موجم من و سرگرم پریشانی خویشم حیران سواد خط پیشانی خویشم با آن‌که بهار است و هوا مشک‌فشان است در دام هوس ماندم و زندانی خویشم بگذار که با جوهر اشکم بنویسم: ای نفس در اين دایره قربانی خویشم در ساحل آرام «رضا» از سرِ تسلیم من خانه‌به‌دوش دل طوفانی خویشم تا سر بگذارم به غبار حرم دوست بی‌تاب‌تر از دیدۀ بارانی خویشم پیداست که در محضر این حجّت معصوم شرمنده‌تر از گریۀ پنهانی خویشم بی‌قدرتر از خارم و در گلشن یاسین در آرزوی فصل گل‌افشانی خویشم من ذرۀ ناچیزم و در چشمۀ خورشید حیرت‌زده از آینه‌گردانی خویشم گر قسمت من بخت غزالی نشد اما دلخوش به همین شور غزلخوانی خویشم تا بر سر من سایهٔ این چتر بهشتی‌ست آسوده‌دل از بی‌سروسامانی خویشم این پیروی از شعر «امین» است که فرمود: «دلبستۀ یاران خراسانی خویشم» #محمدجواد_غفورزاده

اگر چه زندگی زیباست ...امّا بدون تو دلم تنهاست ...اینجا نباشی چون نهالی در کویرم نگاهت همچون یک دریاست ...گویا شبیه ابر فصل نوبهارم همیشه در دلم برپاست ...غوغا کنارت زندگی را دوست دارم تو باشی مثل یک رویاست ...دنیا #سیدعلی‌خوش‌قامت

رمضان بود ولی داغ محرّم دیدم «خِرَد از باده ندید آنچه من از غم دیدم» کودک و پیر در این حادثه مبعوث شدند دست این مردمِ یکپارچه پرچم دیدم خاطرم نیست که غیر از شب تشییع امام آخرین بار کجا اینهمه آدم دیدم! وای از آن مشت گره کرده، چه نامم جز کوه آنچه را در گذر حادثه محکم دیدم وای از آن قلّۀ بشکوه که در تعظیمش قامت سروترین طایفه را خم دیدم پیش ازاین «بیت» مشرّف شده بودم، او را همۀ حسرتم این است چرا کم دیدم آن زمان که خبرِ رفتن آن مرد آمد مرگ را در نظرم امر مسلّم دیدم یک نفر گفت که دیده ست که «برمی‌گردد» گفتم این خواب، همانی‌ست که من هم دیدم! ✍ #مسعود_یوسف_پور

ریحانه السلامُ علیکِ من الغزل سبحان ربِّ خالق چشمت من العسل سبحان ربِّ خالق تو در هوای دی سبحان ربِّ کرده مرا مبتلای دی بت یا الهه ای که غزل میدهد خبر ایّاکِّ نَعبُدُ دل ودست و زبان وسر یا خَیرَ مَن سُئِل، لب آتش نشانی ات یا دافع البلا نگه کهکشانی ات ریحانه کَیف اَصبِرُ عَن داغ دوری ات ریحانه کشته ای ت مرا با صبوری ات باید که جلوه ی حسنات خدا شوی ریحانه میشود که سریعُ الرِّضا شوی یک عمر اگرچه   مُعتَذِراََ نادما منم می را به جز سلامتی تو نمی زنم #حسین_مرادی

بنام خدای مهربان پروانه ها پروانه باشی پر زدن در شعله سخت است زیباست! اما فهم و درکِ جمله سخت است مادر که باشی زندگی در دست تو نیست بی شوق پرواز انحصارِ پیله سخت است عاشق به عشق تو خیالش تخت تخت است مادر که باشی در مصائب ناله سخت است با هرتبی پرپر شدن چون لاله سخت است با غنچه هایت باغت آباد است اما بی مهرِ باران رویش آلاله سخت است مادر نگاهت مکنتِ این تاج و تخت است مادر که باشی دوری از کاشانه سخت است بوئیدن گل های دور از خانه سخت است تنهائیت پر میشود از هِق هِق و آه نوشیدنِ یک جرعه ی جانانه سخت است شاید..همین.. تعبیر شیرین الست است مادر که باشی روز و شب بیدار سخت است بی خوابِ شب غمخواری و تیمار سخت است وقتی که دنیا پیش چشمت می‌شود تنگ مادر نباشی درک این اسرار سخت است مادر که باشد درکنارت یار بخت است درکِ طواف خانه ی معبود سخت است لمس خدا درلحظه ی موعود سخت است مادر که باشی روز و شب هایت جدانیست درک شهید و شاهد و مشهود سخت است مادرشدن از جنس رویاهای سخت است. #راحیل_ماندگار

ناامیدی‌ها حرامند و توسل‌ها مجاز ای که داری روی دوشت کوله باری از گناه از نسیم روح بخش این حرم جان تازه کن عشق می‌روید در این صحن و سرا و بارگاه #یا_انیس_النفوس #یا_امام_رضا #معصومه‌مشهدی‌زاده

شب آمد و غرق نور شد ساغر من یاد تو توان داد به بال و پر من آماده شدم تا بپرم در بر تو داغت نشده هنوز هم باور من🥀 #طوبی_حاجقلی_باران 🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀

بسته‌ای بار سفر بی من و همراه ؛ چرا ؟ نیستی جان دل از حال من آگاه چرا ؟ با حضور تو مگر جان به نوایی برسد بینوا گشته دل از رفتنت ای شاه چرا ؟ گر چه عمری شده‌ام عاشق دیدار رخت آمدی جان‌بفدای تو به اکراه چرا ؟ آرزویم شده همراه تو باشم همه دم دستم از دامن و درگاه تو کوتاه چرا ؟ گفته بودم که غم از گوشه‌ی دل با تو رود آنکه اسباب غمم بوده تویی آه چرا ؟ مقصدم کوی تو ؛ ماوای دلم آغوشت گشته‌ام از اثر جور تو گمراه چرا ؟ گشته دیدار رخت همچو سرابی زیبا بر دل انداخته‌ای حسرت جانکاه چرا ؟ #علی_خوش‌قامت #آوا__حسن‌پیلتن #شب‌تون‌بخیر

چَشم رویِ هم می‌گذارم؛ لحظه‌ای به خوابِ من بیا؛ و این غمِ ممتدِ دلم را سبڪ ڪن...💔 #آقای شهیدم

تمثیلی از بهشت است ، اردیبهشت شیراز با عاشقی سرشت است ، اردیبهشت شیراز زیبا نگار هستی ، درعین چیره دستی با خط خوش نوشته است ، اردیبهشت شیراز #حسین کیوانی اردیبهشت،بهشت شاعران ۱۵ اردیبهشت روز شیرازگرامی باد

چشمم پرید و روزنِ اندوه،باز شد یادش بخیر عشق قشنگی که راز شد دیگر کفاف درد مرا دود هم نداد کوتاه بود بهمنم و شب،دراز شد!. جوشیده باز چشمه ی اشکی که خشک بود تسبیح و مهر را بده وقت نماز شد!. تمّار وار آب به این نخل داده ام نخلی که عاقبت به قتیلم مجاز شد! از خود برون کشید مرا و بزرگ کرد داغت برای زندگی ام امتیاز شد از بختِ غنچه ای که خزان بیخ گوش اوست تنها همین که عاشقِ یک سرو ناز شد... ✍🏻#محمد_ثاقبی #غزل