جوانی که زادۀ زنی فیلم‌ساز و اهل‌ رسانه است و پدرش استاد دانشگاه، و خودش در کالج هنریِ «بودین» تحصیل کرده و از همان زمان با شاخۀ دانشجویی حزب دموکرات آمریکا در ارتباطی حرفه‌ای بوده است حالا به مقامی در دولت ایالات متحده رسیده باشد و واقعاً هم پیش‌بینی‌ناپذیر بود… . در قدم بعدی از خودشان می‌پرسند که به راستی چگونه ممکن است چنین واقعۀ “محالی” رخ داده باشد؟ پاسخ: دولت ایالات متحده به‌راستی در برابر دیگری منعطف است و دیگری را به رسمیت می‌شناسد! ساختار سیاسی آن‌جا منعطف طراحی شده است، به نحوی که یک جوان سوسیالیست هم می‌تواند شهردار شود… . این سخن عجیب است! نظام سیاسی آمریکا منعطف است؟ در برابر چه کسانی منعطف است؟ نسبت به “دیگری”؟ یعنی آیا آمریکا نسبت به دیگریِ خودش منعطف است؟ این تحلیل ریشه در دو ضعف دارد؛ اولاً ریشه در ضعف اطلاعات سیاسی دارد؛ چرا که ممدانی دیگریِ ترامپ است، نه دیگری آمریکا. ممدانی در فرم و در محتوا یک جوان حرفه‌ای آمریکایی است. این که یک جوان کاملاً آمریکایی با پشتیبانی یکی از دو حزب مسلط در آمریکا شهردار شود، نشان منعطف بودن “ساختار سیاسی” آمریکا است؟ واضح است که نه. و اما دومین ضعف؛ ضعف در استقلال روحی از آمریکا. روشنفکران هیچ‌گاه موفق نشده‌اند معادلات درونی آمریکا را از بیرون نگاه کنند؛ آن‌ها شهروند آمریکا هستند. همان‌طور که شهروند آمریکایی که مسئله‌اش نه “دیگریِ آمریکا”، بلکه “دیگریِ ترامپ” است، و با حضور دیگریِ ترامپ به سیاست آمریکا امیدوار می‌شود؛ این روشنفکران با حضور ممدانی که نه دیگریِ آمریکا، بلکه دیگریِ ترامپ است به آیندۀ جهان امیدوارتر شده‌اند. این‌ها همان کسانی هستند که سرنوشت خود را در مسائل سیاست داخلی آمریکا می‌جویند و زندگی‌شان طفیلی تصمیمات و مناسبات داخلی آن‌هاست. خودبه‌خود امید و ناامیدی آنان و تحلیل مسائل برای آنان در چارچوب‌های مرسوم آمریکایی رخ می‌دهد. ما اما طفیلی حیات سیاسی و فکری آمریکا نیستیم. ما توانسته‌ایم آمریکا را از بیرون ببینیم. ما یافته‌ایم که ذات طاغوتیِ آمریکا از جنس «استکبار» است و نه به دیگریِ ترامپ که به دیگریِ استکبار و نظام سلطه می‌اندیشیم. دیگریِ طاغوت، ولایت الهی است و دیگریِ مستکبر، مستضعفی است که قیادت مستکبرین را نفی کرده و با اتکای به حق، قیام لله نموده. مستضعف آنی است که عزم به بسط حاکمیت الله دارد و دیگران را به این قسط الهی دعوت می‌کند. آمریکا در برابر این دیگری منعطف است؟!

در طرح ما آمریکا راست نیست که دیگری‌اش چپ‌ها باشند؛ یا بالعکس و ما معادلات جهانی را از این منظر نمی‌نگریم. دوگانۀ ما دوگانۀ ولایت الهی و ولایت طاغوت است؛ دیگریِ نظام سلطۀ آمریکایی، ولایت الهی و نظام قسط و عدل الهی است – البته این‌که طواغیت در طاغوت بودنشان و در نحوۀ اعمال ولایتشان با هم تفاوت‌هایی دارند را منکر نباید شد. این یک واقعیت است. بنابراین آن‌چه امروز در آمریکا می‌بینیم _ و برخی از آن ذوق‌زده‌اند _ انعطاف نیست. بیش‌تر بحران گفتارِ مشروعیت‌بخشِ حاکم است. گفتار حاکم در مشروع جلوه‌دادنِ تصمیمات استکباری‌اش دچار ضعف است، حالا گفتار دیگری نیرو گرفته است برای آن‌که همین ذات استکباری را با گفتار و کنش متفاوتی مشروع سازد. این خصلت آمریکاست که از سر «بی‌ناموسی» و فقدان هر چیزی که می‌تواند مقدس و حدگذار باشد، هر رنگی را در خود جای می‌دهد. این بی‌-رنگی نیست. این همه-رنگی است! همه-رنگی از خصائص کفر است؛ وقتی که قدرتِ گردن‌گرفتنِ رنگ کثیف خودش را از دست داده باشد. در این مقوله فرقی میان جمهوری‌خواه و دموکرات نیست، نیز فرقی بین چپ و راست فکری نیست. سوسیالیست‌های آمریکایی همان‌قدری از نوامیس و ارزش‌های قدیم‌شان تخلیه شده‌اند که لیبرال‌ها از ابتدا بودند. آنان کم‌کم به نقطۀ صفر لیبرالیسم نزدیک شده‌اند. این تغییر گفتمانی مهم در نوشته‌های سوسیالیست‌های آمریکایی به وضوح بیان شده ‌است؛ گیلبرت در کتاب خود موسوم به «سوسیالیسم قرن بیست‌ویکم»، و در بخش «استراتژی» می‌نویسد: «غالباً گفته‌اند آرمان مشترک تمام سوسیالیست‌ها “برابری” است. اما من فکر می‌کنم اصل بنیادین‌تری باید الهام‌بخش جنبش سوسیالیسم قرن بیست‌ویکم باشد: هدف مشترکِ “آزادی رادیکال”»(ترجمۀ عرفان آقایی، نشر کتابسرای میردشتی، صفحۀ ۱۱۱). اینجاست که اقلیت‌های دینی و خصوصاً جنسیتی برای سوسیالیست‌ها موضوعیت پیدا می‌کنند. تا پیش از این چپ‌ها تکیه بر شانۀ کارگر می‌زدند، حالا نوبت به اقلیت‌های جنسی و دینی رسیده است. برای سوسیالیست‌ها مهم آن است که اقلیت باشد تا انگیزۀ آن را داشته باشی که از آزادی رادیکال دفاع کنی! این‌جا معلوم می‌شود که چرا شهردار سوسیالیست نیویورک باید «شیعه» و حامی «همجنس‌بازان» باشد. این هر دو هویت اقلیتی قرار است راهی باشد برای تحقق «آزادی رادیکال». تقریباً همان چیزی که لیبرال‌ها خصوصاً در عرصۀ فرهنگ به دنبال تحققش هستند؛ هویت‌زدایی و حدّزدایی تام از همه چیز! آمریکا در حال انعطاف نشان دادن در برابر دیگری‌اش نیست؛ آمریکا مشغول صیقل دادن ذات هویت‌زدایانه و الحادی خود است. طاغوت آمریکا، خودش را تصریح می‌کند! واقعیت صحنه این است. 🌐 Sourehmag.ir 🆔 @Sourehmagazine