به مناسبت  سالروز درگذشت دکتر محمد معین🍃 استاد معین! تو درسرزمین عشق چه خواندی ؟ که همه ی عاشقان علم وادب خوشه چین عشق وشیدایی توهستند. واینگونه برای حافط سرودی که فتاداز بهره ی روز الستم یکی جام جم از حافط به دستم محمد معین دکتر محمدمعین نهم اردیبهشت سال 1297در رشت به دنیا آمد و در سیزدهم تیرماه 1350 در تهران درگذشت. دکترمعین صادقانه وعاشقانه وباهمه وجود  به فرهنگ و ادب ایران خدمت کرد. از دریای مشکلات نمی ترسید به قولی مولوی "شمس تبریز تورا عشق شناسد نه خرد" معین دانشی  مردی بود. شیفته ی ادبیات فارسی. در دریای مفاهیم عالی ادب فارسی با شوق و تلاشی خستگی ناپذیر مرواریدهای گرانبهایی صید کردو به یادگار گذاشت. استاد معین از آنها یی بود که طمع ،کوتاه می کنند وآستین همتشان ، چشمه ی خورشید را شرمنده می سازد. برای شناخت معین باید به قله ها نگریست . به فردوسی به مولوی به حافظ به تمام ادیب مردانی که شمع گونه سوختند و آتش عشق و شورو شیدایی به زبان فارسی را برافروختند. معین را با عشق بایدشناخت . کارسترگ معین و دهخدا را دراروپا چندین موسسه بزرگ با هزینه ی هنگفت انجام می دهد. ولی معین ودهخدا با کمترین امکانات وادعا وبا عشق شروع کردند. به خاطر همین عشق وصداقت بود که علامه دهخدا و نیمایوشیج دکتر معین را به عنوان وصی خود انتخاب کردند. تا آثار آنهارا به چاپ برساند. چه شب ها وروزهارا بایدصرف کنی که هم لغت نامه ی دهخدا را کامل کنی وهم فرهنگ لغتی درفارسی درشش جلد بنویسی که مستندترین علمی ترین  فرهنگ باشد و معنی و درست ترین تلفظ را داشته باشد. این بارسنگین فرهنگ ایران را آن قدر تحمل کنی که درآخر عمرسالها در اغما بسربری. چقدر باید به اوج نگریست تا این بزرگمردان راشناخت وبه عظمت این کارعاشقانه پی برد. فضل وبزرگمردی سالاری را باید با استاد معین شناخت . چگونه این ایثاررا با معیارهای مادی  امروز می توان مقایسه کرد.؟ امروزه  عده ای برای استراحتشان هم پول می گیرند. معین در سرزمین عشق چه خوانده بود که جانش را برسراین عشق گذاشت. این چه شوروعشقی است که فرودسی وسعدی ورودکی وعطار وخیام و...دیگران را به تلاش واداشته است. هنوز فرهنگ معین ومطالب دستوری معین وحافط شیرین سخن استادحرف اول رامی زند. شاگردانی که معین تربیت کرداز بزرگان فرهنگ وادب ایران هستند. .حافظ شیرین سخن معین جامع ترین تحقیقی است که درباره حافظ و عصر او آغاز شد وبه پایان نرسید. دراین کتاب علاوه برشرح حال تفضیلی حافظ.به مناسبت،ابیات وغزلیات نیز موردبحث قرار گرفته است. استاد درباره ی شان صدور هریک سخن گفته است محمد معین می نویسد. (چون به دبستان رفتم وخواندن ونوشتن آموختم. دیوان حافظ مونس جانم شد. می خواندم و اشعارش را از بر می کردم ولی به حقایق آن پی نمی بردم) تا سالهای عمر بالا گرفت. من نیز به قدر وسع خویش از آن کان معرفت بهره ها گرفتم.) مهدخت معین می گوید" شبی پدرم دکترمعین ،حافظ را برای تدریس فردا مرور می کرد." . گفتم" پدر سالهاست با حافظ کارمی کنید چه نیازی به مطالعه دارید"؟ گفت"امشب نکته جدیدی را کشف کردم." دکترمعین هیچگاه خودرا ازمطالعه بی نیاز ندید . روانش شادباد عاشقانه زیست وجانش را آرش گونه درکمان فرهنگ ایران نهاد کانال تماشاگه راز

افلاطون گوید: " آن کس که هنگام خشنودی از تو،تورا به آن زیبایی که در تونیست مدح می گوید. هنگام خشم بر تو،تورا به قبیحی (بدکرداری ،اخلاق ناپسند ونکوهیده) که درتو نیست نکوهش خواهد کرد فیه مافیه

دوری جانان بود از دوری جان تلخ‌تر درشمار زندگانی نیست ایام وداع #صائب_تبریزی🌱

یاد رخسار تو را در دل نهان داریم ما در دلِ دوزخ، بهشت جاودان داریم ما…🌱

زاهد خشک کجا، پیچ و خم عشق کجا؟ آهن سرد محال است که زنجیر شود... #صائب_تبریزی🌱

به مَأمَنی رو و فرصت شِمُر غنیمتِ وقت که در کمینگهِ عُمرَند، قاطِعانِ طَریق #حافظ🌱

ای ملائک که به سنجیدن ما مشغولید بنویسید که اندوه بشر بسیار است ... #حامد_عسکری🌱

هوالعزیز🌱 شنیده‌ام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت «فِراق یار، نه آن می‌کند که بتوان گفت» حدیثِ هولِ قیامت که گفت واعظِ شهر کنایتی‌ست که از روزگارِ هجران گفت نشانِ یارِ سفرکرده از کِه پُرسم باز؟ که هر چه گفت بَریدِ صبا، پریشان گفت فغان که آن مهِ نامهربانِ مِهرگُسِل به تَرکِ صحبتِ یاران خود چه آسان گفت من و مقامِ رضا بعد از این و شُکرِ رقیب که دل به دردِ تو خو کرد و ترکِ درمان گفت غمِ کهن به میِ سال‌خورده دفع کنید که تخم خوش‌دلی این است؛ پیرِ دهقان گفت گره به باد مزن گر چه بر مراد رود که این سخن به مَثَل، باد با سلیمان گفت به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو تو را که گفت که این زال تَرک دَستان گفت؟ مزن ز چون و چرا دم که بندهٔ مُقبِل قبول کرد به جان، هر سخن که جانان گفت که گفت حافظ از اندیشهٔ تو آمد باز؟ من این نگفته‌ام آن کس که گفت بُهتان گفت

جهان آینه ماست؛آنچه در دیگران مشاهده می کنیم در واقع درون خود ما وجود دارند. وقتی خود را شفا می دهیم، در حقیقت جهان را شفا داده ایم.

اللّٰهُمَــ ؏َجِـلْ لِوَلیــِـــڪَ الـْفَرَّجْ

هوالمحبوب بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید از یار آشنا سخن آشنا شنید ای شاه حسن چشم بحال گدا فکن کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید خوش میکنم ببادهٔ مشکین مشامِ جان کز دلق‌پوش صومعه بوی ریا شنید سر خدا که عارف سالک بکس نگفت در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنید یا رب کجاست محرمِ رازی که یک زمان دل شرح آن دهد که چه گفت و چها شنید اینَش سزا نبود دلِ حق‌گزارِ من کز غم‌گسارِ خود سخنِ ناسزا شنید محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد از گلشن زمانه که بوی وفا شنید ساقی بیا که عشق ندا میکند بلند کانکس که گفت قصهٔ ما هم ز ما شنید ما باده زیر خرقه نه امروز میخوریم صد بار پیر میکده این ماجرا شنید ما می ببانگ چنگ نه امروز میکشیم بس دَوْر شد که گنبد چرخ این صدا شنید پند حکیم محض صواب است و عین خیر فرخنده ‌آنکسی که بسمع رضا شنید #حافظ وظیفهٔ تو دعا‌گفتنست و بس در بند آن مباش که نشنید یا شنید