کشورهای اروپایی همچنان پیشنهاد می کنند که ماشه ۶ ماه تمدید شود و در این مدت رایزنی های دیپلماتیک برای ازسرگیری مذاکرات هسته ای انجام شود. در تهران نظر اکثریت بر این است که ما زیر بار این نرویم زیرا اروپا می خواهد مخصوصا به دلایل وضعیت اوکراین خود را در صحنه ایران نگه دارد، لذا بگذاریم ماشه اجرا شود و سپس حتی اگر بخواهیم آن را با مذاکره هم برداریم، دیگر فقط با آمریکا طرف حسابیم و آن ها نیز استقبال می کنند و اروپا موی دماغ نیست. اکنون گروهی دیگر در داخل کشور نیز پیشنهاد می‌دهند که به شرط تمدید همزمان ۲۲۳۱ ، تمدید را بپذیریم تا با گذشت وقت، ببینیم چه می شود و چه می توان کرد‌‌. من معتقدم که اگر ما یک بسته جامع در ابعاد و سطوح مختلف داشته باشیم، تمدید مشکلی ندارد اما اگر راهبرد "گذر زمان با صبر و رد کردن فشارها" مدنظر باشد، بهتر است وارد حالت تعلیق و شمشیر داموکلس اروپایی نشویم. البته تصویب این پیشنهاد نیازمند جمع بندی در شورا است و باید دید در یکی دو روز آینده چه تصمیمی توسط سطوح عالی کشور گرفته می شود. @Muhallel

[آقای غلامرضا آقازاده] وزیر نفت آمد. گزارش تولید نفت، لوله‌کشی‌های وسیع برای انتقال نفت پالایشگاه‌های اراک، آبادان و بندرعباس را داد و از بانک مرکزی انتقاد داشت. گفتم به مهدی [هاشمی] کار محدودی واگذار شود که مزاحم درس او نباشد. قرار شد در هیئت مدیره سکوهای پارس جنوبی باشد. خاطرات هاشمی رفسنجانی، سال ۱۳۷۱؛ با عنوان: آرامش و چالش #هاشمی_رفسنجانی #متفرقه @Barlabeietarikh

🌍 سیاست و ژئوپولیتیک؛ واقعیتی همیشگی در زندگی ما سیاست و ژئوپولیتیک هرگز پدیده‌هایی دور از زندگی روزمره نیستند. آن‌ها همان نیروهای پنهانی‌اند که قیمت نان و سوخت، امنیت شغلی، ثبات بازار و حتی آرامش روانی جامعه را تعیین می‌کنند. کافی است نگاهی به اخبار بیندازیم: تحریم‌ها بلافاصله بر هزینه‌های زندگی اثر می‌گذارند، جنگ‌ها و موج تورم، مهاجرت ایجاد می‌کنند و تصمیم‌های دیپلماتیک می‌توانند آینده‌ی یک ملت را تغییر دهند. بسیاری می‌گویند «ما کاری به سیاست نداریم»، اما واقعیت این است که سیاست و ژئوپولیتیک با همه‌ی ما کار دارند؛ چه بخواهیم و چه نخواهیم. آن‌ها همان قواعد نانوشته‌ای هستند که بی‌وقفه بر لحظه‌لحظه‌ی زندگی انسان سایه می‌اندازند. شاید به همین دلیل بود که از سال‌های کودکی، بی‌آنکه دقیق بدانم چرا، مجذوب این عرصه شدم. امروز می‌دانم علتش روشن است: سیاست و ژئوپولیتیک تنها مختص کتاب‌های آکادمیک یا محافل دانشگاهی نیستند؛ آن‌ها کلید فهم واقعیت زندگی ما هستند. #سیاست #ژئوپولیتیک #متفرقه @Barlabeietarikh

. ‏املاکیه گفت اهالی این ساختمون حساسن که فعال سیاسی چیزی ساکن ساختمون نشه برای جنگ احتمالی؛ اسم‌تون رو سرچ کردن و چندتا یادداشت سیاسی داشتید تو روزنامه‌ها:) نمی‌شه اینجا بشینید؛))) 🆔 @eittwitter Zahra alipour

⭕️ چیستی ایده «اسرائیل بزرگ» 🔸 مفهوم «اسرائیل بزرگ» ریشه در متون مقدس یهود دارد؛ جایی که در کتاب پیدایش، خداوند به ابراهیم سرزمینی «از نهر مصر تا فرات» وعده می‌دهد. این روایت در بخش‌های دیگری از تَنَخ نیز دیده می‌شود، مانند کتاب تثنیه و کتاب سموئیل که دامنه سرزمین‌های بنی‌اسرائیل را از فلسطین و لبنان تا بخش‌هایی از مصر، اردن و سوریه ترسیم می‌کنند. 🔸 تئودور هرتزل، بنیان‌گذار صهیونیسم سیاسی، این ایده را در قالب یک افق سیاسی برای دولت یهود تکرار کرد. پس از تأسیس اسرائیل در ۱۹۴۸، مرزهای رسمی کشور به طور کامل تثبیت نشد و جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ با اشغال غزه، کرانه باختری، جولان و سینا، بار دیگر بحث‌های «اسرائیل بزرگ» را زنده کرد. جنبش‌ها و گروه‌های افراطی، آن را نه فقط یک هدف استراتژیک بلکه مأموریتی الهی تعریف کردند. 🔸 در سیاست معاصر اسرائیل، این مفهوم گرچه رسماً بخشی از دکترین دولتی نیست، اما از سوی برخی مقامات راست‌گرا و مذهبی علناً تبلیغ می‌شود. وزیران افراطی همچون بتصلائل اصموطریچ و ایتامار بن گویر نیز خواستار گسترش مرزها تا دمشق و حتی بخش‌هایی از عراق و عربستان شده‌اند. نقشه‌ها و نمادهای «اسرائیل بزرگ» گاه بر لباس سربازان یا پس‌زمینه سخنرانی‌ها دیده می‌شود، و در مواردی همراه با شعار «چیزی به نام ملت فلسطین وجود ندارد» بیان می‌گردد. 🔸 اظهارات اخیر بنیامین نتانیاهو که خود را «کاملاً» همسو با چشم‌انداز «اسرائیل بزرگ» دانست، باعث واکنش منفی و محکومیت‌های گسترده از سوی کشورهای عربی شده است. این ایده همچنان یکی از عوامل اصلی تنش‌های منطقه‌ای و محور بحث‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه باقی مانده است. برای مشاهده اینفوگرافی ها در اندازه اصلی کلیک کنید... 🆔@nazm_jahani

رسانه های انقلابی ذوب در ولایت خیلی نه اما یک مقدار به فکر فرو بروند چرا رهبری در این مقطع سرنوشت ساز به صراحت از پزشکیان حمایت می کنند؟ چون می دانند بازی خطرناک طرح عدم کفایت از کجا آب می خورد و انگیزه های آن چیست؟ این حمایت واکنش به طرح عدم کفایت رئیس جمهور است که برخی از آقایان پی آن را گرفته اند. حتی به قیمت جنگ داخلی و تضعیف امنیت ملی چرا هیچ وقت کنشگری مدعیان ذوب در انقلاب با دیدگاه های رهبری هماهنگ نیست؟علت چی میتونه باشه بنظر شما؟ دو گام جلو می روند اما مجبورند به عقب برگردند؟ طرح عدم کفایت رئیس جمهور برای تصاحب ریاست جمهوری نیست، تارگت اصلی جانشینی است. اینکه کدام جریان سیاسی در سه چهار سال پیش رو ، دولت و مجلس و سایر بخش های قدرت را در اختیار داشته باشد بسیار مهم است و سهم بالایی در مساله جانشینی خواهد داشت. روزها و ایام بسیار مهمی پیش روی ملت ایران است. ابوقاسم https://eitaa.com/aboghasm

⭕️باید سند «امنیت ملی» تدوین شود «عباس عبدی»: در آغاز جنگ هیچ توصیه رسمی برای اتحاد و انسجام به مردم ارائه نشد، اما مردم با رفتار خود نشان دادند که مهم‌ترین دغدغه و اولویت آن‌ها حفظ ایران و موجودیت کشور بوده است. 🔹مقامات مسئول کشور باید سیاست رسمی خود برای حفظ و توسعه ایران در شرایط کنونی را مدون و ابلاغ کنند. این کار می‌تواند تحت عنوان تصویب سند امنیت ملی برای عبور از شرایط کنونی انجام شود؛ تا همه بر اساس آن رفتار کنند و اگر کسی هم مخالف است بتواند سکوت کند. 🔹متاسفانه اکنون متن و سندی که چنین محتوایی را بازتاب دهد و پرسش‌های عمومی را پاسخ دهد در دسترس نیست. طبعا هرکس خواهد کوشید که سند و ذهنیت خود را مطرح کند و همین موجب تفرقه می‌شود. یکی دنبال استیضاح و برکناری رئیس جمهور می‌رود و یکی هم دنبال مذاکره به هر قیمتی و هر شرایطی. ادعای همه هم خیرخواهی برای ایران است. 🔹من از اولین حامیان آقای پزشکیان بوده و هستم ولی انتقادهای خود را هم دارم و هر روز هم می‌نویسم و گمان دارم وظیفه من برای کمک به اقای پزشکیان و دولت و حکومت چنین است و اغلب هم استقبال می‌شود. 🔹در واقع نقد می‌تواند نشانه علاقه و نه دشمنی نسبت به نقدشونده باشد. محتوای آن فرع بر ادبیات است. این اشتباهی است که برخی مرتکب می‌شوند که به لحن و ادبیات نقد کم توجهی می‌کنند. رویکرد اصلی هر نقدی در ادبیات آن مستتر است. #عصراندیشه @nazm_jahani

🗒 در برابر فهم‌های نامنطقی: پنجرۀ نقد را نبندید! مهدی جمشیدی ۱. برخی برداشت‌های مطلق و سوگیرانه از سخنان رهبری، بسیار عجیب هستند. مگر رهبری تاکنون دربارۀ دولت‌های گذشته گفته بودند که «من از فلان دولت حمایت نمی‌کنم» یا «مردم از فلان دولت حمایت نکنند»؟! این حمایت، امر مشترک و همیشگی بوده و اختصاص به هیچ دولتی نداشته است‌. اتفاق تازه‌ای رخ نداده! انتظار داشتید رهبری بگویند مردم از دولت فاصله بگیرند؟! نه‌فقط دربارۀ دولت‌ها، بلکه دربارۀ هیچ‌یک از نهادها، تاکنون رهبری موضعی نداشته‌اند که بر نفی دلالت داشته باشد. در کجا رهبری گفته‌اند مردم در برابر فلان نهاد بایستند؟! یا مردم به فلان نهاد، کمک نکنند؟! هیچ‌جا. دربارۀ دولت اعتدال نیز که آن‌همه صدمات و لطمات زد، رهبری در هیچ سخنی، توصیۀ به عدم‌کمک نکردند، چه رسد به تقابل. ۲. منطق عملی رهبری نسبت به دولت‌ها، اصطکاک و تنش نیست. در تلخ‌ترین شرایط نیز ایشان، بنا را بر تفاهم و همکاری و کمک می‌گذارند و می‌خواهند گره‌ها گشوده شود. اگر تضادها و تعارض‌های نهانی، در سطح بالا هم قرار داشته، باز رهبری سعی کرده‌اند دورۀ دولت‌ها به سر آید و فرود آرام و پایان خوش رقم بخورد. توقع مواجهۀ غلیظ و تقابل و عزل از رهبری، نابجاست. ایشان به دولت‌ها از دو منظر می‌نگرند؛ یکی از اینکه جزو ساختار رسمی و قانونی و بخشی از نظام هستند، و دیگر این‌که منتخب مردم هستند. این دو جهت، سبب می‌شود که حتی در صورت تفاوت جدی میان سیاست‌های رهبری و دولت‌ها، ایشان به حمایت از آنها ادامه بدهند و به صورتی رفتار نکنند که حس جدایی و اصطکاک در ذهنیت مردم رخ بدهد. فراتر از اینها، علامۀ مصباح می‌گفت با وجود این‌که رهبری می‌دانند برخی نیروهای سیاسی، قصد خیانت و توطئه دارند و مترصّد ضربه‌زدن هستند، اما باز هم مواجهۀ پدرانه و بزرگوارانه با آنها دارند و به روی خویش نمی‌آورند و با آنها با ملاطفت و ملایمت رفتار می‌کنند. از این جهت، ایشان بر این باور بود که سعۀ‌صدر رهبری، حیرت‌آور است. ۳. به یاد داریم که در دورۀ دولت اصلاحات نیز، رهبری همواره به همبستگی و وحدت دعوت می‌کردند و به حمایت از دولت می‌پرداختند، اما از آن سو، شخصیتی مانند علامه مصباح، از زاویۀ فکری و معرفتی، به نقد جدی و چالشی دولت می‌پرداخت؛ چنان‌که ایشان به‌عنوان یک نیروی منتقد دولت اصلاحات شناخته می‌شد. بدین‌جهت، رئیس دولت وقت نیز از علامه مصباح، ناخشنود و بلکه عصبانی بود. بااین‌حال، علامه مصباح در آن دوره، نقدهای بنیادین خویش را به نحوۀ حکمرانی دولت و به‌خصوص سیاست‌های فرهنگی‌اش، تعطیل نکرد. تکلیف رهبری با دیگران تفاوت دارد و لازم نیست نیروهای فکری نیز همانند رهبری، ملاحظات فراوان داشته باشند؛ چون تفاوت در موقعیت، موجب تفاوت در موضع‌گیری می‌شود. حضرت امیر -علیه‌السلام- هیچ‌گاه جناب ابوذر را از روشنگری‌هایش باز نداشتند، اما خودشان آن‌گونه عمل نکردند. همین نقادی‌های مبتنی بر حق و انصاف، در ذات خودش، کمک و مساعدت است. حمایت از هیچ دولتی، مطلق نیست؛ بلکه حمایت، فقط از فضیلت‌ها و صواب‌ها و صلاح‌هاست. حمایت از خطا و خیانت، بی‌معناست. آنجا که دولت به راه حق رفت، باید حمایت و همدلی کرد، و آنجا که به جانب باطل رفت، باید نقد و نهی کرد. ما با امر مطلق روبرو نیستیم که بتوانیم مواجهۀ مطلق در پیش بگیریم. ساختارهای نسبی، مواجهات نسبی و اقتضائی و موقعیتی می‌طلبند. https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60

ناظر به بی اخلاقی های سیاسی این روزها باید عرض کنم وقت خودتان را برای چهارتا سیاستمدار و سایبری های شان تلف نکنید. همه ماجرا این است که اونها برای یه تکه پول بیشتر به خون هم تشنه اند. برای دنیای خودشان و رقابت های کاملا سیاسی تلاش می کنند. شدیدا مخالفم که دوگانه حق و باطل را برای این چیزها پوشش قرار می دهند. تحلیل حق و باطل داشتن از این تقابل ها کاملا مفهومی و انتزاعی است نه مصداقی این لایه البته با دغدغه های ارزشمند مؤمنین متفاوت است. تکامل بعضی آدم ها در جمهوری اسلامی کاملا اتفاقی و ناگهانی بود. تکامل خیلی ها زودهنگام بود و این زنجیره سینه به سینه در حال انتقال به اعوان و انصار و سایبری ها است. عیار هوش سیاسی کشور در حال نمایش است. اندازه فکری اعوان و اطرافیان که به هرحال مشاورین آقایان اند و قرار است رهبران سیاسی آینده باشند هم روشن است.‌ خروجی همه درگیری های سیاسی منتهی به عملکرد جمهوری اسلامی ایران می شود نه زید و عمرو. ابوقاسم https://eitaa.com/westanews