چو آفتاب در آی از درم شراب بنوش شراب شبنم جان را چو آفتاب بنوش چراغ میکده دیوان حافظ است بیا شبی به خلوت رندان و شعر ناب بنوش زمانه جام گلاب تو را گل آب کند بیا شراب بیامیز و با گلاب بنوش چو گل به چشمه خورشید رو کن ای دریا نه تلخ کاسه وارونه حباب بنوش به گریه گفتمش از بوسه ای دریغ مدار به خنده گفت که این باده را به خواب بنوش 📚 #فریدون_مشیری - ابر و کوچه - چراغ میکده @TAMASHAGAH

از #شهید_همت به مردم ایران ...

هوالعزیز🌱 آنکه چندین نقش ازو برخاسته است یارب او در پرده چون آراسته است چون ز پرده دم به دم می تافته است هر دو عالم دم به دم می کاسته است چون شود یک ره ز پرده آشکار تو یقین دان کان قیامت خاسته است محو گردد در قیامت زان جمال هر که نقشی در جهان پیراسته است ذره ای معشوق کی آید پدید چون دو عالم پر زر و پر خواسته است در قیامت سوی خود کس ننگرد چون جمال آن چنان آراسته است ذره ای گشت است ظاهر زان جمال شور از هر دو جهان برخاسته است ای فرید اینجا چه خواهی کار و بار راه تو نادانی و ناخواسته است 📚 #عطار - دیوان اشعار - غزلیات - غزل شماره ۴۲ @TAMASHAGAH

ترانهٔ زمین و آسمان ▪️در میان آذرخش و تندر و طوفان که همه سیماچه‌ها را شست از تبارِ استقامت، قامتِ مردی مانده بر جا در دلِ میدان زیر این باران رگباران. آه ای تنهاترین تن‌ها! که همه یاران تو را بدرود کردند و به راهِ خویشتن رفتند عقده‌هاشان را عقیده نام دادند و ز «ما»ها سوی «من» رفتند. من به آوازِ تو می‌اندیشم از راهت نمی‌پرسم که به ترکستان رَوَد یا کعبه یا جای دگر، ای مرد! و سلامت می‌کنم همراهِ میثاقِ کبوترها از میان حلقهٔ این چاهِ وَیْل و درد. ای دلِ‌ قرن! ای دلیر! ای گُرد! روزگاری بود و می‌گفتم کاین زمین، بی‌آسمان، آیا چه خواهد بود؟ وین‌ زمان، در زیرِ این هفت آسمان، پُرسم که زمین و آسمان، بی‌آرمان، آیا چه خواهد بود؟ محمدرضا شفیعی کدکنی

هوالعزیز🌱 صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز کجاست بلبل خوشگوی؟ گو برآر آواز! چه حلقه ها که زدم بر در دل از سر سوز به بوی روز وصال تو در شبان دراز دلا! ز هجر مکن ناله، زان که در عالم غم است و شادی و خار و گل و نشیب و فراز شبی وصال سحرگه ز بخت خواسته ام که با تو شرح سرانجام خود کنم آغاز به هیچ در نروم بعد از این ز حضرت دوست چو کعبه یافتم آیم ز بت پرستی باز ز طره تو پریشانی دلم شد فاش ز مشک نیست غریب آری ار بود غماز هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود نظر به روی کسی بر نمی کنی از ناز امید قد تو می داشتم ز بخت بلند نسیم زلف تو می خواستم ز عمر دراز غبار خاطر ما چشم خصم کور کند تو رخ به خاک نه ای حافظ و بر آر نماز 📚 #حافظ - شماره ۱۳ - صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز... @TAMASHAGAH

هوالنور🌱 من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را کی توانم برکشید از سینه پیکان تو را گر بدینسان نرگس مست تو ساغر می دهد هوشیاری مشکل است البته مستان تو را وعده فردای زاهد قسمت امروز نیست بهر حور از دست نتوان داد دامان تو را جز سر زلف پریشانت نمی بینم کسی کاو به خاطر آورد خاطر پریشان تو را ای دریغ از تیغ ابرویت که خون غیر ریخت سالها بیهوده رفتم خاک میدان تو را هرگز از جیب فلک سر بر نیارد آفتاب صبح دم بیند اگر چاک گریبان تو را دامن آفاق را پر عنبر سارا کنند گر بر افشانند زلف عنبر افشان تو را چشم گریان مرا از گریه نتوان منع کرد تا به کام دل نبوسم لعل خندان تو را آه سوزان را فروغی اندکی آهسته تر ترسم آسیبی رسد شمع شبستان تو را 📚 #فروغی بسطامی - دیوان اشعار - غزلیات - غزل شماره ۱۱ @TAMASHAGAH

خانه دوست کجاست؟ در فلق بود که پرسید سوار آسمان مکثی کرد، رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت: نرسیده به درخت کوچه باغی ست که از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی ست می‌روی تا ته آن کوچه که از پشتِ بلوغ، سر به در می آرد پس به سمت گل تنهایی می پیچی دو قدم مانده به گل پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی کودکی می‌بینی رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور و از او می پرسی خانه دوست کجاست؟ #سهراب_سپهری @TAMASHAGAH

بهانه🌱 یادی از نسل های گذشته مارا به ناز کشت وجفا را بهانه کرد رنگش  زما پرید وحیارا بهانه کرد از روی پشت بام به سنگی مرا نواخت ما را چودید  سار و هوا را بهانه کرد آمد برون خانه و ظرفی به پا شکست چرخیدن سرش به خدا را بهانه کرد رفتم به چشمه از پی دیدار آن پری کوزه شکست  ونیت  مارا بهانه کرد آمد به پشت بام کند رخت آفتاب رخت افتادو لغرش پارا بهانه کرد با نامه ای دل ما را صفا نداد باعشوه ای نبودن مارا بهانه کرد @TAMASHAGAH

هوالعزیز🌱 هر بلایی کز تو آید، رحمتی است هر که را فقری دهی، آن دولتی است تو بسی زاندیشه برتر بوده‌ای هرچه فرمان است، خود فرموده‌ای زان به تاریکی گذاری بنده را تا ببیند آن رخ تابنده را پروین اعتصامی @TAMASHAGAH

شوقِ وصال و حسرت و بی‌تابی و فراق با اختصار، گوشه‌ای از ماجرای توست... @TAMASHAGAH

هوالعزیز🌱 سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم بازگویم که عیانست چه حاجت به بیانم هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشه خاطر که به دیدار تو شغلست و فراغ از دو جهانم گر چنانست که روی من مسکین گدا را به در غیر ببینی ز در خویش برانم من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم درم از دیده چکانست به یاد لب لعلت نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم 📚 #سعدی - غزلیات - غزل شماره ۴۱۷ @TAMASHAGAH