به فاطمه گفتم غمی که گره‌اش را باز نکنی، گره‌ات می‌زند. رشته‌های زندگی‌ات را می‌گیرد و گره‌ات می‌زند. پاهایت را، در هم گره می‌زند و زمین_زمین می‌خوری. موهایت را پریشان، در هم می‌پیچاند. و آه عزیز من! کلماتت را، کلماتت را می‌شکند و در هم می‌پیچاند؛ بهر همین معنا از دست می‌دهند و شکسته‌شکسته لبانت را می‌بُرند. غم، تمام زندگی‌ات را گِره می‌زند. خودت را گره می‌زند. محکم. سفت. بی‌رحم. و سپس، تو می‌مانی و هزار رشته که دیگر سرِ هیچ‌کدامشان پیدا نیست.

نمی‌دانم عزیزکم، آدم دلگیر بشود، امّا دلش گیرِ هیچ بشر دو پایی نشود.

بچه‌ها جدی من خیلی دوستتون دارم، این‌طوری با من ناملایم تا نکنید توی ناشناس. تا صبح فکر می‌کنم نکنه واقعاً کاری کردم یا چیزی گفتم. دوست ندارم کسی رو بلاک کنم یا ریموو کنم. نمیشه انتقادتون رو آروم بهم بگین؟ دل‌خوریتون رو؟ بغضتون از من رو؟ شاید تونستم از دلتون در بیارم. نمی‌دونم.

متأسفانه بیشه هر لحظه ممکنه آتیش بگیره به دست گرگ‌ها، میایید به بیشه‌ی بغلی تا که آهوها رو دوباره گُم نکنم تو تاریکیِ شب و بغض‌و کینه‌ی گرگ‌ها ؟ 🦌` https://t.me/TheDeerShallReturn

آهوها و‌ گوزن‌های شباهنگِ زندگانی، دوباره هستید تا که کلمه‌ای بگید و من متنی بنویسم مِن‌بابش ؟ این پیام‌و پیام بالا رو بفرستین خونه‌هاتون تا من خدمتِ والا و روشنتون کلامی ناقابل و کم‌ارزش ارزونی کنم. تا ساعت دوازده می‌نویسم. ☀️

آبی. گوش کن، هیس. کنار دریا. موج‌ها می‌شکنند و چشمان تو نیز، قطره‌قطره، پایین می‌ریزند. گفتی آبی، اشکان دریاست و افسوس، که اشکانِ من بی‌رنگ است. مُشتی آب بالا آوردم، زخم‌هایم از شوری اشکانِ ابر سوخت. سمتت گرفتم و نشانت دادم، بی‌رنگ. آن هم بی‌رنگ است. گفتم آسمان، دردِ دریا را رنگ بخشیده. گفتم تو نیز آسمانی. گفتم تو، آسمانِ پرواز پرستوهایی. تلخ خندیدی، گوش‌ماهی را میان انگشتانت گرفتی و سپس، کنار گوشم گذاشتی. گوش کن. گوش کن به هق‌هق دریا. این هق‌هق بی‌صدای گوش‌ماهی‌ست و اشک‌های نداشته‌اش، من گوش‌ماهی‌ام. تو امّا گوشَت را نزدیک بیاور. شاید صدای اشک‌هایم را بشنوی؛ اشک‌هایی که دریا داشت و من نداشتم. من برایت دریاها را می‌آورم و آسمان را در آن‌ها کج می‌کنم. من دلِ تنگ گوش‌ماهی را، پر از دریا می‌کنم. گریه نکن فاطمه.

مرا پس از مرگ، خاکستر کن. آری، از من ققنوس بر نمی‌خیزد امّا مرا به دست باد بسپار. به دست همان بادی که موهایت را چون تارهای سازی می‌نواخت. پس از مرگ خاکسترم کن، پای درختی بریز، نیمی از آن را به دست باد بده. من نمی‌میرم، من، درخت خواهم شد. درخت خواهم شد، قامت بلند خواهم کرد، سپس ارّه‌ارّه‌ام کن، ز من کاغذی بساز، نامه‌ای بنویس و بوسه‌ای بکار. گر باب میل نبود، سازی بساز و بگذار از تو بگویم، از عشق و گلودردِ ناشی از بغض. گر باز باب میل نبود، سیب‌های سرخِ خون‌دل‌شده‌ام را بچین. مرا به دستِ باد بفرست. ماسکت را بزن، شاید به ملاقاتت آمدم. ماسکت را بزن که همیشه، رسمِ معشوق فاصله گرفتن و چشم چرخاندن از عاشق بوده‌است.

گفتی اگر ماهی بودی، مرا فراموش می‌کردی؟ عشق مرا از یادت، پاک می‌کردی؟ بوسه‌هایت را بین جلبک‌ها، جا می‌گذاشتی؟ خندیدم و گفتم مگر ماهی، فراموشیِ دریا توانش باشد؟ مگر ماهی بی‌آب، زنده می‌ماند؟ گفتم و از دریا به آکواریوم رسیدم. گفتم و تو، مرا، در تُنگی فیروزه‌ای، سر سفره‌ی عیدت گذاشتی. گفتم و مرا جا گذاشتی، سر سفره‌ی عید، بین سوسن‌ها و آیینه‌ها. رفتی. چون خوب می‌دانستی ماهی بی‌دریا می‌میرد. بعد از مرگ، بوی دریا می‌دهم؛ تو امّا خیال می‌کنی بوی عید است. کاش می‌فهمیدی آکواریوم‌و تُنگ و هفت‌تا سین که منتهی بود به سرسبزی بهار، هرچقدر هم زیبا باشد، قبرِ کوچکی‌ست برای یک ماهیِ عاشق. ماهیِ عاشقِ دریا.

به‌گمانم، بی‌اعتنایی فعلِ تو بود. چندبار به تو گفتم از دردِ ندیدن؟ من هم ندیدم. من هم ندیدم بی‌اعتنایی تو را. چون درد داشت، درد داشت و احساس می‌کردم شیشه‌های شکسته را در گلویم فرو می‌کنی. البت می‌گویند اسمش بغض است، امّا_امّا من خون را می‌بینم که در چشمانم، ناشی از زخم بغض‌ها، جمع می‌شود. من هم چَشم بستم و گفتم ندیده‌ای. امّا بی‌اعتنا، از کنارِ درد نمی‌گذرد؛ آن را می‌بیند و راهش را کج می‌کند. راهش را کج می‌کند تا شیشه‌های شکسته‌ات در اقدامش نرود. سپس گر از او چرایی بخواهی، شفافیتِ شیشه را پای ندیدن می‌زند. گاهی بی‌اعتنایی از نفرت دردناک‌تر است؛ نفرت دست‌کم تو را دیده است. کاش از من متنفر بودی امّا چنین، تلاشم را برای آفریدن رنگین‌کمان، نادیده نمی‌گرفتی. بی‌اعتنا، کسی‌ست که صدای شکستنِ تو را می‌شنود و فقط پنجره را می‌بندد. بی‌اعتنا تویی و کور منم.

من محبت‌هاتون توی ناشناس رو‌ چیدم و توی قلبم کاشتم، من محبت‌هاتون رو مرهم کردم و رو زخمم گذاشتم. متأسفم که اون‌قدر وقت و رمق پاسخ دادن ندارم، و همچنین کلماتم کم‌ارزش و ناتوانند؛ امّا ستاره‌ها رو براتون می‌چینم و بین موهاتون می‌ذارم عزیزهای من، دستامو گره می‌کنم سمت شمع می‌گیرم و نور می‌فرستم براتون. تک به تک حروفتون رو بوسیدم. این‌جا برای من واقعاً ارزشمنده، و می‌دونم هیچ‌جا آهوهای محبتی چون شما وجود نخواهد داشت. اگه این‌جا پرید بدونید خیلی دوستتون دارم و نور چشم‌های این دنیای تیره‌اید.